ข้าคือหญิงร้ายที่แสนชั่ว

คำโปรย...
"ชาติก่อนข้าภักดีต่อท่าน แต่ท่านตอบแทนข้าด้วยความตาย... ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้แม้แต่ชายเสื้อ!"
เมื่อนางมารโฉมงามผู้ถูกสามีและชู้รักหักหลังจนตาย ได้โอกาสย้อนเวลากลับมาล้างแค้น นางจึงโยนตำแหน่ง 'ฮูหยินผู้แสนดี' ทิ้งไป แล้วหยิบ 'ยาพิษ' ขึ้นมาสร้างบัลลังก์ใหม่ที่บุรุษทุกคนต้องก้มหัวให้!
ใครร้ายมานางจะร้ายกลับร้อยเท่า ใครจะรักนาง...ก็จงพิจารณาตัวเองอีกทีก็แล้วกัน...
ติดตามนิยายเรื่องนี้ได้เลยเจ้าค่ะ
ลี่เหยา

“เจ้ากล้าข่มขู่ข้าด้วยวิธีสกปรกเช่นนี้หรือ เว่ยชิงอวี๋!” เซียวเหยียนคำรามพลางก้าวเข้าไปหาโต๊ะที่นางวางกระดาษแผ่นนั้นไว้ “ใบหย่า? เจ้าคิดว่าการหย่าขาดจากแม่ทัพอย่างข้ามันง่ายดายเหมือนการซื้อขายผักปลาในตลาดหรืออย่างไร!”
เว่ยชิงอวี๋ เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงบ นางรินน้ำชาที่เย็นชืดขึ้นมาจิบคำหนึ่งก่อนจะเอ่ยพึมพำ “ข้าไม่ได้ข่มขู่เจ้าค่ะ ข้าเสนอ ‘ทางออก’ ที่ดีที่สุดให้เราทั้งคู่ ท่านเกลียดข้า ข้าเกลียดท่าน... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ข้าไม่ได้เกลียดท่านหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่ ‘รำคาญ’ ท่านเหลือเกินแล้วต่างหาก”
“รำคาญงั้นหรือ!”
“ใช่เจ้าค่ะ” นางวางถ้วยชาลงเสียงดัง กึก “ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ข้าพยายามเป็นฮูหยินที่อยู่ในโอวาท แต่สิ่งที่ท่านมอบให้ข้ามีเพียงความอดสู ท่านทิ้งข้าไว้ในจวนที่รกร้าง ปล่อยให้แม่ท่านโขกสับข้าเหมือนทาสในเรือนเบี้ย ส่วนท่านก็ไปเฝ้าประคบประหงมท่านหญิงหลันเอ๋อร์... ท่านแม่ทัพ ถามใจท่านดูเถิด ท่านจะเก็บข้าไว้ขวางหูขวางตาไปเพื่ออะไร?”
เซียวเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของนางแทงใจดำเขาอย่างจัง ทว่าศักดิ์ศรีของเขามันค้ำคอ
“ถึงข้าจะรังเกียจเจ้า แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะมีสิทธิ์มาปั่นหัวข้าเล่นเช่นนี้! เมื่อครู่เจ้าเพิ่งจะ...” เขาหยุดพูดไป ใบหน้าเข้มขึ้นด้วยความอับอายเมื่อนึกถึงตอนที่ตนเองเกือบจะเสียท่าให้นางบนเตียง
“เมื่อครู่ข้าทำไมเจ้าคะ?” ชิงอวี๋ยิ้มเยาะ “ข้าแค่แสดงให้ท่านเห็นว่า... ร่างกายที่ท่านบอกว่าสะอิดสะเอียนนักหนา แท้จริงแล้วมันทำให้ท่านตื่นตัวได้มากกว่าสตรี ‘สูงส่ง’ ของท่านเสียอีก”
นางเดินเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง คราวนี้มือเรียวบางลูบไล้ไปที่ขอบหนังสือหย่า “ลงนามเถิดเจ้าค่ะ เพียงตวัดพู่กันครั้งเดียว ท่านก็จะได้อิสระคืนมา ท่านจะได้แต่งท่านหญิงหลันเอ๋อร์เข้าจวนอย่างสมเกียรติ ไม่ต้องมี ‘ลูกอนุ’ อย่างข้ามาคอยเป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตท่านอีก”
เซียวเหยียนคว้าข้อมือนางไว้ บีบจนนางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “เจ้าอยากจากข้าไปขนาดนั้นเชียวหรือ? หรือว่าเจ้ามี ‘ชู้’ รอนางอยู่ข้างนอก?”
ชิงอวี๋หัวเราะลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง “ชู้หรือเจ้าคะ? ฮ่าๆๆ ท่านแม่ทัพ ข้าถูกขังอยู่ในจวนของท่านราวกับนักโทษ จะเอาเวลาที่ไหนไปมีชู้? แต่ก็นั่นแหละ... พอหย่าแล้ว ข้าสัญญาว่าจะมี ‘ชายชู้’ ให้ท่านเห็นจนนับไม่ถ้วนเลยทีเดียว ข้าจะเลือกชายที่หล่อเหลากว่าท่าน เอาอกเอาใจข้ามากกว่าท่าน และที่สำคัญ... ‘เร่าร้อน’ กว่าท่านหลายเท่า!”
“เว่ยชิงอวี๋!” เซียวเหยียนกระชากร่างนางเข้าหาตัวจนอกกระแทกกัน “เจ้ามันสตรีไร้ยางอาย! ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเนื้อแท้ของเจ้าจะร่านราคะเช่นนี้!”
“ขอบพระคุณที่ชมเจ้าค่ะ” นางตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ในเมื่อท่านตราหน้าข้าว่าร่าน ข้าก็จะร่านให้ท่านดู... แต่ไม่ใช่กับท่านนะเจ้าคะ เพราะตอนนี้ข้า ‘หมดอารมณ์’ กับท่านอย่างสิ้นเชิงแล้วจริงๆ”
นางผลักเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แล้วชี้ไปที่พู่กัน “ลงนาม... หรือจะให้ข้าเดินออกไปตะโกนหน้าจวนตอนนี้ว่า แม่ทัพเซียวเหยียนผู้เกรียงไกรไร้ความสามารถเรื่องบนเตียง จนฮูหยินต้องขอหย่าไปหาชายอื่น? ท่านอยากให้ชื่อเสียงป่นปี้เพราะเรื่องนี้ไหมล่ะเจ้าคะ?”