กลับมาครานี้ข้าได้ยินเสียงใจผู้อื่น

ลมหนาวพัดผ่านหุบเขาลึก เสียงล้อรถม้ากระทบพื้นหินขรุขระดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงันของราตรี

"คุณหนู…อีกไม่นานก็จะถึงวัดเมฆเร้นแล้วเจ้าค่ะ" เสียงสาวใช้เอ่ยขึ้นเบาๆ จากด้านนอกม่านรถม้า

ซูหว่านอวี้นั่งอยู่ภายใน มือเรียววางทับกันแน่นบนตัก หัวใจของนางเต้นแผ่วเบาแต่ไม่เป็นจังหวะ ราวกับกำลังเตือนบางสิ่งที่มองไม่เห็น นางไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เลย ทั้งที่เส้นทางสายนี้ นางเคยผ่านมาแล้วหลายครั้ง แต่ค่ำคืนนี้กลับต่างออกไป เงียบ…เงียบเกินไป

(หยุดรถ!)

ทันใดนั้น เสียงคนขับรถม้าตะโกนลั่น ม้าทั้งสองตัวส่งเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่รถม้าจะกระชากหยุดอย่างรุนแรง ร่างของซูหว่านอวี้เอนเสียหลัก นางรีบคว้าขอบที่นั่งไว้แน่น

"เกิดอะไรขึ้น" ยังไม่ทันสิ้นเสียง ม่านรถม้าก็ถูกเปิดออกอย่างหยาบกระด้าง เงาดำหลายสายพุ่งเข้ามาในสายตา แสงจันทร์ส่องกระทบคมดาบเย็นเยียบ

"ฆ่า!"

เสียงคำสั่งสั้นกระชั้นดังขึ้น หัวใจของซูหว่านอวี้เย็นวาบ

นักฆ่า

นางไม่ลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาที ร่างบางรีบพุ่งออกจากรถม้าทันที เสียงกรีดร้องของสาวใช้ดังลั่นด้านหลัง ก่อนจะเงียบหายไปอย่างน่าสะพรึง ฝีเท้าของนางเร่งขึ้นอย่างไม่คิดชีวิต กิ่งไม้บาดผิวเนื้อ เสื้อผ้าถูกเกี่ยวจนขาดวิ่น แต่นางไม่กล้าหยุด หากหยุด…มีเพียงความตายเท่านั้น

เสียงฝีเท้าของผู้ไล่ล่าดังใกล้เข้ามาทุกที "อย่าให้มันหนีไปได้!"

ลมหายใจของซูหว่านอวี้ติดขัด หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกจากอก จนกระทั่งเบื้องหน้าคือความว่างเปล่า หน้าผาสูงชันทอดยาวลงสู่ความมืดมิดด้านล่าง ราวกับปากของอสูรรอคอยจะกลืนกินทุกสิ่ง ทางหนี…หมดแล้ว

เสียงฝีเท้าหยุดลงด้านหลัง "คุณหนูสาม…ทางของเจ้า จบลงแค่นี้" เสียงหนึ่งเอ่ยเย็นเยียบ

ซูหว่านอวี้ค่อยๆ หันกลับไป ดวงตาคู่สวยสะท้อนแสงจันทร์ นิ่งสงบจนน่าประหลาด "ใครส่งพวกเจ้ามา" นางเอ่ยถาม

ไม่มีคำตอบ มีเพียงคมดาบที่ยกขึ้นช้าๆ ลมแรงพัดกระหน่ำ เสื้อคลุมสีอ่อนปลิวไสวอยู่กลางความมืด

ซูหว่านอวี้หลับตาลงเพียงชั่วขณะ ภาพของคนในจวนผุดขึ้นในความคิด บิดา มารดา…และพี่สาว ทันใดนั้น ริมฝีปากบางยกยิ้มจาง "ข้า…จะไม่ตายด้วยน้ำมือพวกเจ้า" สิ้นเสียงร่างบางก็ก้าวถอยหลัง แล้วปล่อยตัวเองตกลงสู่หุบเหวลึก

"หยุดนาง!" เสียงตะโกนดังลั่น แต่สายไปแล้ว

ร่างของซูหว่านอวี้หายลับไปในความมืด ราวกับไม่เคยมีอยู่ เหลือเพียงเสียงลมคำราม…และความเงียบงันที่น่าหวาดกลัว

ลมหายใจแผ่วเบา…ราวกับจะขาดหาย ความมืดปกคลุมอยู่รอบกายซูหว่านอวี้ นางไม่รู้ว่าตนเองลอยอยู่ในห้วงใด ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ คล้ายอยู่ใกล้ลำธาร

