หนังสือหย่าข้าเขียนแล้ว ไฉนท่านแม่ทัพมิยอมรับ

“หนังสือหย่า ข้าเขียนให้ท่านแล้ว ท่านฉีกมันทิ้ง ข้าก็จะเขียนใหม่ ข้าจะเขียนจนกว่าท่านจะยอมประทับตรา”
สามปีที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ในจวนอย่างโดดเดี่ยว เสิ่นอวี้หลาน อดทนทำหน้าที่ฮูหยินเอกและคอยส่งเสบียงสนับสนุนกองทัพของเขาอย่างลับๆ ทว่าสิ่งที่นางได้รับเป็นสิ่งตอบแทน กลับเป็นการที่แม่ทัพผู้เกรียงไกรอย่าง เซียวหานตง หอบหิ้วสตรีบอบบางกลับจวน ซ้ำยังปกป้องและเชิดชูนางในฐานะผู้มีพระคุณ
ในเมื่อความปรารถนาดีถูกหมางเมิน ความรักที่เคยมอบให้ถูกเหยียบย่ำจนแหลกสลาย เสิ่นอวี้หลานก็ไม่ขอทนอีกต่อไป กิจการการค้าในมือยังต้องดูแล เงินทองอีกนับหมื่นตำลึงยังต้องหา สามีพาลเกเรไร้เหตุผลเช่นนี้ ผู้ใดอยากได้ก็เชิญรับไปเถิด
ทว่าเมื่อนางโยนหนังสือหย่าใส่หน้า เขากลับฉีกมันทิ้งอย่างไม่ไยดี
ยิ่งเมื่อความจริงที่ถูกปิดบังมานานถูกเปิดเผย สตรีดอกบัวขาวที่เขาคิดว่าเป็นผู้มีพระคุณกลับกลายเป็นสายเลือดกบฏ ส่วนครอบครัวของฮูหยินที่เขาชิงชัง กลับเป็นวีรบุรุษผู้สละชีวิตเพื่อเขาอย่างแท้จริง
จากขุนศึกผู้หยิ่งทะนง ไม่เคยยอมคุกเข่าให้ศัตรูหน้าไหน ทว่าบัดนี้กลับต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด เพื่อตามง้อภรรยาที่หัวใจด้านชา...
“อวี้หลาน... ข้าไม่มีวันหย่า! ต่อให้ต้องลดตัวไปเป็นคนขับรถม้า หรือเป็นทาสรับใช้คอยอุ่นเตียงให้เจ้า ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยมือเจ้าไปเด็ดขาด”
สงครามกลางสมรภูมิรบที่ดุเดือดยังพอรับมือไหว ทว่าสมรภูมิตามง้อภรรยาหน้าตายนั้น... กลับทำให้แม่ทัพใหญ่ต้องกระอักเลือด!