หวังหมั่ง ทรราช หรือนักบริหารผู้มาก่อนกาล

ถ้า "ความดี" คือสินค้าชิ้นหนึ่ง..."หวังหมั่ง" คือสุดยอดนักการตลาดที่ขายเก่งที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์จีน

ลืมภาพทรราชที่ใช้ดาบฟันคอคนเป็นว่าเล่นไปก่อน เพราะบุรุษผู้นี้คือนักบริหาร ที่พยายามรีแบรนด์ประเทศด้วยทฤษฎียูโทเปีย เขาคือปัญญาชนที่เชื่อมั่นว่าคัมภีร์โบราณและกติกาที่เคร่งครัดคือคำตอบของทุกวิกฤต แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการฉีกกระชากแผ่นดินจนพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี

ร่วมกะเทาะเปลือกนักบุญจอมปลอม กับวีรกรรมสุดล้ำที่ทำเอาคนทั้งแผ่นดินต้องหลั่งน้ำตา
-Personal Branding ขั้นเทพ : จากเด็กหนุ่มปลายแถว สู่การสร้างภาพลักษณ์นักบุญแห่งฉางอันที่ยอมสละแม้กระทั่งเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองเพื่อซื้อใจมวลชน
- รัฐประหารด้วยน้ำหมึก : เมื่ออำนาจไม่ได้มาจากคมหอก แต่มาจากแคมเปญลางบอกเหตุสั่งทำได้ และการใช้เฟกนิวส์ปั่นหัวคนทั้งราชสำนัก
- นวัตกรรมเศรษฐกิจสุดบรรลัย : การปฏิรูปที่ดินที่ขุนนางชังคนจนส่ายหน้า และมหกรรมป่วนค่าเงินที่บังคับให้ชาวบ้านใช้เปลือกหอยและกระดองเต่าแทนเงินทอง
- สงครามฮวงจุ้ยและกองทัพละครสัตว์ : เมื่อฮ่องเต้บ้าตำราสั่งเกณฑ์คนยักษ์และสัตว์ป่าอย่างเสือ หมี แรด ไปสู้กับกองทัพชาวนา ผลคือความวินาศสันตะโรที่สมรภูมิคุนหยาง
- จุดจบอันน่าสะพรึง : เมื่อลิ้นถูกกินเพื่อคิดบัญชีกับวาทศิลป์ลวงโลก และกะโหลกศีรษะถูกเคลือบรักเก็บไว้ในคลังอาวุธนานถึง 272 ปี เพื่อเป็นถ้วยรางวัลเตือนใจคนรุ่นหลัง

สารบัญ
บทนำ เปลือกนักบุญกับทุนนิยมทางศีลธรรม
บทที่ 1 รอยน้ำตาจอมปลอม กับทีมโฆษณาชวนเชื่อส่วนตัว
บทที่ 2 ยืมมีดฆ่าคน และการผูกขาดความถูกต้อง
บทที่ 3 ถอยเพื่อรุก ปูทางสู่โอรสสวรรค์กำมะลอ
บทที่ 4 รัฐประหารด้วยน้ำหมึกกับมหกรรมเปลี่ยนชื่อ
บทที่ 5 ทุบหม้อข้าวนายทุน นโยบายการเงินแห่งความบรรลัย
บทที่ 6 แกว่งเท้าหาเสี้ยน หายนะทางการทูตเมื่อสวรรค์เบือนหน้าหนี
บทที่ 7 อาณัติสกุลหลิว กับกองทัพละครสัตว์ที่คุนหยาง
บทที่ 8 เก้าอี้ดวงดาว มนต์ดำและอวสานคนลวงโลก
บทส่งท้าย ทรราชจอมลวงโลก หรือนักบริหารผู้มาก่อนกาล