ได้โปรด เลิกยุ่งกับกูเถอะ! เล่ม2 (จบ)

+++คำโปรย+++

เมื่อก่อนผมเคยถูกมันทำลาย ยอมจำนนต่อทุกอย่าง เป็นไอ้คนอ่อนแอที่ถูกกระทำ แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่แล้ว ผมมีลูกที่ต้องปกป้อง แม้จะ…เสียลูกไปคนนึง แม่คนนี้ก็จะปกป้องลูกที่ยังมีชีวิตในท้องอีกคนให้ดีที่สุด



+++ตัวอย่างEp 3 +++

"พี่อยากให้ลูกน้ำข้าวเรียกพี่ว่าพ่อจัง ไม่รู้จะมีโอกาสมั้ยนะ" พี่สรณ์เอ่ยออกมา แต่ไอ้คำพูดที่เหมือนหยอกเล่นนั้น มันกลับทำให้คนฟังหน้าแดง จนต้องก้มหน้าหนี ทำไมชอบเล่นกับหัวใจคนที่อยู่ในช่วงอ่อนไหวแบบนี้
"พี่เลิกพูดเล่นเถอะน่า ใครจะบ้าคิดอะไรกับคนท้อง แถมท้องไม่มีพ่อด้วย พี่อยากเป็นพ่อของลูกคนอื่นหรอ?" ผมบอก ในใจอยากจะแกล้งเล่น เพราะผมกับพี่สรณ์ก็พูดเล่นกันแบบนี้ประจำ เลยไม่ได้คิดอะไรมาก
"แต่พี่คิด แล้วพี่ก็ไม่สนใจด้วยว่าจะเป็นลูกใคร ขอแค่คนที่คลอด เป็นคนที่พี่รัก เด็กที่เกิดมา พี่ย่อมรักด้วย" พี่สรณ์บอกพร้อมรอยยิ้ม แววตาจริงจังของพี่สรณ์ที่สื่อออกมานั้น มันทำให้ผม...หวั่นไหวแปลกๆ ทั้งที่ก็พูดเล่นแบบนี้ประจำ แต่วันนี้มันกลับต่างออกไป
"เลิกพูดเล่นได้แล้ว ผมจะกินข้าว"
"พี่พูดจริง ถ้าน้ำข้าวจะให้โอกาส พี่พร้อมจะพิสูจน์ให้เห็น"


+++ตัวอย่างep6+++

"แม่ฮะ ทำไมลุงสรณ์ไม่มารับหนูสักที" เสียงของน้ำเหนือเอ่ยถาม ผมหันมองไปทางหน้าบ้าน เวลานี้พี่สรณ์ต้องมารับน้ำเหนือไปส่งที่โรงเรียนแล้ว หรือว่าที่บ้านมีเรื่องอะไรด่วนหรือเปล่านะ
"งั้นวันนี้ แม่ไปส่งนะ" ผมย่อกายบอก น้ำเหนือพยักหน้ารับเบาๆ พร้อมรอยยิ้มกว้าง ผมจึงคว้ากุญแจแล้วจูงมือลูก เพื่อพาไปส่งที่โรงเรียนประจำอำเภอ

หน้าโรงเรียนมีเด็กมากมายกำลังเข้าเรียน ทุกคนมาส่งลูกจนถึงหน้าประตู มองดูลูกน้อยเข้าเรียน ก่อนจะออกไปทำงาน ผมเองก็กำลังเป็นเหมือนทุกคน ยืนมองลูกเดินเข้ารั้วโรงเรียน
"แม่ครับ บ่ายบาย"



+++ตัวอย่างep12+++

"น้ำข้าว อึก กูขอโทษ ที่กูทำเหี้ยๆกับมึง" เสียงยางไม่เป็นภาษาเอ่ยแผ่วเบา ใบหน้าหล่อเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน มันดูเหม่อลอยไร้จุดหมาย
"กูไม่ขอให้มึง อึก ยกโทษให้...แต่กูขอ อึก อยู่ตรงนี้ได้มั้ย อยู่มองมึงกับลูก ให้กู..." มันเอ่ย หลังมือหนาก็พลันยกขึ้นมาเช็ดน้ำตา
"ให้กู...เป็นคนแปลกหน้าก็ได้ ฮึก อย่าน้อย ฮึก ก็ให้กูอยู่ตรงนั้น" เสียงสั่นสะอื้นของคนเมา แม้มันจะฟังไม่เป็นภาษา แต่ผมกับจับใจความได้ชัดเจน ในใจมันรู้สึกเหมือนมีอะไรบีบแน่นในอก จนต้องยกมือกำเสื้อตรงอกข้างซ้ายแน่น พลันหมุนกายจะเดินกลับเข้าไป
"น้ำข้าว"


+++ตัวอย่างep16+++

"น้ำเหนือ ฮึก น้ำเหนืออยู่ไหนลูก" เสียงสั่นเครือเรียกชื่อเด็กน้อยซ้ำ ไม่สนใจว่าตอนนี้ ภายในห้องที่ขังผมไว้มีใครอยู่ตรงหน้าบ้าง
"บอกมา ฮึก มึงเอาน้ำเหนือไว้ไหน!!" เมื่อไม่เห็นลูก ผมจึงสติแตก ตวาดเสียงใส่หน้าพวกที่ลักพาตัวเราสองคนมา จ้องหน้าพวกมันด้วยสายตาไม่กลัว
"ปากดีใช้ได้นิ" พลันเสียงที่เคยคุ้นหู มันดังขึ้นพร้อมเงาของคนที่ผมจำไม่เคยลืม

ใบหน้านิ่งเรียบ แววตาไร้ความปรานี คนตรงหน้า คือแม่ของไอ้คราม
"..."
"หึ เห็นฉัน ถึงขนาดพูดไม่ออกเลยหรอ?" คุณผู้หญิงบอก รอยยิ้มเย้ยหยันแต่งแต้มใบหน้า หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้ ฝ่ามือบางบีบสันกรามแน่น
"ลูก อึก...เอาลูกผมคืนมา"