Now you see me

“ ไม่รู้ว่าพอจะเป็นเบาะแสได้มั้ย นี่เป็นต่างหูข้างที่เหลือของผู้ตาย อีกข้างน่าจะหล่นหายตรงที่เกิดเหตุ ...ผมภาวนานะ ภาวนาให้มันหล่นอยู่ตรงไหนสักแห่ง ขอให้พวกคุณเจอมันในเร็ววัน
บอกตามตรง ผมกลัวเหลือเกิน ขออย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิดเลยคุณตำรวจ”
เอกนฤนกับพิชิตมองต่างหูทองคำขาวที่ขึ้นเป็นรูปดาวขนาดเล็ก พลอยสีชมพูอ่อนเจียระไนเป็นรูปหยดน้ำห้อยอยู่ด้านล่าง ชายหนุ่มหยิบซองใสขึ้นมาดูใกล้ ๆ โดยมีพิชิตที่จ้องไม่วางตา
เอกนฤนเงยหน้ามองนิติเวชสูงวัยที่กำลังคลุมผ้าขาวให้ร่างของผู้ตายอย่างตั้งใจอีกครั้ง
“คุณหมอกลัวอะไรเหรอครับ”
มือที่ปรากฏร่องรอยเหี่ยวย่นที่โดนกาลเวลาเคี่ยวกรำชะงักนิ่ง
“หลายสิบปีที่ผมผ่าศพและทำงานกับพวกคุณมา ผมเคยเจอฆาตกรที่เก็บของบางอย่างจากศพไปเป็นที่ระลึกอยู่ครั้งนึง กว่าจะจับตัวมันได้ก็พรากชีวิตบริสุทธิ์ไปหลายราย คุณตำรวจน่าจะเดาได้ว่าเดรัจฉานแบบนั้นเรียกว่าอะไร”
นายตำรวจทั้งสองได้ยินก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา จะมีก็สีหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือดทันทีเมื่อนึกได้ว่าคนตรงหน้ากำลังพูดถึงสิ่งใด
ฆาตกรต่อเนื่อง...
คำนี้ไม่ว่าใครก็ไม่อยากได้ยิน