สาวใช้กำมะลอกับชายเลี้ยงม้า

ประกาศจากสำนักนักสืบหญิงเหมยหลัน….
หากผู้ใดมีเรื่องทุกข์ร้อน อกกลัดหนอง ใจหมองหม่นสุดจะทานทน จนด้วยปัญญาทั้งหลาย
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด ที่ใด ทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ตามหาชู้รักสามี ภูตผีอาละวาด สัตว์เลื้อยเข้าบ้าน ลูกหลานหนีงานแต่ง หรือแม้กระทั่งวางแผนหนีตามกันไป เราจะจัดการให้ท่านอย่างทันท่วงที
โปรดเดินมาทางนี้ แล้วความทุกข์ของท่านจะได้รับการปลดเปลื้องอย่างทันควันในราคาเป็นมิตร’
หญิงชราใบหน้าอมทุกข์ยืนมองป้ายที่เขียนด้วยถ่านลงบนผ้าเก่า ๆ อยู่นาน ก่อนที่จะตัดสินใจเดินเข้าไปหาสตรีที่กำลังทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่อย่างไม่แน่ใจ
"เจ้าคือนักสืบหญิงตามใบปลิวใช่หรือไม่"
"ใช่" เสียงเรียกทำให้ เหมยหลัน ที่นั่งก้มหน้าเงยขึ้นมามองหน้าลูกค้าคนใหม่
อดีตนางเคยเป็นหัวขโมยที่ผ่านการขโมยมาอย่างช่ำชองและเบื่อหน่าย กระทั่งผันตัวมาเป็นนักสืบเพื่อหาเรื่องท้าทายไปวัน ๆ แต่ตั้งแต่ติดป้ายมา นอกจากใช้ให้ไปตัดหญ้ากับเช็ดถูเรือนก็ไม่เคยได้ทำอะไรตามที่ป้ายเขียนไว้สักที
อย่างนี้ก็ไม่ต่างกับเป็นสาวใช้น่ะสิ น่าเบื่อสิ้นดี…
"ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยหน่อยได้หรือไม่" หญิงชราเอ่ยขึ้น
เหมยหลันลุกขึ้นบิดขี้เกียจ
"ได้สิ เรื่องอะไรล่ะ"
"ช่วยตามหาหลานข้าให้ที"