วสันต์กาล เล่ม 2 (จบ)

เมื่อกงล้อแห่งกาลเวลาหมุนทวนเข็ม พัดพา
พิณนภา แพทย์สาวจากยุคปัจจุบัน
พลัดหลงสู่วังวนแห่งอำนาจและไฟสงคราม ณ นครหงสาวดีในอดีตกาล
ท่ามกลางคมดาบและกลิ่นคาวเลือด
การเอาชีวิตรอดคือสิ่งเดียวที่เธอปรารถนา
ทว่าชะตากรรมกลับขีดเขียนให้เธอต้องมาเผชิญหน้ากับ
เจ้าชายสีหตูยะจอมราชสีห์แห่งตองอูผู้แสนเย็นชาและดุดัน...
บุรุษผู้พร้อมจะสับร่างทุกคนที่ขวางหน้า
แต่กลับยอมกางปีกปกป้องเธอไว้ในกรงหงสาวดี
ม่านบังตาแห่งอดีตชาติกำลังจะเปิดออก
พร้อมกับตำนานรักบทใหม่ที่สลักลึกเหนือเงื่อนไขของกาลเวลา...

**********************************
ลมหนาวกระโชกแรงตีหน้าจนชาหนึบ พิณนภาปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดและเสียเลือดทำให้เธอแทบไม่รับรู้สิ่งใด มีเพียงเสียงของสวามีที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท
“อย่าทำร้ายนาง กูขอร้อง มึงต้องการสิ่งใด กูให้มึงได้ทุกอย่าง เอาชีวิตกูไปแทนก็ได้ ปล่อยนางไป”
ราชสีห์ผู้ไม่เคยคุกเข่าให้ผู้ใด บัดนี้กำลังอ้อนวอนทั้งน้ำตา พระองค์ก้าวตามออกไปที่ริมหน้าผาอย่างระมัดระวัง
“ข้าไม่ต้องการสิ่งใดทั้งสิ้น”
หม่องอองตะคอกกลับ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และความรักที่บิดเบี้ยว เขารู้ดีว่าหากปล่อยหญิงสาวไป เขาก็ต้องตายด้วยคมดาบของทหารอยู่ดี และเขาจะไม่มีวันทนเห็นสตรีที่เขารักสุดหัวใจกลับไปเสวยสุขอยู่ในอ้อมกอดของชายที่เขาเกลียดชังที่สุด!
“ข้ายอมทรยศทุกสิ่ง ยอมเป็นคนเลวทราม ก็เพื่อจักได้ครอบครองเอ็ง ชบา ในเมื่อชาตินี้สวรรค์ไม่ลิขิตให้เราได้ครองคู่กัน เช่นนั้น ข้าก็ขอให้ความตายเป็นผู้พรากเอ็งไปจากมัน!”
“มะ... ไม่... สีหตูยะ... ลูกของเรา...”
พิณนภาเค้นเสียงแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอทอดสายตามองบุรุษที่รัก และทารกน้อยในอ้อมแขนของเขาเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มเศร้าสร้อยผุดขึ้นบนใบหน้าที่ซีดเซียว
“ดูแล... ลูกของเราด้วย...”
“ไม่นะชบา!!! เจ้าห้ามทิ้งพี่ไป!!!”
สีหตูยะแผดเสียงคำรามลั่นป่า พระองค์ทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไป! ทว่า...
“ไปลงนรกด้วยกันเถิด ดวงใจของข้า!”
สิ้นคำประกาศิตที่วิปลาส หม่องอองก็กอดร่างของพิณนภาไว้แน่น ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวหงายหลังดิ่งลงสู่หุบเหวลึกเบื้องล่าง!