ซีซวนห่าวหรัน ลมฝันหวนคืน

ชายหนุ่มรูปงามผู้ไร้ความทรงจำ นาม "ห่าวหรัน" ฟื้นขึ้นมาในเรือนหลังหนึ่ง พร้อมกับความฝันที่เลวร้าย ในฝันนั้น เขาที่เป็นทหารองครักษ์กำลังจะเข้าพิธีแต่งงาน กับหญิงงามผู้หนึ่ง ที่มีศักดิ์เป็นถึง "องค์หญิง" แต่แล้ว เขาและนางก็ถูก…สังหาร
ห่าวหรันคิดว่านั่นคือความทรงจำเดียวที่เขาจำได้ แต่ทว่าร่างกายของเขากลับไม่มีรอยแผลใดๆเลย แล้วเขาจะเป็นชายที่อยู่ในฝันได้อย่างไร แถมเขายังมีหญิงที่อ้างว่าเป็นภรรยาของเขานาม "ลี่อิน" อยู่เคียงข้าง คอยดูแลตอนที่เขาป่วย
ลี่อินบอกว่า เขาเป็นหมอ และพลัดตกจากเขาตอนไปหาสมุนไพร นี่คือสาเหตุที่ทำให้เขาความจำเสื่อม แต่ทว่าหมออะไรกันเล่า ถึงได้อ่านหนังสือแพทย์ไม่เข้าหัวเลยสักนิด ต่างจากตำรายุทธที่เขาได้อ่าน ถ้าบอกว่าเขาเป็นทหารคงจะน่าเชื่อมากกว่า
และแล้วเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อ "วิญญาณองค์หญิง" ได้กลับมาหาเขา หญิงที่เขาเคยฝันถึง เป็นวิญญาณ นางมาหาเขาถึงเรือน แถมยังจับผิดได้ว่าเขามองเห็นนาง และทำให้ใจของทั้งสองมีความรักต่อกัน
แต่ทว่าเรื่องราวความรักนี้ไม่ง่าย หนึ่งชาย หนึ่งสตรี และหนึ่งวิญญาณ จะอยู่ร่วมกันได้อย่างไร แถมความฝัน และความทรงจำของห่าวหรัน ที่เริ่มผุดขึ้นมาเรื่อยๆ สร้างคำถามในใจเขามากมาย…สิ่งไหนถูก? สิ่งไหนผิด?
ลี่อินคือภรรยาของเขาจริงๆเหรอ? วิญญาณองค์หญิงคือคนรักในอดีตชาติหรือภพชาตินี้กันแน่? ตกลงเขาเป็นหมอจริงๆใช่ไหม? หรือเขาคือทหารองครักษ์? ชีวิตของเขาควรจะอยู่ยังเมืองเล็กๆนี่ต่อไป? หรือว่าเขามีภารกิจยิ่งใหญ่ที่ต้องกลับไปสะสาง?
