ราคีสีกลีบบัว

เพราะคำพูดของบ่าวอย่างเธอไร้ค่า บัวจึงต้องอยู่กับความผิดที่เขายัดเยียดให้ ถูกเกลียดชังโดยไร้ซึ่งความผิด เมียบ่าวที่ผัวชิงชังรังเกียจหาความสุขแทบไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นคือมองไม่เห็นหนทางหลุดพ้นเลย...
 

เพียะ!

หวายเส้นแรกฟาดลงเต็มแผ่นหลังบางจนเสียงดังสะท้อนผืนน้ำ ร่างเล็กกระตุกสุดแรงปากอ้าแต่ไม่มีเสียงร้องออกมา เสื้อผ้าบาง ๆ ขาดเป็นริ้วรอยแดงนูนพาดยาวกลางหลัง

เพียะ!

"กรี๊ด!!"

 เสียงแหลมจากความเจ็บปวดสั่นจนคนฟังใจหายชาวบ้านที่พายเรือผ่านชะลอฝีพาย บางคนเบิกตาค้าง บางคนรีบเบือนหน้าไม่กล้ามอง

"นั่นใครกัน..."

"แม่บัวในเรือนเจ้าคุณ..."

"โธ่เอ๊ย...มันทำความผิดอะไรเล่า

เพียะ!!!

"มันสลบแล้วขอรับ..."

บ่าวผู้ลงหวายหันขึ้นไปรายงานเสียงสั่น เพราะแม้ตนจะเคยโบยคนมานักแต่ไม่เคยรู้สึกหนักมือเท่านี้ ‘โบยจนกว่าจะตาย’ เพิ่งเคยครั้งนี้เป็นครั้งแรก

"สาดน้ำ!"