ชายบำเรออุ่นเตียงของโหวฮูหยิน

สามีแกล้งตายทิ้งให้ข้ามีชีวิตอย่างสิ้นหวัง หวนคืนมาครานี้ข้าจะทำให้สามีได้ตายสมใจ! จากนั้นจึงคว้าชายบำเรอมาอุ่นเตียงหมายมีทายาทเพื่ออำนาจในการปกครองจวน ทว่าชายบำเรอผู้นี้ร้อนแรงเกินไปแล้ว!!!

++++++

เวลานี้แทบไม่รู้เลยว่าใครเป็นฝ่ายยั่ว ใครเป็นฝ่ายถูกยั่ว เพราะต่างลุ่มหลงเสน่ห์ของกันและกันจนยากที่จะจำแนกแจกแจง
"นายหญิงน้อยขอรับ..."
เรียวปากร้อนกระซิบเรียกชิดใบหู ส่งผลให้คนตัวเล็กถึงกับเผลอกลั้นหายใจ ไอร้อนจากปากที่เป่ารดลงบนใบหูเรียกเลือดลมในร่างกายให้สูบฉีดรุนแรงจนซ่านพร่าไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย
"อะ...อืม วะ...ว่าอย่างไรเล่า"
เสิ่นเหิงเยว่ส่งเสียงตอบกลับไปอย่างกระดากอาย นางคิดว่าการหลับนอนกับบุรุษแค่ขึ้นเตียง ถอดเสื้อผ้า แล้วก็ป๊าบๆๆๆ จากนั้นบุรุษก็ปลดปล่อยเข้าไปในร่างกายสตรีเพื่อมีบุตรเป็นอันเสร็จกิจ นางไม่คิดเลยว่าระหว่างขั้นตอนเหล่านั้นมันจะวาบหวามชวนให้ใจสั่น
ที่ผ่านมานางอุตส่าห์แอบดูอย่างตั้งใจ แต่ทฤษฎีมากมายจะเท่าการปฏิบัติจริงเพียงครั้งได้อย่างไรกันเล่า!
เวลานี้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวถึงกับเตลิดเปิดเปิง ผิวกายร้อนผ่าววูบวาบ ประสาทสัมผัสตื่นตัวแค่เขาขยับหรือหายใจแรงขึ้นนางก็ยังรับรู้ได้
"นอกจากจูบปากแล้ว ข้าจูบตรงอื่นได้หรือไม่ขอรับนายหญิง..."
เมื่อน้ำเสียงทุ้มกอปรกับแววตาเว้าวอนออดอ้อน เสิ่นเหิงเยว่ก็ถึงกับเผลอพยักหน้าน้อยๆ ตอบรับโดยไม่ใช่สมอง เวลานี้นางจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าการปฏิเสธต้องทำอย่างไร ไม่ว่าเขาขออะไรนางก็พยักหน้าทั้งหมดราวกับไก่จิกข้าวเปลือก

++++++

เสิ่นเหิงเยว่ครางแผ่วเมื่อถุงสมุนไพรประคบร้อนถูกวางลงบนบั้นเอวและแผ่นหลัง ดวงตาของนางคลอไปด้วยหยาดน้ำตาด้วยความโกรธ
"เป็นความผิดของท่าน!"
น้ำเสียงใสกังวานกระแทกกระทั้นกล่าวโทษ มือหนาที่กำลังบีบนวดต้นขาให้ภรรยาสาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะบีบต่อไปด้วยน้ำหนักสม่ำเสมอ
"ใช่แล้ว เป็นความผิดของข้าเอง"
แม่ทัพเซี่ยฮ่าวหนานยอมรับผิดโดยไม่มีข้อแก้ตัว ด้วยไม่คาดคิดว่าร่างกายของสตรีจะบอบบางถึงเพียงนี้ ครั้งต่อไปจึงตั้งใจว่าเขาจะปล่อยให้ตนเองเสร็จเร็วขึ้น เพื่อที่ภรรยาสาวจะได้หยุดพักแล้วค่อยเริ่มใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง
มั่นใจว่าหากทำบ่อยๆ ทำถี่ๆ และทำอย่างต่อเนื่องราวกับเป็นกิจวัตรร่างกายของนางก็จะปรับตัวให้เข้ากับเรี่ยวแรงของเขาในไม่ช้า ความปวดล้าเฉกเช่นในครั้งนี้ก็จะค่อยๆ บรรเทาเบาบางลงไปเองราวกับนางได้ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
"คนไร้ยางอาย!"
หญิงสาวยังคงต่อว่าจนเสียงสั่นคล้ายอัดอั้นตันใจ ใบหน้าของนางแดงระเรื่อ แก้มกลมๆ ป่องพองราวกับกระรอกน้อยสะสมอาหารไว้ในปาก ทำให้ผู้เป็นสามีถึงกับฉีกยิ้มไปถึงดวงตา
"ใช่แล้วข้าคือคนไร้ยางอาย"
"ยะ...ยังมีหน้ามายอมรับอีก นะ...หน้าหนาเกินไปแล้ว"
เสิ่นเหิงเยว่ไม่เคยเจอใครหน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้มาก่อนเลย นางนึกว่าเขาจะเรียบร้อยอ่อนโยนเป็นบัณฑิตหนุ่มน้อยน่ากลั่นแกล้ง แต่ที่ไหนได้เขาเจนจัดเชี่ยวชาญมากไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวอีกทั้งยังมีใบหน้าหนาราวกับแผ่นศิลา!
"ใช่แล้วข้าเป็นคนหน้าหนา ตัวข้าเป็นเช่นไรข้าย่อมไม่ปฏิเสธ"
แม่ทัพเซี่ยยังคงยิ้มรับหน้าชื่นตาบาน ราวกับคำด่าทอของนางคือแผ่นป้ายเกียรติยศที่นางมอบให้ก็ไม่ปาน

+++++++