เรามาหย่ากันไหม

คำโปรย...

"รักแท้... แพ้ความลับหลังทะเบียนสมรส"
เขาบอกว่ารักเธอที่สุด แต่กลับทำข้อตกลงลับกับแม่ว่าจะหย่าทันทีที่เธอสร้างปัญหา เธอทุ่มเทสร้างบ้านเพื่อคำว่าครอบครัว แต่เขากลับผ่อนถ่ายเงินไปซื้อหน้าตาให้แม่ตัวเอง ท่ามกลางพายุหนี้สินและสงครามประสาทของแม่สองคน
ลูกสะใภ้อย่างเธอจะทำอย่างไรเมื่อพบว่า 'พื้นที่ส่วนตัว' เดียวที่เหลืออยู่... คือทางเดินออกจากชีวิตเขาเท่านั้น
"เพราะบ้านที่แท้จริง ไม่ได้วัดกันที่หลังใหญ่ แต่วัดที่ความสัตย์จริงของคนในนั้นต่างหาก"

ช่อบุษบา



เตโชควักกระเป๋าสตางค์ออกมา เขาหยิบเงินสดที่มีอยู่ทั้งหมดพร้อมกับนาฬิกาหรูที่ข้อมือส่งให้ชายคนนั้น
“นี่คือมัดจำ วันนี้กลับไปก่อน แล้วอย่ามาที่นี่อีก ผมจะติดต่อกลับไปจัดการเรื่องยอดทั้งหมดเอง”
เมื่อชายฉกรรจ์ทั้งสองคนจากไปพร้อมกับคำอาฆาตจางๆ เตโชก็เดินกลับเข้าบ้านด้วยความเงียบที่น่ากลัว เขาเดินผ่านนางมณีที่ยืนยิ้มกริ่มสะใจ และผ่านนางนุชที่นั่งสั่นเทาอยู่กับพื้น
“เต... ฝันขอโทษ” ฝันเดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงาน
เตโชหันมามองเธอ “ขอโทษเหรอฝัน? คำว่าขอโทษมันจ่ายหนี้ห้าแสนได้ไหม? มันเอาโฉนดบ้านคุณคืนมาได้ไหม? หรือมันเอา ‘ความภูมิใจ’ ในตัวเมียของผมคืนมาได้ไหม?”
“ฝันไม่รู้จริงๆ ว่าแม่จะกล้าทำขนาดนี้...”
“เพราะคุณให้ท้ายเขาไงฝัน! คุณยอมเขามาตลอด เพราะคำว่ากตัญญูคำเดียว!” เตโชกวาดของบนโต๊ะทำงานลงพื้นด้วยความโมโห “รู้ไหมว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไง? ผมรู้สึกเหมือนผมแต่งงานกับ ‘ภาระ’ ไม่ใช่คู่ชีวิต! ทุกวันที่ผมไปทำงาน ผมต้องมานั่งระแวงว่ากลับมาบ้านจะเจอใครมาทวงหนี้ หรือเจอแม่คุณมาขโมยอะไรไปอีก!”
“แล้วแม่คุณล่ะเต!” ฝันสวนกลับด้วยความเจ็บปวด “แม่คุณที่คอยเสี้ยมให้เราเลิกกันทุกวัน แม่คุณที่ใช้เงินเราไปวันละหลายพันเพื่อซื้อความสุขใส่ตัว คุณก็ไม่เคยห้ามท่านเลย!”
“อย่างน้อยแม่ผมก็ไม่เคย ‘ขโมย’ ของเราไปเข้าบ่อน!”
คำพูดของเตโชเหมือนตบหน้าฝันกลางอากาศ เธอสบตาเขาและเห็นเพียงคนแปลกหน้าที่เต็มไปด้วยความชิงชัง