เจ็บ… ทั้งร่างเจ็บปวดราวกับแหลกสลาย แต่ลึกลงไปในความมืดนั้น นางยังคงมีสติอยู่เพียงเลือนราง …ข้ายังไม่ตายหรือ? เสียงในใจของตนเองดังขึ้นแผ่วเบา

ทันใดนั้น สัมผัสเย็นบางเบาแตะลงบนหน้าผาก ตามมาด้วยกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ "ยังมีชีพจรอยู่" เสียงทุ้มต่ำของบุรุษดังขึ้นใกล้ๆ

ซูหว่านอวี้ไม่อาจลืมตาได้ แต่นางรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนอยู่ข้างกาย

"บาดเจ็บหนักเช่นนี้…ยังรอดมาได้ ถือว่าโชคดี" น้ำเสียงนั้นนิ่งสงบ แต่แฝงความจริงจัง จากนั้นนางรู้สึกได้ว่าร่างของตนถูกพยุงขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถูกวางลงบนพื้นนุ่มบางอย่าง ความอบอุ่นค่อยๆ แทรกซึมเข้ามา…กลิ่นยาสมุนไพร

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด นางไม่อาจรับรู้ กระทั่งเปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ขยับ แสงเลือนรางส่องเข้ามาในสายตา ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน ก่อนจะค่อยๆ ชัดขึ้น

เพดานไม้… และบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียง

ซูหว่านอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกปวดระบมไปทั่วร่าง

"อย่าขยับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันที

นางชะงัก ดวงตาคู่สวยหันไปมองเจ้าของเสียง บุรุษผู้นั้นสวมชุดเรียบง่าย สีเข้ม ใบหน้าคมคาย สายตาลุ่มลึกกำลังจับจ้องมาที่นาง

"เจ้าฟื้นแล้ว" เขาเอ่ยเรียบๆ

ซูหว่านอวี้อ้าปากจะพูด แต่เสียงกลับแหบแห้ง "…ข้า…อยู่ที่ใด"

"กระท่อมริมแม่น้ำ เจ้าตกลงมาจากผาโลหิต ข้าเก็บเจ้าขึ้นมา" คำตอบสั้นกระชับ

นางนิ่งไปชั่วขณะ ความทรงจำก่อนหมดสติไหลย้อนกลับมา นักฆ่า…หน้าผา…และความมืด ดวงตาของนางฉายแววเย็นวาบ แต่ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยสิ่งใด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

(พอฟื้นแล้ว ใบหน้านางยิ่งดูชัด…งดงามกว่าที่คิดไว้เสียอีก)

ซูหว่านอวี้ชะงัก สายตานางกวาดมองรอบห้องทันที ไม่มีใครอื่น มีเพียงเขา…และนาง เมื่อครู่ เสียงนั้น...

"เจ้ามองหาอะไร" บุรุษตรงหน้าถามเรียบๆ ริมฝีปากของเขาไม่ได้ขยับ แต่... (หรือว่านางจะยังมึนงงอยู่?) เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ชัดเจนเหมือนเดิม

หัวใจของซูหว่านอวี้เต้นแรงขึ้นทันที นางจ้องมองเขาแน่น คราวนี้…นางมั่นใจแล้วว่าเสียงนั้น…ไม่ได้ออกมาจากปากของเขา

"เมื่อครู่…เจ้าได้พูดอะไรหรือไม่" นางเอ่ยเสียงเบา แต่แฝงความตึงเครียด

บุรุษผู้นั้นเลิกคิ้วเล็กน้อย "ข้าเพียงถามว่าเจ้ามองหาอะไร" คำตอบเรียบง่าย แต่ในขณะเดียวกัน... (หรือว่าข้าพูดอะไรไม่เหมาะสมไป) เสียงในใจของเขาดังขึ้นอีกครั้ง

ซูหว่านอวี้นิ่งงัน ปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบ นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ นาง…ได้ยิน ได้ยิน "ความคิด" ของเขา นางเม้มริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้เปลี่ยน แต่หัวใจกลับสั่นไหวไม่หยุด

"ไม่มีอะไร…"

นางตอบสั้นๆ แล้วหลุบสายตาลง ในขณะที่เสียงนั้นยังคงดังแผ่วอยู่ในห้วงความคิด

(นางดูระวังตัวขึ้นมาทันที…น่าสนใจนัก)

ซูหว่านอวี้เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาสบกับบุรุษตรงหน้า คราวนี้ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจนาง ไม่ใช่เพียงความหวาดระแวง แต่เป็นความลับ ความสามารถบางอย่าง…ที่นางไม่เคยมีมาก่อน และมันเริ่มต้นขึ้น… หลังจากวันที่นางตกลงจากผาโลหิต