หมอหญิงพลิกชะตากลับมาแก้แค้น

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาปกคลุมทั่ววังหลวง กลิ่นคาวเลือดกลับคละคลุ้งไปทั่วลานประหาร ‘เจียงลี่เซียน’ ทรุดกายลงบนพื้นน้ำแข็งที่เย็นยะเยือก ร่างกายที่เคยสง่างามในชุดหมอหลวงบัดนี้หลงเหลือเพียงอาภรณ์ขาดวิ่นที่ชุ่มไปด้วยเลือด

“เจียงลี่เซียน... เจ้ามีความผิดฐานวางยาพิษสังหารฮองเฮาและองค์ชายหก หลักฐานมัดตัวแน่นหนา มีอะไรจะสั่งเสียหรือไม่!” เสียงประกาศกร้าวของขันทีเฒ่าดังบาดหู

ลี่เซียนเงยหน้าที่ซีดเผือดขึ้น มองไปยังบุรุษที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ทองเบื้องหน้า องค์ชายสี่ ที่บัดนี้กลายเป็นองค์รัชทายาทและเป็นสายเลือดฮ่องเต้เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ชายผู้ที่นางเคยทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อผลักดันให้เขาได้ครองอำนาจ ชายที่นางรักจนยอมหันหลังให้กฎของสำนักเพื่อปรุงยาพิษกำจัดศัตรูให้เขา

แต่บัดนี้ เขากลับมองนางด้วยสายตาเย็นชาประดุจมองกรวดทรายเม็ดหนึ่ง

“หม่อมฉันไม่ได้ทำ... ศิษย์พี่รองเป็นคนสลับยา...” เสียงของนางแหบพร่าและสั่นเครือ

ข้างกายขององค์ชายสี่ ‘หลินชือเวย’ ศิษย์พี่หญิงผู้มีใบหน้าอ่อนหวานสะสวยกลับเหยียดหยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ นางคือคนที่ลี่เซียนไว้ใจที่สุด แต่กลับเป็นคนที่วางแผนซ้อนแผนเพื่อกำจัดนางให้พ้นทางรักและทางอำนาจ

“ลี่เซียน... เจ้าอย่าได้กล่าวโทษผู้อื่นเลย ในเมื่อเจ้ากล้าทำต้องกล้ารับ เจ้าเคยเสียสละเพื่อข้ามามากแล้ว ครั้งนี้ก็ถือเสียว่าเสียสละเพื่อความมั่นคงของบัลลังก์ข้าเถิด” องค์ชายสี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ เป็นสัญญาณ

เพชฌฆาตเงื้อดาบขึ้นสูง แสงดาบสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็นเย็นเยียบสยดสยอง

‘หากสวรรค์มีตา... หากชาติหน้ามีจริง... ข้าเจียงลี่เซียน ขอสาบานด้วยเลือด... วิชาแพทย์ที่ข้าใช้รักษาคน ข้าจะใช้มันปลิดชีพพวกเจ้าทุกคนที่หักหลังข้า! ความเมตตาของข้าจะไม่มีเหลือให้ใครอีกต่อไป!’

ฉับ!

ความเจ็บปวดแล่นพล่านเพียงชั่วครู่ ก่อนที่โลกทั้งใบจะมืดดับลง



เฮือก!

เจียงลี่เซียนสะดุ้งสุดตัว ร่างทั้งร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ นางหอบหายใจรัวริน มือบางลูบคลำที่ลำคอของตนเองด้วยความตื่นตระหนก... ยังอยู่? หัวของนางยังตั้งอยู่บนบ่า?

นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่คุ้นตา กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรแห้งที่อบอวลอยู่ในอากาศ ตู้ยาไม้เก่าๆ และหน้าต่างบานเล็กที่เปิดรับแสงแดดยามเช้าที่แสนอบอุ่น

นี่ไม่ใช่ลานประหาร... แต่นี่คือห้องนอนของนางใน ‘หุบเขาโอสถ’ เมื่อ 3 ปีก่อน!

ลี่เซียนรีบลุกไปที่กระจกเงาทองเหลือง ภาพที่สะท้อนกลับมาคือสตรีดรุณีแรกรุ่นที่มีดวงตาสดใส ไร้ซึ่งรอยหมองคล้ำจากความทุกข์ตรม

“ข้ากลับมาแล้ว...” นางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่คราวนี้ดวงตาของนางกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและน่าเกรงขาม “ข้ากลับมาในวันที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

“ศิษย์น้องลี่เซียน ท่านอาจารย์ให้มาตามเจ้าไปรับคัดเลือกเป็นตัวแทนหมอหญิงเข้าวังหลวงน่ะ รีบแต่งตัวเข้าเถอะ” เสียงหวานที่แฝงไปด้วยความริษยาของหลินชือเวยดังขึ้นจากหน้าห้อง

ลี่เซียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาหรี่ลงอย่างเย็นชา

‘ศิษย์พี่รอง... ในชาติก่อน ท่านใช้โอกาสนี้เหยียบหัวข้าขึ้นไปเป็นใหญ่ ครั้งนี้... ข้าจะส่งท่านลงขุมนรกด้วยมือของข้าเอง’