คนที่มองกันด้วยหัวใจ | MPreg

เพราะหัวใจถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายเขาจึงไม่เหลือหัวใจไว้รักใครอีก

**********

หลังอกหัก ชญาดล เดินทางไปพักผ่อนที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งและได้พบเจอกับใครบางคนที่เข้ามาเขย่าหัวใจของเขาอีกครั้งก่อนที่จะเหยียบย่ำมันจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี สามปีให้หลังที่กลับมาเจอกับ วรวิชญ์ อีกครั้งในฐานะผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าเขาจึงไม่รอรีที่จะเอาคืนให้สาสม

**********

"แน่ใจเหรอว่าทำได้ทุกอย่าง"
"ใช่สิครับ ผมแน่ใจ พี่จะให้ผมทำอะไรล่ะ" ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว วรวิชญ์คิดว่าเขาก็ไม่มีอะไรต้องเสียอีก ไม่ว่าชญาดลจะให้เขาทำอะไรเขาก็จะยอมทั้งนั้น
"แล้วถ้าฉันจะให้นายเป็นอีตัวมานอนกับฉันแลกกับการที่ฉันตกลงรับเล่นซีรีส์เรื่องนี้นายจะยอมหรือเปล่า" วรวิชญ์รู้สึกหน้าชาเมื่อได้ยินคำถามนั้นจากปากของผู้ชายตรงหน้า นี่ชญาดลกำลังเสนอให้เขาเอาตัวเข้าแลกเพื่อที่ฝ่ายนั้นจะยอมรับเล่นซีรีส์ของเขางั้นสินะ
"ได้สิครับ มันจะมีปัญหาอะไรล่ะ ผมบอกแล้วไงขอแค่พี่บอกมาว่าอยากได้อะไรผมก็ยอมทุกอย่างนั่นแหละ"

**********
"เลิกประชดผมสักที อย่าลืมว่าคุณอยู่ในฐานะอะไร แล้วก็จำเอาไว้ว่าผมสั่งไม่ให้คุณไปยุ่งกับไอ้วาโยอีก ถ้าผมเห็นล่ะน่าดู"
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเหี้ยม เขาไม่ชอบให้วรวิชญ์ไปทำท่าทางยิ้มระรื่นกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นตราบใดที่วรวิชญ์ยังเป็นคนของเขาอยู่ เขายังไม่เบื่อของเล่นชิ้นนี้ ออกจะเห่อเสียด้วยซ้ำไป และเขาก็จะไม่แบ่งให้ใครมาเชยชมเป็นอันขาด แต่ถ้าใครชอบนักก็รอไปละกัน สักพักเขาก็คงจะเบื่อแล้วไม่คิดจะกลับมาเล่นของเล่นชิ้นนี้อีก ไว้ตอนนั้นเขาจะโยนกลับไปให้นะ แล้วจะไปเสวยสุขกันที่ไหนก็ตามใจ เขาจะไม่แม้แต่ชายตาแลอีก

**********

"ผมรู้ว่าคุณน่ะฉลาด ฉลาดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร"
พูดจบชายหนุ่มก็ประกบริมฝีปากของตนลงไปกลีบปากสีระเรื่อก่อนที่จะเริ่มบดจูบอย่างหนักหน่วงลงไปริมฝีปากคนตัวเล็ก วรวิชญ์หลับตานิ่งและยอมโอนอ่อนผ่อนตามการกระทำของชญาดลไป ชายหนุ่มได้แต่บอกตนเองให้อดทน…อดทนรอวันที่เขาจะได้เป็นอิสระจากผู้ชายคนนี้เสียที…

**********

"เอาเวลาที่จะมาทำแบบนี้กับผมไปดูแลคู่จิ้นสุดที่รักของพี่เถอะ" ชญาดลขมวดคิ้วมุ่นกับคำพูดประโยคนั้นของอีกฝ่าย
"ทำไม ไม่พอใจเหรอที่ผมมีคู่จิ้น"
"ทำไมผมต้องไม่พอใจด้วย ผมไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวพี่อยู่แล้ว พี่จะมีใครมันก็ไม่เกี่ยวกับผม" ริมฝีปากของชญาดลยกยิ้มน้อยๆ เมื่อได้ยินประโยคนั้น
"ก็ดีที่คุณรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนและมีสิทธิ์แค่ไหน จำเอาไว้ว่าผมจะมีใครคุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งทั้งนั้น แต่คุณ ผมขอสั่งอย่างเด็ดขาดว่าห้ามมีใครจนกว่าผมจะเบื่อคุณ ตอนนี้คุณเป็นของเล่นของผมคนเดียวเท่านั้น แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ผมมันคนขี้เบื่อ ถ้าผมเบื่อคุณเมื่อไหร่ผมไม่รั้งคุณไว้แน่ๆ คุณอยากจะไปอะไรกับใครผมก็จะไม่สน" พูดจบใบหน้าหล่อเหลาก็เข้าไปซุกไซ้ที่ซอกคอของคนตัวเล็ก วรวิชญ์หลับตานิ่งปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตักตวงเอาจากเขาตามแต่ที่จะต้องการ คำพูดทุกคำของชญาดลซึมเข้าสู่สมองและหัวใจของวรวิชญ์ เขาจะจดจำมันเอาไว้ให้แม่นและจะเฝ้ารอวันนั้น…วันที่เขาจะได้เป็นอิสระเสียที

**********
นิยายที่อยู่ในเซตเดียวกัน (อ่านแยกกันได้)
- หย่ากันซะได้ก็ดี…ไอ้(คุณ)สามีไร้หัวใจ