สองดวงใจนางพญาผมขาวสองพันปี

ยิ่งเดินลึกเข้าไป แสงแดดยามบ่ายที่ควรจะแผดเผากลับเริ่มสลัวลงอย่างน่าประหลาด ต้นไม้รอบกายเปลี่ยนจากสีเขียวขจีเป็นสีเทาเงิน เปลือกไม้หนาเตอะขรุขระดูราวกับเกล็ดของมังกรโบราณที่หลับใหล สิงขรหยุดฝีเท้าลงเมื่อเขาพบว่าเข็มทิศในมือเริ่มสั่นระริกและหมุนวนอย่างไร้ทิศทาง สัญญาณดาวเทียมจากโทรศัพท์มือถือกลายเป็นศูนย์โดยสมบูรณ์

"ที่นี่สินะ... รอยแยกของกาลเวลา"

ทันใดนั้น หมอกควันสีขาวนวลที่ดูหนาแน่นดุจน้ำนมเริ่มพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน มันไม่ได้เคลื่อนที่ตามแรงลม แต่กลับไหลวนรอบตัวเขาเหมือนมีชีวิต สิงขรพยายามยกกล้องถ่ายภาพราคาแพงขึ้นเพื่อบันทึกภาพตรงหน้า แต่เลนส์กล้องกลับพร่ามัวจนมองไม่เห็นสิ่งใด เขาตัดสินใจเดินหน้าต่อด้วยสัญชาตญาณดิบ แสงสว่างจางๆ สีมรกตที่ปลายทางของม่านหมอกกระตุ้นให้เขาเร่งฝีเท้า

เมื่อเขาก้าวพ้นพุ่มไม้ที่ดูเหมือนกำแพงหนามยักษ์ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สิงขรตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ พื้นที่เบื้องหน้าคือป่ากว้างที่ถูกล้อมรอบด้วยหน้าผาสูงชัน ทุกอย่างในที่แห่งนี้ดูจะหยุดนิ่งตามกาลเวลา ใบไม้ที่ร่วงหล่นค้างอยู่กลางอากาศก่อนจะค่อยๆ ตกลงสู่พื้นดินอย่างเชื่องช้า น้ำตกที่อยู่ไกลออกไปไหลลงมาเป็นเส้นสายสีเงินยวดยิ่งกว่าอัญมณี