เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 12

อ้อมแขนแกร่งที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามโอบรัดรอบเอวบางของนาง จากเบื้องหลังมิทันให้ตั้งตัว ก่อนที่นาสิกโด่งคมจะกดฝังลงบนนวลปรางค์หอมละมุนอย่างเอาแต่ใจ พลางสูดดมความหอมกรุ่นจากผิวกายสาวอย่างกระหาย

"ท่าน! ทำไมเป็นท่านอีกแล้ว... ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้เจ้าคนฉวยโอกาส!" ชิงหลิงอุทานเสียงสั่น พู่กันในมือเรียวร่วงหล่นชโลมน้ำหมึกลงบนพื้น พยายามดิ้นรนปัดป้องให้พ้นจากอกแกร่งที่กักขังนางไว้ ทว่า องค์ชายรัชทายาท หลี่อวิ๋นหลง กลับมิหวั่นไหว พระองค์ช้อนร่างบอบบางขึ้นประคองให้นั่งลง บนตักหนา ก่อนจะประทับนั่งลงบนเก้าอี้แทนที่นางอย่างถือดี

ชิงหลิงทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งหยิก หวังจะให้กายหยาบประดุจศิลาเหล็กกล้านี้สะเทือนบ้าง ทว่าพระองค์กลับรวบข้อมือนางไว้ด้วยหัตถ์เดียว พลางช้อนคางมนให้สบพระเนตรที่วาวโรจน์ด้วยเพลิงปรารถนา

"มิพบหน้าเป็นแรมเดือน... เจ้ามิคิดถึงข้าบ้างเลยหรือ? ถึงได้ใช้แรงมดทุบตีผลักไสข้าเยี่ยงสตรีใจจืดใจดำ" สุรเสียงนั้นแหบพร่ากระซิบชิดใบหู

"ใครจะไปคิดถึงท่าน! ข้ามิรู้จักท่านเสียหน่อย คนบ้า... ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นข้าจะร้องให้คนช่วย!"

"อ้อ... เช่นนั้นเจ้าก็ลองร้องเรียกดูซิ" พระองค์กระเซ้าพลางกระชับอ้อมกอดจนทรวงอกนุ่มนิ่มบดเบียดกับแผงอกกว้าง

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าที มีคนร้าย... อื้อ!"

เสียงร้องของนางถูกปิดกั้นด้วยจุมพิตที่ดุดันและรุกราน รัชทายาทหนุ่มบดเบียดริมฝีปากเข้าหาความอ่อนนุ่มอย่างหิวโหย ลิ้นร้อนจาบจ้วงเข้าไปพัวพันตระหวัดรับความหวานล้ำภายในโพรงปากนางอย่างอุกอาจ จุมพิตนั้นดูดดื่มเร่าร้อนจนนางมึนงง พละกำลังที่เคยขัดขืนกลับมลายหายกลายเป็นความ อ่อนระทวย ลำคอขาวผ่องถูกซุกไซ้ขบเม้มจนขึ้นรอยรักแดงช้ำประดุจตราประทับของราชสีห์