ลิขิตรักจากยุคหิน

นาร่าเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับกิ่งจำปาลาวช่อเล็กๆ เธอวางมันลงข้างหมอนหนังสัตว์ ซึ่งอัญฐริกาเป็นคนพาทำด้วยการเอาเศษหญ้าแห้งมายีจนนุ่มฟู หัวหน้าเผ่าสาวทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ท่าทางมึนๆ ของเธอหายไป เหลือเพียงแววตาที่จ้องมองอัญญ์ราวกับจะบันทึกทุกตารางนิ้วของใบหน้านี้ไว้ในความทรงจำ

"อัญญ์... สวย..." นาร่าพึมพำพลางเอื้อมมือมาลูบไล้สร้อยเขี้ยวเสือที่เธอมอบให้ "ของข้า... อัญญ์... ของข้า..."

"พี่นาร่าก็เป็นของอัญญ์ค่ะ" อัญญ์ยิ้มหวานพลางกุมมือนาร่าไว้ เธอรู้ว่าเวลาของเธอเหลือไม่มากแล้ว อัญญ์ตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปที่มุมเสาบ้านดินที่ยังดูชื้นอยู่นิดๆ เธอหยิบปากกาที่เหลือหมึกเพียงก้นหลอดออกมา แล้วบรรจงสลักข้อความสั้นๆ ลงไปบนผนังดินเหนียวเบื้องหลังจุดที่ลับสายตา

‘อัญฐริกา & นาร่า-10,000 BC’ (หมื่นปี) พร้อมกับรูปวาดหัวใจดวงเล็กๆ

นาร่าเดินตามมาดูด้วยความสงสัย เธอเอียงคอหน้ามึนมองรอยสลักประหลาดนั่น "อัญญ์... ทำ... อะไร?"

"อัญญ์ทิ้ง ‘หัวใจ’ ไว้ที่นี่ค่ะพี่นาร่า" อัญญ์หันกลับมาสบตานาร่า แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ซ่อนไม่มิด

"ถ้าวันหนึ่งอัญญ์หายไป พี่นาร่าอย่าเสียใจนะ ให้มามองดูที่ตรงนี้ แล้วจำไว้ว่าอัญญ์รักพี่นาร่าที่สุด"

นาร่าชะงักกึก เธอรวบตัวอัญญ์เข้ามากอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก อกอุ่นนุ่มสะท้อนแรงสั่นสะเทือนจางๆ ของหัวใจที่กำลังเจ็บปวด ร่างสูงซุกหน้าลงที่ซอกคอพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ไม่... ให้หาย... ข้า... จะรั้งไว้... ต่อให้เทพ... จะเอาตัวเจ้าไป... ข้าก็จะ... แย่งคืน!"

นาร่าผละออกมาแล้วประทับจูบลงบนหน้าผากมนอย่างหนักแน่น ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากบางเบาๆ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้หญิงยุคหินจะมอบให้ได้ อัญญ์หลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านแก้ม เธอหยิบ ‘กิ๊บติดผม’ เล็กๆ สีชมพูในกระเป๋าออกมา แล้วเสียบลงไปในรอยแตกของผนังดินตรงนั้นด้วย หวังว่าในอีกหมื่นปีข้างหน้า หลักฐานชิ้นนี้อาจจะนำทางเธอกลับมาพบกับเจ้าของหัวใจคนนี้อีกครั้ง