ทะลุมิติ ไปเป็นลูกสาวยาจก

เพราะหลุมขนาดใหญ่ที่ต้องขุดเพื่อปลูกกล้วย และเพราะลืมกินอาหารมาสองมื้อติดๆ ทำให้มุ่ยหน้ามืด จนตกลงไปในหลุม หัวกระแทกอย่างแรง ก่อนจะไปทะลุในอีกมิติ กลายเป็นลูกสาวของหญิงยากจน นิสัยลำเอียง รักเธอแค่เพียงคนเดียว ส่วนบุตรชายกับหลานๆ นางกลับไม่รัก จนมุ่ยต้องกลายเป็นที่เกลียดชังของบรรดาพี่สะใภ้
แล้วไหนต้องเกิดมาในยุคข้าวยากหมากแพงอีก มุ่ยจะทำอย่างไร เพื่อเอาตัวเองให้รอด และเป็นที่รักของทุกคนได้ โปรดติดตามได้ ในนิยายเล่มนี้ได้เลยค่ะ
เหยียนอิง

เมื่อถึงเวลามื้อเย็น มุ่ยได้เห็นความหมายของคำว่า "ลำเอียง" อย่างแจ่มแจ้งที่สุด
บนโต๊ะไม้ที่ขาโยกเยก มีถ้วยโจ๊กวางเรียงราย แต่ละถ้วยดูเหมือนน้ำล้างจานที่มีเมล็ดข้าวลอยอยู่เพียงหยิบมือ ทว่า ตรงหน้าของมุ่ยกลับเป็นโจ๊กข้นคลั่กที่มีเนื้อข้าวเน้นๆ แถมยังมีผักป่าผัดน้ำมันน้อยๆ วางเคียงข้าง
“แม่จ๊ะ ทำไมโจ๊กของข้าไม่เหมือนของคนอื่น?” มุ่ยถามพลางมองไปที่หลานชายตัวน้อยที่พยายามกวาดน้ำข้าวเข้าปากอย่างโหยหา
“ก็เจ้ายังป่วยอยู่นี่นา ต้องกินของดีๆ” แม่เฒ่าหลินเอ่ยพลางคีบผักให้เธอ “กินเถอะลูก อย่าพูดมาก”
สะใภ้รองวางตะเกียบลงเสียงดัง ปัง! “ท่านแม่เจ้าคะ ข้าทำงานในทุ่งทั้งวัน หลังแทบหัก แต่ข้าวในถ้วยข้ามีแต่ลม น้องเล็กนอนเฉยๆ มาสามวัน กลับได้กินข้าวข้นๆ แบบนี้ ข้าว่ามันจะเกินไปหน่อยไหมเจ้าคะ?”
“เจ้ากล้าเถียงข้าหรือ!” แม่เฒ่าหลินตบโต๊ะ “ถ้าไม่มีอาเหมย บ้านนี้จะมีความสุขได้อย่างไร นางเป็นตัวนำโชค เป็นลูกสาวคนเดียวที่ข้าถนุถนอมมา! หากเจ้าไม่พอใจ ก็ไม่ต้องกิน!”
สะใภ้รองหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ พี่ชายรองได้แต่ดึงแขนเมียไว้เป็นเชิงขอร้อง มุ่ยมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอึดอัดใจสุดขีด เธอรู้ว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ต่อให้เธอสร้างผลผลิตได้มหาศาล ความเกลียดชังในบ้านก็จะทำลายทุกอย่างลง
“ท่านแม่จ๊ะ ข้ากินไม่หมดหรอก” มุ่ยเริ่มแผนการซื้อใจ “วันนี้ข้าปวดหัวนิดหน่อย กินของมันๆ ไม่ลง พี่รองทำงานหนัก เอาผักนี่ไปกินเถอะจ้ะ ส่วนโจ๊กนี่... อาเป่า มานี่มา อาหญิงแบ่งให้”
เด็กน้อยมองหน้าแม่ของตนและย่าอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนจะเดินเตาะแตะเข้ามาหาเมื่อมุ่ยส่งยิ้มให้ เธอตักข้าวข้นๆ ป้อนใส่ปากเด็กชายจนแก้มตุ่ย
สายตาของสะใภ้ทั้งสามเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเป็นปฏิปักษ์ดูลดลงแทนที่ด้วยความประหลาดใจ แม่เฒ่าหลินขมวดคิ้ว “อาเหมย เจ้าใจดีเกินไปแล้ว”
“แม่จ๊ะ คนในบ้านเดียวกันต้องอิ่มไปด้วยกันสิจ๊ะ” มุ่ยตอบอย่างใจเย็น “ถ้าพี่ชายและพี่สะใภ้มีแรง พวกเขาก็จะทำงานได้มากขึ้น แล้วข้าที่มีความรู้เรื่องดิน... ข้าจะช่วยให้เรามีข้าวเต็มยุ้งเอง!”