เซียนตกสวรรค์กับบัลลังก์นักยุทธ

ท่ามกลางกลุ่มเมฆมงคลที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในเขตแดนสวรรค์ชั้นเก้า กลิ่นหอมของสุราทิพย์หมื่นปีอบอวลไปทั่วตำหนักหยก ‘เซี่ยเฟย’ เทพเซียนผู้มีรูปโฉมงดงามปานล่มเมือง และมีฝีมือกระบี่เป็นที่เลื่องลือ กำลังนั่งชันเข่าอยู่บนหลังคาตำหนักของเง็กเซียนฮ่องเต้ ในมือของเขาถือไหสุราล้ำค่าที่แอบหยิบยืมมาจากห้องบรรทม

"พวกเจ้าจะรีบไปไหนกัน? มาดื่มกับข้าก่อนสิ!" เซี่ยเฟยตะโกนเรียกทหารสวรรค์ที่กำลังวิ่งวุ่นเตรียมงานพิธีสำคัญ พลางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้ตัวเลยว่าความซวยกำลังมาเยือนถึงที่

"เซี่ยเฟย! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาขโมยสุราทิพย์ในวันมงคลเช่นนี้!" เสียงตวาดกึกก้องกัมปนาททำเอาเซี่ยเฟยสะดุ้งจนเกือบตกหลังคา เมื่อหันไปมองก็พบกับเทพคุมกฎที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียด พร้อมกับโองการสวรรค์ในมือ

"โธ่ ท่านเทพคุมกฎ สุราดีเช่นนี้ทิ้งไว้ก็เสียของ... เอิ๊ก!" เซี่ยเฟยยังไม่ทันพูดจบ ร่างของเขาก็ถูกพลังไร้รูปกระชากลงมาจากหลังคา พลังเซียนที่เคยไหลเวียนอยู่ในกายถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนาด้วยโซ่ตรวนสีทอง

"เจ้าทำผิดกฎสวรรค์ซ้ำซาก! ครั้งนี้ข้าจะส่งเจ้าไปจุติในโลกมนุษย์ ให้ไปเผชิญวิบากกรรม ลิ้มรสความลำบากหิวโหย จนกว่าจะสำนึกได้!"

"เดี๋ยว! ท่านเทพ! ข้าขอเอาไหสุราไปด้วยได้ไหม"

ไม่ทันสิ้นคำขอ ร่างของเซียนผู้สง่างามก็ถูกถีบลงมาจากประตูสวรรค์ ดิ่งพสุธาลงสู่กลุ่มเมฆเบื้องล่างด้วยความเร็วสูง เสียงโวยวายของเขายังคงแว่วอยู่ในอากาศ ก่อนจะจางหายไปในชั้นบรรยากาศของโลกมนุษย์

ณ ตรอกเล็กๆ ที่แสนสกปรกในเมืองชายแดนที่แห้งแล้ง เด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดผ้าขี้ริ้วขาดกะรุ่งกะริ่ง กำลังนั่งยองๆ จ้องมองซาลาเปาในมือของพ่อค้าด้วยสายตาละห้อย ใบหน้าที่มอมแมมไปด้วยคราบดินแต่กลับมีดวงตาสดใสเป็นประกายเกินกว่าจะเป็นคนจรจัดธรรมดา

"ท่านลุง... ซาลาเปาลูกนั้นน่ะ มันมีรอยบุบนะขายไปก็เสียราคา ให้ข้าช่วย ‘กำจัด’ ให้ฟรีๆ ดีไหม?" เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงใสพร้อมรอยยิ้มประจบประแจง

"ไปไกลๆ เลยไอ้เจ้าเด็กขอทาน! ไม่มีเงินก็อย่ามาขวางทางทำกิน!" พ่อค้าตวาดพลางเงื้อมือจะไล่ตี

เซี่ยเฟยในวัย 13 ปี รีบกระโดดหลบอย่างคล่องแคล่ว พลางถอนหายใจยาว "เฮ้อ... ชีวิตเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ทำไมถึงตกอับมาเป็นขอทานที่ต้องแย่งข้าวหมากินแบบนี้เนี่ย!"

เขามองมือที่สั่นน้อยๆ ของตัวเองเพราะความหิว พลางพึมพำกับฟ้าดิน "พวกท่านคอยดูเถอะ สักวันข้าจะกลับมายิ่งใหญ่ให้ดู!"

แต่ในตอนนี้ สิ่งเดียวที่อดีตเซียนทำได้ คือการวิ่งไปหลบหลังถังขยะเมื่อเห็นสุนัขเจ้าถิ่นกำลังแยกเขี้ยวขู่เขาอยู่