ทะลุมิติ ไปขายเกี๊ยวน้ำรสเด็ด

คำโปรย...
อวิ๋นเสี่ยวหง ตื่นมาในคราบลูกเลี้ยงตัวซวย ที่มีพ่อนอนเป็นผักเดินไม่ได้ แม่เลี้ยงก็เกลียดชังนางยิ่งนัก ได้แต่บอกว่า นางคือตัวซวย ที่ทำให้ครอบครัวเจอแต่ความฉิบหาย
อาชีพครอบครัวคือขายเกี๊ยวน้ำ แต่สูตรที่แม่เลี้ยงทำขายช่างเป็นเกี๊ยวที่แข็งกระด้าง น้ำซุปก็เหมือนกินน้ำล้างจานอย่างไรอย่างนั้น ด้วยเหตุนี้กระมัง ที่ครอบครัวถึงได้ย่ำอยู่กับที่ จนอยู่เช่นเดิมอย่างนี้
ยืนเอ๋อได้สักพัก นางก็เริ่มงัดเอาความเป็นเชฟออกมาใช้ เสกความเป็นเกี๊ยวที่แท้ทรูออกมาให้ชาวบ้านประจักษ์ งานนี้ นอกจากได้เงินจนรวยแล้ว แล้วยังได้หนุ่มปลูกผักสุดหล่อเป็นสามีอีกด้วย
ติดตามบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมดได้ ในนิยายเล่มนี้ได้เลยค่ะ

แม่นกกระยางขาว

จิ่งเหยียน ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสีเทาเข้มรัดกุม แผ่นหลังกว้างของเขาแบกตะกร้าหวายขนาดใหญ่ที่มีใบตองปิดคลุมไว้อย่างมิดชิด เขาวางตะกร้าลงบนโต๊ะไม้ดัง ตึ่ก! จนโต๊ะสะเทือน
"ข้าผ่านไปทางป่าตะวันออก เห็นว่ามันกำลังสดได้ที่ เลยนึกถึง... ร้านของเจ้าขึ้นมา" จิ่งเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามฉบับของเขา แต่หูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย
เสี่ยวหงเดินเข้าไปเปิดใบตองออก แล้วก็นางก็ต้องตาโต "โอ้โห! นี่มัน... ต้นกระเทียมป่ากับเห็ดหูหนูขาวสดๆ นี่เจ้าคะ! แถมยังมีผักกาดเขียวปลีที่ยอดอวบขนาดนี้ ท่านไปหามาจากไหนเจ้าคะเนี่ย?"
"สวนของข้าเอง" จิ่งเหยียนตอบสั้นๆ "ข้าไม่ได้แค่ปลูกผักส่งเมือง แต่ข้าลองเพาะพันธุ์ใหม่ๆ ด้วย ผักพวกนี้รสชาติดีแต่เก็บรักษาลำบาก ข้าเลยคิดว่าหากมาอยู่ที่ร้านเจ้า มันคงจะถูกใช้อย่างคุ้มค่า"
"ท่านจิ่ง ท่านช่างเป็นผู้รู้ใจวัตถุดิบจริงๆ เจ้าค่ะ" เสี่ยวหงหยิบต้นกระเทียมขึ้นมาดม "กลิ่นมันฉุนกำลังดี หากเอาไปผัดกับไส้หมูจะช่วยชูรสได้เยี่ยมยอดมาก ข้าขอซื้อทั้งหมดนี่เลยนะเจ้าคะ เท่าไหร่เจ้าคะ?"
จิ่งเหยียนมองมือบางๆ ของนางที่กำลังลูบไล้ผักของเขาอย่างเบามือ เขาเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะตอบ "สิบอีแปะ"
"สิบอีแปะ?!" สือซื่อที่แอบฟังอยู่หูผึ่ง นางถลันตัวออกมาทันที "ท่านจิ่ง ท่านล้อเล่นหรือเปล่า ผักกองเบ้อเริ่มขนาดนี้ ปกติในตลาดขายกันอย่างน้อยสามสิบอีแปะ ท่านจะขายสิบอีแปะจริงหรือ?"
จิ่งเหยียนปรายตามองสือซื่อด้วยแววตาเย็นชาจนนางชะงัก "ข้าขายให้เสี่ยวหง ไม่ได้ขายให้ท่าน และราคานี้มีเงื่อนไข"
เสี่ยวหงขมวดคิ้ว "เงื่อนไขอะไรหรือเจ้าคะ?"
"ทุกเช้า... ข้าจะเอาผักมาส่งให้ที่นี่ และเจ้าต้องแบ่งเกี๊ยวให้ข้ากินหนึ่งชาม ถือเป็นการแลกเปลี่ยนราคาต้นทุน" จิ่งเหยียนพูดพลางเบือนหน้ามองไปทางอื่น "ข้าเบื่ออาหารที่บ้านฝีมือคนใช้ มันจืดชืดเกินไป"
เสี่ยวหงหัวเราะคิก "ที่แท้ท่านก็ติดใจฝีมือข้านี่เอง ได้เจ้าค่ะ! ข้อตกลงนี้ข้าได้กำไรเต็มๆ เลย"
"กินแรงบุรุษเสียจริงนังคนนี้" สือซื่อบ่นพึมพำแต่ก็ไม่กล้าค้าน เพราะรู้ว่าการได้ผักราคาถูกขนาดนี้จะทำให้กำไรต่อชามพุ่งสูงขึ้น "เออๆ ตกลงก็ตกลง งั้นท่านจิ่งก็รีบเอาผักไปวางในครัวสิ จะได้เริ่มทำเสียที แขกจะรอกันจนเหงือกแห้งแล้ว"
จิ่งเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาแบกตะกร้าเข้าไปส่งถึงในครัว เสี่ยวหงเดินตามเข้าไปติดๆ พื้นที่ครัวที่แคบอยู่แล้วดูจะเล็กลงไปอีกเมื่อมีร่างสูงใหญ่ของเขามายืนอยู่
"ท่านจิ่ง เจ้าคะ..." เสี่ยวหงเรียกเบาๆ ขณะที่เขาเตรียมจะเดินออก
"มีอะไร?"
"ทำไมท่านถึงช่วยข้าขนาดนี้เจ้าคะ?" นางถามตรงๆ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในตาของเขา "ข้ารู้นะเจ้าคะว่าราคาผักพวกนี้ ท่านขาดทุนย่อยยับแน่ๆ ท่านสงสารข้าที่โดนท่านน้าโขกสับ หรือว่าท่านมีจุดประสงค์อื่นกันแน่?"
จิ่งเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองใบหน้ามอมแมมที่มีรอยเปื้อนแป้งเล็กๆ ที่แก้มของนาง "เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนใจดีขนาดนั้นเชียวหรือ อวิ๋นเสี่ยวหง?"