กวนซินเหนียงทะลุมิติมาเลี้ยงสามแฝดปลูกผัก เล่ม 2 จบ

สวีเซียนหน้าซีดเผือดราวกับศพ สวีเซียนเอ่ยปฏิเสธเสียงหลง "ข้าไม่ได้ทำ เจ้าอย่ามาปรักปรำข้า ข้าไม่รู้เรื่องยาพิษอันใดทั้งสิ้น ปล่อยข้านะ"
กวนซินเหนียงไม่ฟังคำแก้ตัวอันไร้สาระ นางใช้มือขวาจิกเส้นผมที่เกล้าไว้อย่างงดงามของสวีเซียนแล้วดึงกระชากขึ้นมา บังคับให้ใบหน้างดงามนั้นเงยขึ้นสบตากับความโกรธแค้นของนาง กวนซินเหนียงเอ่ยอย่างดุดัน
"เจ้ามันชั่วช้าเกินมนุษย์ เด็กอายุเพียงห้าขวบเจ้าก็ยังลงมือได้อย่างอำมหิต วันนี้ข้าจะขอทำลายใบหน้าจอมปลอมและรอยยิ้มอสรพิษของเจ้าให้แหลกคามือ"
เพียะ!
ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนแก้มซ้ายของสวีเซียนอย่างสุดกำลัง เสียงตบดังก้องไปทั่วเรือน แรงตบอันมหาศาลทำให้สวีเซียนหน้าหันไปตามแรง เลือดสีสดไหลทะลักออกจากมุมปากและจมูกทันที
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
กวนซินเหนียงไม่หยุดเพียงเท่านั้น นางระดมตบใบหน้าของสวีเซียนซ้ายขวาสลับกันอย่างไม่ออมแรง ทุกฝ่ามืออัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้นและความเจ็บปวดแทนทายาททั้งสาม สวีเซียนกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
ร่างกายดิ้นทุรนทุรายทว่าไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการอันแข็งแกร่งของมารดาผู้คลุ้มคลั่งได้
ใบหน้าที่เคยงดงามหยดย้อยของชายารองบัดนี้บวมเป่งจนจำเค้าเดิมไม่ได้ รอยนิ้วมือแดงเถือกประทับซ้อนทับกันจนกลายเป็นสีม่วงช้ำ เลือดไหลเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าและเสื้อผ้า กวนซินเหนียงตวัดฝ่ามือฟาดลงไปอีกครั้งอย่างหนักหน่วงที่สุด
เพียะ!
แรงตบครั้งนี้รุนแรงจนสวีเซียนกระอักเลือดออกมาพร้อมกับฟันกรามที่หลุดร่วงลงมากระทบพื้นกระเบื้องหลายซี่ สตรีดอกบัวขาวหมดสิ้นเรี่ยวแรงจะขัดขืน นางร้องไห้ครวญครางอย่างน่าสมเพช
ทว่าเพลิงโทสะของกวนซินเหนียงยังไม่ดับลง นางปล่อยมือจากเส้นผมของสวีเซียน ปล่อยให้ร่างนั้นร่วงหล่นลงไปนอนกองกับพื้น กวนซินเหนียงหันไปคว้าแจกันกระเบื้องเคลือบใบใหญ่ที่ตั้งประดับอยู่บนโต๊ะ นางทุ่มมันลงบนพื้นจนแตกกระจายเสียงดังสนั่น
กวนซินเหนียงเริ่มลงมือพังทลายข้าวของทุกชิ้นในเรือนหลันฮวา นางถีบโต๊ะไม้เนื้อแข็งจนหักครึ่ง ฟาดเก้าอี้ใส่ชั้นวางของมีค่าจนพังพินาศ เครื่องถ้วยชามและภาพวาดราคาแพงถูกฉีกทลายและทุบทำลายจนไม่มีชิ้นดี เสียงข้าวของแตกหักดังระงมผสานกับเสียงร้องโหยหวนของสวีเซียน บรรยากาศภายในเรือนหลันฮวาแปรสภาพกลายเป็นลานประหารที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง
เล่ม 2 จบ ลุ้นกันใครเป็นพระเอก ระหว่างชินอ๋องโอวหยางเซี่ยน หรืออ๋องแปดเซียวจวิ้นเทียน