ลู่เสียนพลิกชะตาพาครอบครัวร่ำรวย

เสียงกลองรบที่ดังแว่วมาจากทิศเหนือช่างบาดลึกเข้าไปในทรวงอก...

ลู่เสียน ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิด กลิ่นธูปจางๆ และสัมผัสของที่นอนฟางหยาบกระด้างทำให้นางสะดุ้งสุดตัว มือบางควานไปตามร่างกายที่ยังอุ่นร้อน ลมหายใจที่หอบถี่เป็นสัญญาณว่านางยังคงมีชีวิตอยู่ แต่นี่ไม่ใช่ชีวิตในบ้านเก่าที่ซอมซ่อขั้นสุดก่อนนางจะสิ้นใจด้วยโรคระบาดระลอกสอง

นางจำได้แม่นยำ... กลิ่นคาวเลือด ร่างทีผ่ายผอมเหลือแต่กระดูกของแม่แท้ๆ และดวงตาที่สิ้นหวังของแม่ใหญ่จางซื่อก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหลุดลอยไป

"ลู่เสียน!"

ลู่เสียนตัวแข็งทื่อ นางค่อยๆหันไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าป่านหยาบ สะพายย่ามเก่าๆ ในมือนั้นถือคันธนูไม้ไผ่ที่นางจำได้ดี ลู่หยวน พี่ชายของนางที่ควรจะกลายเป็นศพเฝ้าชายแดนไปเมื่อหนึ่งปีก่อน กำลังยืนยันความจริงที่น่าเหลือเชื่อ

นางย้อนกลับมา... ย้อนกลับมาในวันที่พายุร้ายยังไม่เริ่มตั้งเค้า

"พี่ใหญ่..." ลู่เสียนเรียกเสียงแผ่ว น้ำตาเอ่อล้นจนภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน

"ร้องไห้ทำไมกัน อีกเดี๋ยวพี่ต้องไปรายงานตัวที่ค่ายทหารแล้ว เจ้าบอกว่าจะเย็บถุงเครื่องรางให้พี่ไม่ใช่หรือ?" ลู่หยวนยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นช่างซื่อตรงและเปี่ยมไปด้วยความหวัง เหมือนภาพวาดที่กำลังจะถูกฉีกกระชากด้วยกรงเล็บของโชคชะตา

ลู่เสียนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดนั้นคือของจริง นางจำได้ว่าอีกเพียงไม่กี่เดือนข้างหน้า พี่ชายคนนี้จะเหลือเพียงป้ายชื่อไม้ผุๆ ส่งกลับมาที่บ้าน และตามมาด้วยความตายของบิดาที่ถูกเกลียวคลื่นกลืนหายไป จนครอบครัวตระกูลลู่ที่มีแต่สตรีต้องเผชิญกับนรกบนดิน ทั้งความอดอยาก โรคระบาด และการถูกตราหน้าว่าเป็นตระกูลอัปมงคล

(ไม่... ข้าจะไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้นอีก)

"พี่ใหญ่ ท่านรอข้าก่อน" ลู่เสียนเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ แววตาที่เคยอ่อนไหวพลันเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าได้เห็นตอนจบมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้... ข้าจะเป็นคนเขียนบทสรุปของตระกูลลู่ด้วยมือของข้าเอง!"

[หนึ่งเดือนต่อมา]

เสียงฝีเท้าของท้าวม้าเร็วหยุดลงหน้าบ้าน... ลู่เสียน กลั้นหายใจจนตัวสั่น ในชาติก่อน ช่วงเวลานี้เองที่นางได้รับเศษผ้าเปื้อนเลือดที่เป็นตัวแทนศพของพี่ชาย

"จดหมายจากแนวหน้า! ลู่หยวน รอดชีวิต! แต่ต้องประจำการอยู่ค่ายทหารชายแดนเพื่อฟื้นฟูกองทัพ!"

น้ำตาของลู่เสียนไหลอาบแก้ม นางทรุดลงกับพื้นพลางลูบกระเป๋าเงินที่ว่างเปล่า... เพราะเงินทั้งหมดนางเอาไปซื้อเกาะอ่อนชั้นดีจากพ่อค้าลักลอบนำเข้า ชาตินี้นางเปลี่ยนชะตาพี่ชายได้แล้ว!

"พี่ใหญ่รอดแล้ว... ต่อไปคือท่านพ่อ... ข้าจะไม่ยอมให้พายุพรากท่านไปจากข้าอีก!"