The Time in Poetry (วันเวลาในบทกวี)

คนที่ต่างกันสุดขั้วคลาดกันกี่คราชะตาก็ลิขิตให้กลับมาพบกัน 8 ปีที่กวีคอยเฝ้ามองอ้อนวอนขอความรัก เขาผู้สดใสในทุกๆวัน กับวันเวลาที่ไม่เคยเปิดใจให้ใครและไม่เชื่อในความรัก นั่นคือเขาผู้อยู่ในความมืดมิด




วันเวลา ที่หมุนวนในความมืดมิดไม่รู้จบ
บทกวี ที่สวยงามไม่ว่าใครก็อยากเปิดอ่าน


เธอ ผู้ผลักไสทุกความหวังดี
เขา ที่พร้อมมอบให้ได้ทุกอย่าง


เธอ ผู้ไม่คู่ควร
เขา ที่ทำทุกอย่างให้ได้ครองคู่กัน


เธอ ผู้ไม่เคยเข้าใจในความรัก
เขา ที่พร้อมมอบความรักให้อย่างไม่สิ้นสุด


เธอ ผู้ไม่เคยได้รับความรักจากใคร
เขา ที่พร้อมจะมอบความรักให้โดยไร้เงื่อนไข


บทกวี เขาที่รักเธอโดยไร้ซึ่งเงื่อนไขใดๆบนโลกใบนี้ เขาผู้ที่พร้อมจะมอบทุกอย่างให้เพื่อแลกกับรอยยิ้มของเธอ และเขาคือผู้ให้โดยไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน

วันเวลา เธอคือผู้ไม่เคยได้รับความรักและไม่เคยเข้าใจความรักว่ามันคืออะไร ในวันที่โลกทั้งโลกไม่เป็นใจกับเธอผู้ไม่เข้าใจถึงการทุ่มเทของใครคนหนึ่งที่ทุ่มสุดตัวแม้บทสรุปสุดท้ายจะเปล่าประโยชน์ก็ตาม

วันเวลาในบทกวี คือความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไปไม่รุนแรง ไม่ฉุดรั้ง ไม่ดื้อดึง ของคนสีขาวที่เปรียบเสมือนแสงสว่างของทุกคน กับคนสีดำที่มืดสนิทไม่เคยมีใครเห็น เมื่อฝ่ายหนึ่งก้าวข้ามเส้นที่ไม่ควรข้าม ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่ต่างกันสุดขั้วจะกลมกลืนเข้าหากันได้จริงหรือ