ยามเมื่อดอกเสลาโรยรา

ดอกเสลาผลิบานยามคิมหันต์ออกดอกม่วงแซมขาวงดงามตระการตา และร่วงหล่นโรยราในเหมันต์ฤดู ทุก ๆ ปียามเมื่อลมหนาวพัดมาก็จะพากลีบดอกสีม่วงแซมขาวร่วงโรยจากกิ่งก้าน ให้ยืนต้นอ้างวางรอฤดูเปลี่ยนเวียนคิมหันต์มาอีกหน

เดิมทีที่หน้าผาแห่งนี้มีต้นเสลาอยู่เพียงต้นเดียว หากแต่เพราะมีใครบางคนเคยเอ่ยวาจาไว้เอาไว้ ว่าอยากเห็นต้นเสลาหลายสิบต้นเรียงรายผลิดอกเต็มผืนผา เขาจึงลงมือปลูกมันด้วยสองมือของตนเอง ทีละต้น ทีละกล้า รดน้ำพรวนดิน คอยเฝ้าถนอมประคับประคองจนมันเติบใหญ่งอกงามสมดังใจหมาย

ทว่าคนที่เอ่ยปากว่าอยากเห็น... กลับไม่เคยมาดูมันเลยสักครา

ดอกเสลาบานแล้วร่วง ร่วงแล้วบาน เวียนวนผ่านมาปีแล้วปีเล่า…

อยู่ไหนกันนะ... หายไปอยู่แห่งหนตำบลใด

บทจะมาก็มาดั่งสายฝนที่ตกยามแดดออกไม่มีเค้าลาง บทจะจากก็จากไม่บอกกล่าว ไม่มีแม้คำลาให้กันสักคำ

ดอกเสลาร่วงโรยลาต้นแล้วหนาพ่อพนัส... จะไม่กลับมาให้พี่เห็นหน้าอีกสักคราจริง ๆ หรือ

ลืมตาตื่นก็นึกถึง ยามเมื่อหลับตาลงก็ฝันหา เหตุไฉนถึงได้ใจร้ายใจดำกับพี่ได้ถึงเพียงนี้ จะแกล้งให้พี่ช้ำใจเล่นหรืออย่างไร ไม่ห่วงหาอาทรกันแล้วหรืออย่างไร

พ่อพนัส...

ขอเพียงครั้งเดียวก็เกินพอ

กลับมาให้พี่เห็นหน้าอีกสักหน…จะรอให้ดอกเสลาร่วงหล่นลาต้นจนหมดหรืออย่างไร จะรอให้พี่ช้ำใจตายก่อนหรืออย่างไร