มาร่วมกันค้นหาคำตอบ ตามหาความทรงจำที่หายไปของห่าวหรัน ค้นพบความจริงที่ถูกปิดบัง และเลือกรัก…คนที่ควรรักเสียที
________________
กระต่ายตัวจ้อย…วิ่งตามวิญญาณองค์หญิงออกไปจากเรือน พรางกระโดดโลดเต้น บ่งบอกว่าอยากให้นางอุ้ม
วิญญาณสาวที่อารมณ์เสียจึงหันไปมอง ก่อนจะอุ้มกระต่ายแล้วเดินไปยังม้านั่งในสวน ที่ๆนางนั่งซบชายหนุ่มเมื่อสักครู่ แต่ตอนนี้ชายหนุ่มผู้นั้นกลับเลือกที่จะอยู่กับสตรีอีกผู้หนึ่ง…ซึ่งนางโมโหมาก
องค์หญิงอุ้มกระต่ายวางบนโต๊ะ ส่วนนางนั่งเท้าคางกับโต๊ะแล้วทำหน้าบู้ ทั้งกระต่ายทั้งวิญญาญจ้องมองหน้ากันและกัน บ่งบอกว่าให้หญิงสาวระบายความรู้สึกออกมา เพราะกระต่ายน้อยตัวนี้จะรับฟังเอง
"เขาไม่รักข้าแล้ว" วิญญาณสาวเอ่ย ใบหน้าแสดงสีหน้าน้อยใจสุดๆ กระต่ายน้อยส่ายหน้ารัวๆ
"ก็ถ้าเขารักข้า เขาจะกอดหญิงผู้นั้นทำไม?" องค์หญิงยังคงไม่พอใจ กระต่ายเอาใบหน้าซุกแขนนาง มองนางตาแป๋ว
"จะบอกว่าเพราะเขาจำข้าไม่ได้งั้นสิ" หญิงสาวยังคงพูดกับกระต่าย กระต่ายน้อยพยักหน้ารัวๆ
"แต่ว่าเขาก็ควรจะจำข้าให้ได้ สักนิดก็ยังดี เขาเคยรักข้า รักข้ามาก เขาจะไม่หลงเหลือความทรงจำเกี่ยวกับข้าเลยเหรอ?" วิญญาณองค์หญิงยังคงไม่สบอารมณ์ กระต่ายน้อยทำปากมุบมิบ
"จะให้ข้าบอกเขาว่าข้าเป็นใครงั้นเหรอ? ข้าทำไม่ได้" หญิงสาวฟุบลงกับโต๊ะทันที นางรู้สึกเหนื่อยใจ
"เจ้าก็เห็นว่าข้าตายไปแล้ว และข้าก็ไม่ใช่วิญญาณธรรมดา ข้ามาอยู่ตรงนี้ได้ก็จริง แต่ก็ต้องแลกกับการไม่พูดอะไร หรือทำอะไรที่นอกขอบเขต ตอนนี้สิ่งเดียวที่ข้าทำได้ ก็คือเป็นเพียงวิญญาณดวงหนึ่ง เพื่อเฝ้ามองชายที่รัก
เมื่อเห็นว่าเขาสุขสมหวัง ข้าละจากห่วงได้ ข้าก็ต้องจากไป ข้าไม่มีสิทธิบอกเขาว่าข้าเป็นใคร ทำไมยังติดตามเขาอยู่ ข้าไม่มีสิทธิบอกเขาว่าเขารักข้ามากเพียงใด ข้าไม่มีสิทธิที่จะทวงเขาคืนด้วยซ้ำ" หญิงสาวยิ่งพูดยิ่งเศร้า กระต่ายน้อยเอาตัวของมันมาคลอเคลียกับแก้มนางเป็นการปลอบใจ
"เจ้ากระต่ายน้อย เจ้ามาจากไหนกันนะ ทำไมถึงน่ารักน่าชังถึงเพียงนี้ ข้าไม่คิดเลยว่าจะมีเพื่อนคู่คิดเป็นกระต่ายน้อยเช่นเจ้า เจ้าฟังข้าบ่น ปลอบใจข้า แถมยังกัดผู้หญิงคนนั้นอีก เจ้าเนี่ยไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" องค์หญิงลูบขนนุ่มๆของเจ้ากระต่าย มันก็ดูมีความสุขมาก
องค์หญิงลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ก่อนจะอุ้มกระต่ายขึ้นสู่อ้อมแขน เหมือนลูกสาวตัวน้อยๆของนาง กระต่ายน้อยทำหน้าพริ้มเป็นที่สุด มันอ้อนหญิงสาวเหมือนดั่งเป็นเจ้าของ พรางหลับตาในอ้อมกอดอุ่นๆ ของ…วิญญาณสาว

ความรักระหว่าง หนึ่งชาย หนึ่งสตรี และหนึ่งวิญญาณ
จุดเริ่มต้น และ จุดจบ
เป็นเช่นไรกันแน่?