อัญญาเป็นของราเมศ

"อัญญา เธออยู่ที่ไหนออกมาเดี่ยวนี้ อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ ฉันไม่ตลกด้วย"

"...." ไม่มีเสียงตอบกลับหรือสัญญาณใดที่พอจะบอกได้ว่าเจ้าของชื่อที่เขาร้องเรียกจะได้ยิน

ผ่านไปเกือบนาทีก็ยังไม่มีวี่แววของคนตัวเล็ก โดยไม่ทันคิดราเมศกระโจนลงไปในน้ำ เขาดำผุดดำว่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นไม่ไกลนัก ก่อนที่ยัยตัวแสบจะเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้

"ฮ่าๆๆ พี่เมศร้อนหรือคะ ทำไมลงไปเล่นน้ำทั้งเสื้อผ้าครบชุดแบบนั้นล่ะ"

อัญญาหัวเราะร่าจนตัวงอ ผิดกับราเมศที่ตอนนี้โกรธจัดจนหน้าดำหน้าแดง ยัยตัวแสบแกล้งเขาอีกแล้ว นับวันเธอจะยิ่งแกล้งเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ

"ยัยตัวแสบ นี่เธอแกล้งฉันเหรอ มันจะมากไปแล้วนะ เธอเห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นหรือไง" ราเมศพูดอย่างเดือดดาน

เขาเดินขึ้นมาจากน้ำหยุดตรงหน้าเธอ สองมือกำแน่นจนเห็นข้อนิ้วขาว ใบหน้าเขาตอนนี้บ่งบอกว่าโกรธมาก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าโกรธเพราะถูกเธอแกล้งหรือโกรธเพราะเป็นห่วงมากกลัวเธอได้รับอันตรายกันแน่
เขาบีบต้นแขนเธอทั้งสองข้างแรงๆ จ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้สลดลงเล็กน้อย

"พี่เมศ อัญเจ็บนะ อัญแค่แกล้งพี่เล่นเฉยๆ ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วย" อัญญาพูดเสียงอ่อย แต่ก่อนที่จะทันได้พูดอะไรต่อ ราเมศก็รวบร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมแขน แล้วโยนเธอลงในน้ำ ตูม!

"ว้าย ไอ้พี่เมศบ้า โยนอัญลงมาทำไม"

อัญญาที่ถูกโยนลงน้ำโดยไม่ทันตั้งตัวโวยวายขึ้น คราวนี้เป็นราเมศที่ยืนยิ้มสะใจมองคนตัวเล็กที่ฟาดงวงฟาดงาอยู่ในน้ำ

"คนอย่างเธอต้องโดนแบบนี้ ยัยเด็กบ้า เด็กนิสัยเสีย จำไว้วันหลังอย่าเล่นอะไรพิเรนทร์แบบนี้อีก"

ราเมศยืนเท้าสะเอวมองเธอที่ตะเกียกตะกายเดินขึ้นมาจากน้ำ ก่อนจะเดินกลับไปที่รถขับรถออกไปโดยไม่แยแสสักนิด