วอนรัก เล่ม 1

นิยายเรื่อง วอนรัก
จำนวนเล่ม 2 เล่มจบ
จำนวนตอน เล่ม 1 ( 1-22 บท ) , เล่ม 2 ( 23-49 บท + 3 บทฉบับพิเศษ )
* นิยายรักโรแมนติก ฟิวกู๊ด คลั่งรัก *
** กรุณาโหลดตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อ **
*** ซื้อผ่าน Web ถูกกว่าระบบ IOS ***
**** หากมีข้อผิดพลาดประการใดขออภัยนักอ่านทุกท่านเอาไว้ ณ ที่นี้ ด้วยค่ะ ****

# คำเตือน #
นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานที่เกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ตัวละคร เหตุการณ์ และสถานที่เป็นเรื่องที่สมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เนื้อหาบางส่วนมีประเด็นอ่อนไหว อาจมีความรุนแรงหรือไม่เหมาะสมในบางบริบท โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ผู้อ่านอายุต่ำกว่า 18 ปี ควรได้รับคำแนะนำ

.......................................................

*คำโปรย*
ท่ามกลางเสียงแว่วหวานในงานวิวาห์ ชั่ววินาทีที่ใบหน้าของเขาสะบัดไปตามแรงตบ โลกทั้งใบของเขาพลั่นสั่นสะเทือน ปลุกเร้าความปรารถนาที่หลับใหลให้พลุ่งพล่านจนแทบข่มเอาไว้ไม่อยู่ ในเมื่อเธอเป็นคนเริ่ม...
ก็อย่าได้คิดจะจากไป

.......................................................

*ตัวอย่างเนื้อหา*

"เอ๋? คนสวยนี่นา คนสวยที่วาดรูปนั่นน่ะ"
น้ำเสียงแหบพร่าเจือหัวเราะในลำคอ ฟังดูเหมือนการคุกคามมากกว่าการทักทาย พร้อมกลิ่นเหล้าที่แรงจนคนรอบข้างแทบสำลัก รัดเกล้าแทบอยากด่าออกไปสักทีกับท่าทีไร้มารยาทแบบนี้ ไม่มีใครสั่งสอนหรือยังไง แต่เธอกลับทำได้แค่ขมวดคิ้วแสดงออกถึงความไม่พอใจเท่านั้น เธอจึงเกลียดนักกับงานสังคมเช่นนี้
"คุณคะ ช่วยรักษามารยาทด้วยค่ะ" คำพูดเตือนนั้นสั้นแต่ชัดเจน ทว่าชายคนนั้นกลับหัวเราะหยันคล้ายตัวเองถูกท้าทาย
"ฮี่ฮี่ อย่าเล่นตัวซี่ คนสวย~"
คิ้วสวยขมวดแน่น นี่อย่างไรล่ะสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือ คนที่คิดว่าอำนาจ มีเงินหรือมีแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดคือข้อยกเว้นของมารยาทที่พึงมี
ความอดทนใกล้หมดเข้าไปทุกที รัดเกล้าขยับลุกขึ้นเต็มความสูง ผลักเก้าอี้ออกจากตัว เสียงขาเก้าอี้ครูดพื้นดังขึ้นไม่เบานัก นัยน์ตาสวยพลันแข็งกร้าว เสี้ยววินาทีนั้น เธอรู้สึกถึงความรังเกียจที่พุ่งขึ้นสูงทุกขณะ
ทว่าในจังหวะที่ถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างนั้นเธอกลับไม่คาดคิดว่าจะชนเข้ากับผนังร้อนผ่าว?
ไม่!! ไม่ใช่ผนัง! หากแต่เป็นแผงอกของผู้ชายคนหนึ่ง!
แรงปะทะทำให้เธอเกือบเสียหลัก แต่ก่อนที่จะทันได้ตอบสนอง มือใหญ่กลับตวัดประคองที่เอวและสะโพกของเธอแน่นรั้งให้ทรงตัวได้ในที่สุด สัมผัสนั้นร้อนผ่าวทะลุผ่านเนื้อผ้า ร่างทั้งร่างของเธอพลันแข็งทื่อ ความรู้สึกถูกคุกคามถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในหัวตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น เธอกำลังถูกลวนลาม!!
สัญชาตญาณการป้องกันตัวตอบสนองเร็วกว่าความคิด มือเรียวตวัดกลับไปด้านหลังทันที
เพี้ยะ!!
เสียงฟาดดังสะท้อนเข้าหู บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิทหลงเหลือเพียงเสียงดนตรีและเสียงเฮฮาจากมุมอื่นที่อยู่ไกลออกไป แรงตบเมื่อครู่หนักเสียจนใบหน้าชายหนุ่มสะบัดไปข้างหนึ่ง ปรากฏรอยแดงพาดยาวจากขากรรไกรคมกริบจนถึงปลายคาง
"อาเล็ก!?"
เสียงที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างตื่นตระหนกปนความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น ทำให้รัดเกล้าต้องหันกลับไปมองทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘อาเล็ก’ ความทรงจำที่ผุดขึ้นตามมาบอกว่าคนที่พูดคือเจ้าบ่าวของงานมงคลในวันนี้
พระเจ้า!?
เธอตบหน้าญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว!

....................................................

"คุณจะมองอะไรนักคะ?" เธอถามเสียงเบาแต่สายตาแข็งกร้าวคิ้วสวยที่ขมวดแน่นบ่งบอกว่าเธอไม่พอใจปานใด
กษิดิษฐ์เอียงหน้าเล็กน้อย คล้ายกำลังเลือกคำตอบ ก่อนพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบคล้ายเสียงกระซิบ "มองคุณวาดภาพ... ไม่ได้หรือ"
รัดเกล้าชะงัก เธอเองก็ไม่รู้ว่าต้องตอบกลับคำถามนี้เช่นไรและไม่คิดว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมาเช่นกัน
"....." มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่เป็นคำตอบ ริมฝีปากสวยขบเม้มเป็นเส้นตรงราวข่มอารมณ์
"ผมแค่มอง... คุณจะกลัวอะไรนัก" น้ำเสียงเรียบเรื่อย คำพูดที่สื่อความหมายตรงตัวเสียจนคนฟังตั้งตัวไม่ถูก
"....."
รัดเกล้าเกลียดความรู้สึกในตอนนี้ที่สุด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังระงับอารมณ์ของตัวเองก่อนจะหันกลับไปหาเฟรมตรงหน้า หยิบพู่กันขึ้น ใช้ความพยายามที่มีทั้งหมดตั้งสมาธิเพื่อเริ่มทำงานอีกครั้ง ล่ะทิ้งความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทิ้งไป นับว่าความตั้งใจของเธอไม่สูญเปล่าเธอสามารถลืมคนข้างหลังไปได้ในที่สุด
กษิดิษฐ์เฝ้ามองแผ่นหลังบางอยู่เช่นนั้นก่อนจะหลุดยิ้มออกมาราวกับเอ็นดูหญิงสาวหนักหนา