หลินอวี้หมินเกิดใหม่ครั้งนี้ฉันจะตบให้หน้าหัน

"แกปล่อยฉันนะ นังอวี้หมิน แกมันบ้าไปแล้ว" หลินซินพยายามดิ้นรน
เพียะ
ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนใบหน้าดำคล้ำของหลินซินอย่างแรงจนอีกฝ่ายหน้าหัน รอยนิ้วมือห้านิ้วปรากฏเด่นชัดบนแก้มที่พอกแป้งขาว หลินซินล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความงุนงง
"แกตบฉันหรือ" หลินซินกรีดร้อง
"ใช่ และฉันจะตบเธอทุกครั้งที่เธออ้าปากพูดเรื่องโกหก" อวี้หมินหันไปหานางฮัวเหนียงที่กำลังจะพุ่งเข้ามาทำร้ายหล่อน หล่อนคว้าแจกันดินเผาใกล้มือขึ้นมาฟาดกับขอบโต๊ะจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เหลือเพียงเศษดินที่แหลมคมในมือ
"ใครกล้าเข้ามา ฉันจะกรีดหน้ามันให้เสียโฉมไปพร้อมๆ กับฉันดูสิว่าหวังจงจะยังเอาเงินค่าตัวมาให้พวกแกไหม"
ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาหงส์คู่นั้นทำให้นางฮัวเหนียงหยุดกึก หลินตงที่แอบฟังอยู่หน้าห้องถึงกับไม่กล้าเปิดประตูเข้ามา อวี้หมินไม่ได้เป็นเพียงลูกสาวที่ยอมคนอีกต่อไป แต่หล่อนคือพยัคฆ์สาวที่ตื่นจากนิทราอันยาวนาน
"ฉันจะไม่แต่งงานกับหวังจง และพวกแกต้องคืนจดหมายนั่นมาให้ฉันภายในวันนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปแจ้งที่ศาลาว่าการหมู่บ้านว่าพวกแกค้ามนุษย์และสวมรอยสิทธิ์การเรียน"