วอนรัก เล่ม 2

นิยายเรื่อง วอนรัก
จำนวนเล่ม 2 เล่มจบ (49 บท)
จำนวนตอน เล่ม 1 ( 1-22 บท ) , เล่ม 2 ( 23-49 บท + 3 บทฉบับพิเศษ )
* นิยายรักโรแมนติก ฟิวกู๊ด คลั่งรัก *
** กรุณาโหลดตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อ **
*** ซื้อผ่าน Web ถูกกว่าระบบ IOS ***
**** หากมีข้อผิดพลาดประการใดขออภัยนักอ่านทุกท่านเอาไว้ ณ ที่นี้ ด้วยค่ะ ****

# คำเตือน #

นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานที่เกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ตัวละคร เหตุการณ์ และสถานที่เป็นเรื่องที่สมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เนื้อหาบางส่วนมีประเด็นอ่อนไหว อาจมีความรุนแรงหรือไม่เหมาะสมในบางบริบท โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ผู้อ่านอายุต่ำกว่า 18 ปี ควรได้รับคำแนะนำ


.......................................................


*คำโปรย*

ท่ามกลางเสียงแว่วหวานในงานวิวาห์ ชั่ววินาทีที่ใบหน้าของเขาสะบัดไปตามแรงตบ โลกทั้งใบของเขาพลั่นสั่นสะเทือน ปลุกเร้าความปรารถนาที่หลับใหลให้พลุ่งพล่านจนแทบข่มเอาไว้ไม่อยู่ ในเมื่อเธอเป็นคนเริ่ม... ก็อย่าได้คิดจะจากไป

.......................................................

*ตัวอย่างเนื้อหา*

"เกล้าครับ" เสียงของเขาทุ้มนุ่มทว่าสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ
"คะ?"
"คุณเคยคิดไหม ว่าหลังจากนี้ ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจริงๆ มันจะเป็นยังไง"
"ใช้ชีวิตด้วยกัน?" เธอหันไปสบตาเขาอย่างค้นหา
"ผมหมายถึง ไม่ต้องมีคำว่าแฟนมาคั่นกลาง" กษิดิษฐ์กดจูบลงบนขมับบางแผ่วเบา
รัดเกล้าชะงักไปครู่หนึ่ง ความหมายในคำพูดนั้นชัดแจ้งจนเธอต้องหันกลับมามองเขาเต็มตา "คุณหมายความว่ายังไงคะ"
"ผมไม่คิดจะขอคุณเป็นแฟน" เขาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาตามลักษณะนิสัยที่เด็ดขาดของตน "เพราะผมคิดว่าคำว่าภรรยามันดีกว่า"
หัวใจของรัดเกล้าเต้นแรงจนแทบจะกลบเสียงดนตรีสดที่แว่วมาจากชั้นล่าง ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งอก ทั้งตกใจและดีใจจนบอกไม่ถูก เธอเลิกคิ้วมองเขาด้วยแววตาประหลาดใจระคนขบขัน "คุณว่าอะไรนะคะ? ข้ามขั้นตอนไปเลยเหรอคะ"

....................................................

"หิรัญเวชกุลไม่เคยมีที่ว่างให้กับคำว่าทำไม่ได้ ถ้าภายในสามวันนายยังลากคอคนจ้างวานออกมาไม่ได้จะเอาหน้าที่ไหนไปบอกคนไข้เหล่านั้นว่าความปลอดภัยของเขาถูกขายให้กับความพยาบาทของคนในหิรัญเวชกุล!"
น้ำเสียงที่ราบเรียบทว่ารุนแรงราวกับมีมีดจ่ออยู่ที่คอทำเอาทีปกรต้องก้มหัวยอมรับคำสั่งอย่างดุษฎี
"ครับนาย!!"
กษิดิษฐ์หันกลับไปมองภาพคนร้ายบนจออีกครั้ง ในหัวของเขาไม่ได้มีเพียงแผนการรับมือวิกฤตยาปนเปื้อน แต่เขากำลังเตรียมใจสำหรับพายุใหญ่ในตระกูลที่กำลังจะพัดถล่มทุกอย่างให้เป็นผุยผง
"พี่คิดจะเผาบ้านตัวเองเพื่อฆ่าผมจริงๆ หรือ..." เขาพึมพำแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

....................................................

"ว่าไงครับพี่สาม... ไปรษณีย์ด่วนพิเศษถึงแล้วเหรอ?"
กษิดิษฐ์เตรียมพร้อมจะรับคำหยอกล้อหรือเสียงโวยวายตามประสาพี่น้อง ทว่าปลายสายกลับเงียบงันไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงลมพัดแผ่วเบาและเสียงสะอื้นเล็ก ๆ ที่ลอดผ่านสัญญาณโทรศัพท์มา ก่อนที่เสียงทุ้มของพี่ชายคนที่สามจะดังกลับมา ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับปราศจากความกวนประสาทอย่างที่เคยเป็น มันสั่นเครือจนกษิดิษฐ์สัมผัสได้
[ เจ้าเล็ก... ]
กษิดิษฐ์ชะงักไปทันที แววตาที่เคยขี้เล่นอ่อนลงในพริบตา เขาสัมผัสได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ใต้เสียงสั่น ๆ นั้น "ทำไมครับ... คิดว่าผมจะได้ลูกชายเหมือนพวกพี่หรือไง ไม่เอาน่า ผมไม่ได้ไม่มีน้ำยาขนาดนั้น"
[ ไอ้น้องเวรนี่! มันเป็นเรื่องที่ตระกูลเราจะมีเด็กผู้หญิงสักทีต่างหาก! แกไม่รู้หรอกว่าก่อนแม่จะจากไป ท่านบ่นอยากได้หลานสาวมากแค่ไหน ท่านเคยบอกว่าชีวิตนี้อยากเห็นผ้าลูกไม้สีชมพูประดับในบ้านเราบ้าง อยากเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ มาทำให้หัวใจของคนในหิรัญเวชกุลอ่อนโยนลงบ้าง... แกทำสำเร็จแล้วนะเจ้าเล็ก แกเอาของขวัญที่แม่รอคอยมาส่งให้พวกเราแล้ว ]
กษิดิษฐ์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความภาคภูมิใจที่เคยมีละลายกลายเป็นความซาบซึ้งใจที่เอ่อล้น
"ก็นะ พอดีผมค่อนข้างจะมีความสามารถเสียด้วยสิ"