จุมพิตทมิฬ

พื้นที่กว่าพันไร่ของเขา... ไม่เคยมีที่ว่างให้กับความอ่อนโยน
จนวันที่เธอก้าวเข้ามาอยู่ฝั่งตรงข้าม รั้วไม้กั้นบ้านกลับกลายเป็นสมรภูมิรักที่แสนเร่าร้อน
คนอย่างเขามันพวกปากว่ามือถึง ยิ่งเธอหนี เขายิ่งไล่ล่า ยิ่งเธอพยศ เขายิ่งอยากสยบด้วยจุมพิตที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ
จุมพิตทมิฬ... คือสิ่งเดียวที่เขาใช้ตีตราจองเธอไว้ไม่ให้ไปไหน

_________________________
"ฉันไม่ได้อยากได้เงินจนลืมศักดิ์ศรีนะ!" แป้งร่ำแผดเสียงใส่ด้วยความโกรธ "ถ้างานผู้ช่วยของคุณมันหมายถึงการต้องมาอยู่รับใช้อารมณ์ดิบๆ แบบนี้ ฉันไม่ทำก็ได้!"
เธอหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่เพียงแค่ก้าวเดียว มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วกระชากกลับมาอย่างแรงจนร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกกว้าง แป้งร่ำเสียหลักจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับผนังห้องไม้โดยมีวงแขนแกร่งกักขังเธอไว้
"ปล่อยนะ! คนเถื่อน! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" แป้งร่ำพยายามดิ้นรนและทุบตีแผงอกเขา
"สิทธิ์งั้นเหรอ?" มือหนึ่งเค้นเสียงหัวเราะที่น่ากลัวออกมา "สัญญาที่เธอเซ็นไปเมื่อวานไงแป้งร่ำ... มันคือใบมอบตัวที่บอกว่าเธอเป็นของผมตลอดซัมเมอร์นี้! ยิ่งเธอพยศ ยิ่งเธอด่าผม... ผมยิ่งอยากจะรู้นักว่าไอ้ปากเก่งๆ แบบนี้ ถ้าโดนปิดปากด้วยวิธีของผม มันจะยังเก่งอยู่ไหม!"
"อย่านะ! อื้อ..."
ไม่ทันที่เธอจะเบือนหน้าหนี ริมฝีปากหนาก็ฉกลงมาปิดปากเธออย่างรวดเร็วและดิบเถื่อน รสชาติของเครื่องดื่มแรงๆ และกลิ่นอายความเป็ชายพุ่งเข้าจู่โจมจนแป้งร่ำแทบสิ้นสติ เขาบดจูบลงมาอย่างรุนแรงราวกับจะลงทัณฑ์ที่เธออวดดี มือหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกมือบีบปลายคางมนให้รับสัมผัสที่จาบจ้วงนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
แป้งร่ำครางอื้ออึงในลำคอ น้ำตาเริ่มคลอด้วยความตกใจและโกรธแค้น แต่แรงมหาศาลของคนตรงหน้ากลับทำให้เธออ่อนระทวยลงช้าๆ
เขาถอนริมฝีปากออกเพียงนิดเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ที่แก้มเนียน "จำไว้แป้งร่ำ... ที่นี่คืออาณาจักรของผม และคืนนี้มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น ถ้ายังอยากได้เงินไปให้พ่อ ก็จงหุบปากแล้วยอมเป็นผู้ช่วยที่ว่าง่ายของผมซะ!"
"คุณมัน... มัจจุราชชัดๆ" แป้งร่ำกระซิบเสียงสั่นเครือ
"ขอบใจที่ชม... เพราะมัจจุราชตนนี้แหละ ที่จะทำให้ซัมเมอร์ของเธอเป็นฝันร้ายที่หวานล้ำที่สุด!"
พูดจบเขาก็ซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวระหงอย่างไม่ปรานี ทิ้งให้แป้งร่ำทำได้เพียงหลับตาลงรับชะตากรรมที่เธอเลือกเดินเข้ามาเอง... กรงขังแห่งนี้หนีออกไปไม่ได้ง่ายๆ เสียแล้ว