เกิดใหม่ครานี้ข้าจะออกจากจวน

[เมืองจินเฉิง]

ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปรายปกคลุมไปทั่วเมืองหลวง เซี่ยเยว่ซิน นั่งเหม่อมองประตูจวนตระกูลเฉินที่ถูกประดับด้วยผ้าสีแดงมงคล หัวใจที่เคยอบอุ่นด้วยความหวังกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งในเหมันต์ฤดู

ห้าปี... ที่นางทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายปรนนิบัติพ่อแม่สามีเยี่ยงสาวใช้
ห้าปี... ที่นางเฉือนเนื้อตัวเอง นำเงินสินเดิมที่บิดามอบให้มาจุนเจือครอบครัวที่เห็นแก่ได้
ห้าปี... ที่นางเลี้ยงดูลูกสาวตัวน้อยเพียงลำพัง โดยมีเพียงจดหมายที่ส่งไปไม่เคยมีเสียงตอบกลับ

"ท่านพี่... ท่านกลับมาแล้ว"

เสียงของนางสั่นเครือเมื่อเห็นร่างสูงสง่าของเฉินเยี่ยน รองแม่ทัพผู้เกรียงไกรก้าวลงจากหลังม้า แต่ทว่าข้างกายเขากลับมิได้ว่างเปล่า เขากุมมือสตรีโฉมงามผู้หนึ่งไว้แน่น และข้างๆ กันนั้นมีเด็กชายวัยสี่ขวบที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน

"เยว่ซิน นี่คือ ‘หรงเอ๋อร์’ ฮูหยินเพียงคนเดียวที่ข้ารัก... และนี่คือบุตรชายคนโตของข้า"

คำพูดนั้นเหมือนคมดาบที่กรีดลงบนกลางใจ คำหวานที่เขาเคยกระซิบสั่งเสียก่อนไปรบ แท้จริงคือยาพิษที่เคลือบน้ำตาลไว้ล่อลวงบุตรีเสนาบดีเช่นนาง เพื่อใช้เป็นบันไดเหยียบย่ำขึ้นสู่จุดสูงสุด

นางเอกมองดูพ่อแม่สามีและน้องสาวสามีที่เคยรับเงินจากนางไปนับพันตำลึง วิ่งเข้าไปโอบกอดสตรีผู้นั้นด้วยท่าทางประจบสอพลอ สายตาที่พวกเขามองมายังนางมีเพียงความสมเพชและรังเกียจ

"ในเมื่อเจ้าหมดประโยชน์แล้ว ก็จงไปเสียเถิด"

ความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง นางเอกมองดูใบหน้าไร้เดียงสาของลูกสาวที่ถูกคนในจวนขับไสไล่ส่งราวกับขอทาน นางกอดลูกสาวไว้แนบอกก่อนจะตัดสินใจจบชีวิตลงในกองเพลิงที่แผดเผาเรือนหลังเล็ก... พร้อมคำสาบานสุดท้าย

"หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะขอทวงคืนทุกหยาดเหงื่อ ทุกตำลึงทอง และทุกลมหายใจที่พวกเจ้าพรากไปจากข้า!"



เฮือก!

เซี่ยเยว่ซินลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด เสียงหอบหายใจรัวเร็วปะทะกับอากาศอุ่นๆ ภายในห้องนอนที่คุ้นตา กลิ่นกำยานอ่อนๆ และเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างทำให้นางสะดุ้งสุดตัว

นางรีบก้มมองมือของตนเอง... มันไร้รอยแผลจากการทำงานหนัก
นางหันไปข้างกาย... เยว่ฉี ลูกสาวตัวน้อยวัยสองขวบกว่ากำลังหลับปุ๋ยอยู่ในผ้าห่มอุ่น

"ฮูหยินเล็ก... ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? วันนี้อากาศข้างนอกไม่ดีเลย เห็นว่าโรคระบาดในตลาดเริ่มลามมาถึงท้ายซอยแล้วนะเจ้าคะ" เสียงสาวใช้คนสนิทดังขึ้นจากหน้าประตู

หัวใจของเซี่ยเยว่ซินกระตุกวูบ โรคระบาด?

นี่คือช่วงเวลาเมื่อสองปีก่อน... วันที่นางกำลังจะนำเงินสินเดิม 100 ตำลึงไปซื้อยามารักษาแม่สามีที่ใกล้ตาย!

ริมฝีปากบางสวยหยักยิ้มเย็นชา ดวงตาที่เคยอ่อนโยนฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับวิญญาณที่คลานกลับมาจากนรก

"ไม่ต้องไปซื้อยา... เงินนั่น ข้าจะเก็บไว้ซื้อ ‘อิสรภาพ’ ของข้ากับลูกแทน"