เป่าหูเยอะ ๆ เดี๋ยวรักมันก็เกิดขึ้นเองนั่นแหละ!

‘อุ่นใจ’ เคยชอบพี่ชายข้างบ้านอยู่คนหนึ่ง พี่ชายคนนั้นเป็นลูกชายของเพื่อนสนิทหม่าม้า ถึงแรก ๆ จะดูดุไปสักหน่อย แต่ก็ใจดีมาก ตามใจเขาทุกอย่างเลย ขนาดที่เขาไปงอแงใส่เพราะโดนหม่าม้าดุ ร้องไห้โฮจนน้ำมูกน้ำตาเปื้อนเสื้ออีกฝ่ายไปหมดก็ไม่เคยว่า นอกจากจะไม่ดุแล้วก็ยังคอยช่วยเช็ดให้อีก น่ารักเนอะ (อะไรนะ? หาว่าเขาอวดเหรอ? ก็ใช่ไง พี่จ๋าของเขาน่ารักขนาดนี้จะไม่ให้อวดได้ยังไงกัน!)
ไอ้เราก็ชอบพี่เขามาตั้งแต่เด็ก พี่จ๋าไปไหนเขาไปด้วย ทุกคนในหมู่บ้านต้องรู้จัก ‘พี่ซัน’ กับ ‘น้องอุ่น’ ประหนึ่งว่าเป็นเรื่องปกติที่จะเห็นเด็กสองคนนี้ตัวติดกันไปทุกที่
‘ชอบ’ ที่ไม่ได้หมายถึงแบบพี่น้อง พี่ชายหรือน้องชายอะไรทั้งนั้น นี่น่ะคือความรักแบบคนรักต่างหาก!
แต่ทำไงได้หนอ.. พี่จ๋าของเขาน่ะซื่อบื้อที่หนึ่ง ฉลาดทุกเรื่องยกเว้นเรื่องความรู้สึกของเขา.. น่าโมโหชะมัดเลย!
อุตส่าห์เสนอหน้าไปหาที่หน้าประตูบ้านทุกวัน บอกไปแล้วว่าโตมาจะแต่งงานด้วยก็ยังเอาแต่ยิ้มแฮะ ๆ หัวเราะเหมือนมองเด็ก(?)ที่พูดจาเรื่อยเปื่อย หึย! นี่มันจะเกินไปแล้วนะ!

หลังจากต้องแยกห่างกันไปหลายปี ไอ้เราก็นึกว่าพอกลับมาแล้วพี่จ๋าจะตกหลุมรักกันบ้าง หรือไม่ก็มารู้สึกตัวทีหลังว่าชอบเขาเหมือนกันแบบในละคร ...ที่ไหนได้ โง่ยังไงก็โง่เหมือนเดิม เพิ่มเติมก็แค่หล่อขึ้น(มาก)เท่านั้นแหละ
แต่ก็ช่างมันปะไร พี่จ๋าโง่แบบนี้มาตลอดนี่นา เขาชินแล้วล่ะ
หลายปีมานี้อย่าคิดว่าเขาจะเป็น ‘น้องอุ่นใจ’ คนดีคนเดิมอีกเชียวล่ะ หลายปีมานี้เขาเองก็สะสมประสบการณ์ผ่านนิยายมาหลายเล่ม ละครอีกหลายเรื่อง คอยดูนะ จะงัดทุกเล่ห์เหลี่ยมออกมาใช้เลย!
ต่อให้จะไม่ได้รู้สึกเหมือนกันก็ช่าง คอยเป่าหูทุกวันเดี๋ยวก็มาหลงเขาหัวปักหัวปำเองนั่นแหละ!