ชาตินี้กะนอนสบาย ไฉนเตียงถึงสั่นไม่หยุดล่ะท่านโหว

'ซูเหยา' สิ้นใจตายข้างถนนหลังจากหอบเงินหย่าร้างออกจากจวนโหวได้เพียงสามวัน

เมื่อสวรรค์ให้โอกาสย้อนเวลากลับมาใน 'คืนเข้าหอ' อีกครั้ง สตรีผู้รักความเกียจคร้านเป็นที่ตั้ง จึงตั้งปณิธานว่า ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมโง่เซ็นใบหย่าอีกแล้ว โลกข้างนอกมันอันตราย สู้หน้าด้านหน้าทน ขอเป็นปลิงน้อย นั่งกินนอนใช้เบี้ยหวัดของ 'หยางเหวินเจี๋ย' แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นไปจนแก่ตายดีกว่า

ทว่าจิ้งอันโหวผู้เย็นชากลับโยนใบหย่าใส่หน้า พร้อมประกาศชัดว่าเขา 'บกพร่องทางร่างกาย' ไม่อาจมอบความสุขบนเตียงให้สตรีใดได้

ซูเหยาแทบจะจุดพลุฉลอง ไร้สมรรถภาพแล้วอย่างไร ดียิ่งนัก ข้าจะได้ไม่ต้องปรนนิบัติท่านให้ปวดเอว แค่กินอิ่มนอนอุ่นก็พอ

แต่ไฉนเลย...วิถีคนรักสบายของนางกลับไม่สงบสุขอย่างที่คิด
เมื่อสามีที่บอกว่านกเขาไม่ขัน กลับแผ่รังสีบุรุษเพศอันตราย จ้องจะรังแกนางทุกค่ำคืน

"ท่านโหว ข้าบอกว่าข้าจะนอนสบาย ไม่ใช่นอน (ไม่ได้พัก)แบบนี้"
"ฮูหยิน...ลมปราณข้าแตกซ่าน คงต้องรบกวนเจ้าช่วย 'นวดสกัดจุด' ให้ข้าอีกสักรอบแล้วล่ะ"

มารดาเถอะ! สัญญาว่าจะอยู่อย่างสงบ แต่จบที่เตียงพัง ท่านโหว ท่านหลอกลวงข้า!