คู่หมั้นนอกสายตา

เขาหมั้นกับเธอเพราะผู้ใหญ่สั่ง ไม่ใช่เพราะเขาอยากได้เธอ
หัวใจของเขายังเป็นของผู้หญิงอีกคนเสมอ
ส่วนเธอเป็นแค่คนที่อยู่ตามหน้าที่
ในสายตาเขา เธอไม่เคยสวยพอให้เขาหันมามองและไม่เคยมีค่าพอให้เขาคิดจะรัก
จนวันที่เขาเป็นฝ่ายขอถอนหมั้น เธอยอมปล่อยเขาไป ง่ายพอ ๆ กับที่เขา ไม่เคยคิดจะรั้ง
และยากพอ ๆ กับที่เธอต้องยอมรับว่าที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีตัวตนในหัวใจเขาเลย
และครั้งนี้เธอจะไม่กลับไปยืนอยู่ในที่เดิมอีกแล้ว และในวันที่เธอไม่อยู่ เขากลับเป็นคนเดียวที่อยู่ไม่ได้

+++

"แน่ใจนะว่าจะลาออก" เขาถามเมื่อนั่งบนโต๊ะทำงาน
"ค่ะ" จอมขวัญพยักหน้า อดน้อยใจนิด ๆ ไม่ได้ที่เขาไม่ห้ามเธอสักนิด "เรื่องหุ้น แม่ต้องการขาย เราไม่อยากเป็นสาเหตุทำให้บริษัทมีปัญหา"
ดูเหมือนแบรนตันจะไม่ได้แปลกใจอะไรเลยสักนิด เมื่อเธอพูดเรื่องการขายหุ้นราวกับรู้ว่าอย่างไรเธอกับแม่ก็ต้องตัดสินใจแบบนี้
"ฉันจะซื้อไว้เอง"
"ดีค่ะ พ่อคงดีใจที่เราขายหุ้นให้คุณ" จอมขวัญเสียงเรียบ เธอปล่อยให้ความเงียบมีขึ้นอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจจะถามเขาเรื่องหมั้น แต่แบรนตันถามขึ้นมาก่อน
"เรื่องหมั้น…"
"ฉันยินดีจะรับข้อเสนอของคุณค่ะ แม่เองก็เข้าใจ"
"คิดมาก่อนแล้วงั้นสิ" แบรนตันเอนหลังเข้ากับพนักเบาะแล้วมองจ้องตาเธอ
"ก็คงพอ ๆ กับคุณมั้งคะ"
"ในฐานะที่เราหมั้นกันมาสามปี ฉันคงไม่ปล่อยให้เธอกับแม่ลำบาก" เขาบอกพร้อมกับยื่นเช็คมาให้หนึ่งใบ หญิงสาวขมวดคิ้ว รับมาดู ยิ่งเห็นตัวเลขเธอก็ยิ่งเจ็บใจ
เขาคิดจะซื้อเธอ!
"อะไรคะ ค่าหุ้น?"
"ค่าหุ้นมันก็คงจะตัวเลขมากกว่านี้ แต่ที่ให้นี่ มันเป็นเงินเก็บของฉันที่ตั้งใจจะให้ เพื่อที่เธอจะเอาไปใช้จ่ายส่วนตัว ถึงค่าขายหุ้นมันจะเป็นเงินไม่น้อย แต่ถ้าเธอจะใช้มันในการลงทุนหรือเป็นเงินเก็บเพื่อกินดอกเบี้ยในธนาคารฉันก็ว่าดี ฉัน…ไม่อยากให้เธอลำบาก"
"ไม่จำเป็นต้องจ่ายเพื่อให้ฉันยอมถอนหมั้นหรอกนะคะคุณเพอร์เซล ฉันยินดีที่จะถอนหมั้นอยู่แล้ว ถึงไม่มีเรื่องข่าวก็เถอะ"
"แต่ฉันอยากจะให้ อย่าลืมสิว่าเธอต้องดูแลแม่ที่ป่วย" แบรนตันมองหน้าเธออยู่อึดใจแล้วบอกไปตามตรง "ตอนนี้เงินเก็บของแม่เธอคงเหลือไม่เยอะ"
จอมขวัญเม้มปากตัวเองแน่นขึ้น อย่าว่าเหลือไม่เยอะเลย มันไม่เหลือเลยด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นแม่ก็คงจะไม่ขายสมบัติในบ้าน และเธอเองยังไม่รู้ว่าแม่ยังเป็นหนี้ที่อื่นอีกเท่าไร และดูท่าแบรนตันคงจะรู้อะไรมากกว่าเธอ ถึงได้พูดอะไรออกมาแบบนั้น
"เชื่อเถอะว่าเงินนี่มันจำเป็นสำหรับเธอ"
"ไม่ต้องหรอกค่ะ หนี้ที่แม่เป็นคนก่อ ฉันเป็นลูก ฉันก็มีส่วนในการรับผิดชอบ ไม่จำเป็นเลยที่คุณจะต้องมารับผิดชอบแทน"