คณิกาไร้ค่า จบสิ้นวาสนาสามีธงดำ เล่ม1

ในชาติก่อน... ข้ามอบหัวใจให้เขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือหนังสือถอนหมั้นและคำสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร!

เจียงหมิงเยว่ คุณหนูผู้สูงศักดิ์ต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของชายที่นางรักที่สุด ทว่าสวรรค์กลับเล่นตลก ส่งนางกลับมาเกิดใหม่ในร่างของ 'ซูอิง' คณิกาไร้ค่าที่ผู้คนต่างหยามเหยียด นางไร้วรยุทธ์ ไร้ศักดิ์ศรี แต่สิ่งเดียวที่นางมีคือ 'ความแค้น' ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง

ทว่าหนทางแห่งการทวงแค้นกลับดึงนางเข้าสู่กงล้อแห่งราคะของ 'ซ่างกวนม่อเหยียน' เสนาบดีหนุ่มผู้ทรงอำนาจและเลือดเย็นที่สุดในราชสำนัก บุรุษสาย 'ธงดำ' ที่มองทุกอย่างเป็นเพียงหมากบนกระดาน

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วย 'ผลประโยชน์' แต่จบลงบน 'เตียง'

เขา... รับนางไว้ในฐานะ 'อนุบำเรอข้างเตียง' เพื่อใช้เป็นเครื่องมือสืบข่าวกรอง นาง... ยอมทอดกายภายใต้ร่างแกร่งเพื่อใช้เขาเป็นบันไดสู่การล้างแค้น

ท่ามกลางบทรักที่ดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ เสนาบดีผู้เย็นชากลับเริ่มสูญเสียการควบคุม เขาตราหน้านางว่าเป็นเพียงหมาก แต่กลับเสพติดรสสัมผัสของนางจนโงหัวไม่ขึ้น ยิ่งเห็นน้ำตาและความทรมานของนาง เขากลับยิ่งอยากบดขยี้และตีตราจองนางไว้เพียงผู้เดียว!



ตัวอย่างบางส่วน

"อื้อ... ปล่อย!"

ทุกครั้งที่นางพยายามบิดกายประท้วงสัมผัสจาบจ้วง กลับกลายเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรง เมื่อร่างกายส่วนล่างบดเบียดเข้าหาความแข็งแกร่งร้อนระอุที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีเข้มของเขามากยิ่งขึ้น ความร้อนแรงนั้นซึมลึกผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนซูอิงรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผา

"ท่านโหว! หากความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ต้องเลยเถิดไปในวันนี้... ท่านต้องชดเชยให้ข้า" เสียงของนางสั่นพร่าและขาดห้วง เมื่อฝ่ามือร้อนจัดของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามสีข้าง บีบเค้นเอวคอดกิ่วอย่างเอาแต่ใจ แววตาของนางฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า ทว่าความอวดดียังคงฉายชัดอยู่ในนั้น

"อย่างนั้นหรือ? มีสิ่งใดบ้าง...จะชดเชยให้เจ้าไม่ได้" 
ซ่างกวนม่อเหยียนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวบอบบางจนนางขนลุกซู่ไปทั้งกาย เขาผละใบหน้าออกมาสบตานางในระยะประชิด นัยน์ตาคมเข้มคู่ที่ดูราวกับหลุมดำที่พร้อมจะสูบฉีดวิญญาณนางให้มอดไหม้ ความเป็นเจ้าของที่เขาสื่อออกมานั้นรุนแรงจนซูอิงแทบหายใจไม่ออก

มือหนาเลื่อนลงไปโอบรั้งสะโพกมนให้เบียดชิดกับตัวตนแกร่งของเขาจนไร้ช่องว่าง ซูอิงสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นระริกด้วยความวาบหวามที่จู่โจมอย่างไม่ตั้งตัว

"ซูอิง... เจ้าเป็นของข้าแล้ว จงจำใส่ใจของเจ้าไว้ให้ดี ว่าจากนี้ไป... ลมหายใจของเจ้า สัมผัสของเจ้า แม้แต่หยาดน้ำตาของเจ้า ก็เป็นสิทธิ์ขาดของข้าแต่เพียงผู้เดียว!"

พูดจบเขาก็ประทับจูบลงมาอีกครั้ง ทว่าครานี้กลับทวีความดุดันรุกราน ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปพัวพันรัดรึงลิ้นเล็กอย่างบ้าคลั่ง ช่วงชิงทุกลมหายใจจนนางสมองขาวโพลน