บุปผาหวนคืนชะตาแค้น

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายอย่างหนักในค่ำคืนที่เหน็บหนาวที่สุดของฤดูหนาว ณ ห้องเก็บฟืนที่ทรุดโทรมและอับชื้นภายในจวนฉินกั๋วโหว... ร่างผอมบางของหลินเยี่ยนหลัน นอนขดตัวอยู่บนกองฟางแห้ง ริมฝีปากที่เคยงดงามบัดนี้แห้งผากจนแตกเป็นขุย ดวงตาที่พร่าเลือนมองไปยังประตูไม้ที่ถูกล็อคจากภายนอก

เจ็ดวันแล้ว... เจ็ดวันที่นางถูกขังอยู่ในความมืดโดยไร้หยดน้ำและอาหารเพียงเพราะคำกล่าวหาลอยๆ ของหลินฉวี่เอ๋อร์ น้องสาวบุญธรรมที่พ่อแม่แท้ๆ รับมาชุบเลี้ยงเพียงเพื่อเป็น ตัวแทน ของนางที่หายไป

"พี่สาว ท่านคงกระหายน้ำมากกระมัง?"

เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความหยันเย้ยดังขึ้น พร้อมกับบานประตูที่เปิดออกช้าๆ แสงสว่างจากโคมไฟในมือของหลินฉวี่เอ๋อร์สาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นรอยยิ้มงดงามที่ดูราวกับเทพธิดา แต่นัยน์ตากลับอำมหิตราวกับอสรพิษ นางยื่นถ้วยชาอุ่นๆ มาตรงหน้าเยี่ยนหลัน

"ดื่มเสียสิเจ้าคะ ข้าแอบนำมาให้ท่าน... ท่านพ่อกับท่านแม่และพี่ชายใหญ่คงไม่อยากเห็นท่านตายอย่างอนาถในจวนของเราหรอก"

ด้วยความกระหายที่ถึงขีดสุด เยี่ยนหลันพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนแอรับถ้วยชานั้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น แต่ทันทีที่น้ำไหลลงคอ รสขมประหลาดก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดบีบคั้นทรวงอกราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง

"อึก... เจ้า!" เยี่ยนหลันกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาเต็มพื้นฟาง

"ในฐานะที่ท่านเป็นเจ้าของจี้หยกกล้วยไม้นั่น ข้าจะสงเคราะห์ให้ท่านตายไปพร้อมกับความภาคภูมิใจในสายเลือดที่ไม่มีใครต้องการนี้เอง" ฉวี่เอ๋อร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเลือดเย็น

เยี่ยนหลันนอนหายใจรวยริน ความหนาวเย็นเริ่มเกาะกินหัวใจ ในวินาทีที่สติกำลังจะดับสูญ ภาพใบหน้าของพ่อแม่บุญธรรมที่เคยป้อนข้าวป้อนน้ำนางในเหลาอาหารฉิงฝู และใบหน้ายี่ยวนของพี่ชายบุญธรรม ที่มักจะบ่นพึมพำแต่กลับแอบซื้อถังหูลู่ให้นางเสมอ... ภาพเหล่านั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่าใบหน้าของพ่อแม่แท้ๆ ที่เพิ่งพบกัน

'หากสวรรค์มีตา... หากข้าได้มีโอกาสอีกครั้ง ข้าจะไม่ขอเป็นบุตรีตระกูลหลิน ข้าจะไม่โหยหาความรักจากเลือดเนื้อเชื้อไขที่ไร้หัวใจ ข้าจะกลับไปปกป้องครอบครัวซ่ง... และข้าจะทำให้คนที่ทำร้ายข้าในจวนโหวแห่งนี้ ต้องลิ้มรสชาติของความตายที่ขมขื่นกว่าชาถ้วยนี้เป็นร้อยเท่า!'

ดวงตาของนางเบิกโพลงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสิ้นใจไปพร้อมกับคำสาบานที่สลักลึกลงในวิญญาณ...

แต่แล้ว... ลมหายใจที่ควรจะหยุดนิ่ง กลับสะดุ้งเฮือกขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่อบอุ่น!

"ท่านพ่อ! ท่านแม่!" เยี่ยนหลันโผเข้ากอดพ่อแม่บุญธรรมพร้อมกันจนทั้งคู่เกือบเสียหลัก

"เยี่ยนหลันลูกรัก เป็นอะไรไปน่ะ?" ซ่งฮูหยินร้องอุทานด้วยความตกใจแต่ก็รีบโอบกอดบุตรสาวไว้แน่น "ตื่นเช้ามาก็อ้อนเชียวนะ ฝันร้ายหรืออย่างไรลูกสาวแม่?"

เยี่ยนหลันซบหน้าลงกับอกอันอบอุ่นของมารดาบุญธรรม น้ำตาแห่งความปิติไหลพรากอาบแก้ม "ลูกคิดถึงท่านแม่เหลือเกินเจ้าค่ะ คิดถึงที่สุดในโลกเลย"

"โธ่ เด็กคนนี้... ก็เห็นหน้ากันทุกวันอยู่แล้วนี่นา" คหบดีซ่งหัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวนางด้วยความเอ็นดู "ไปเถอะ ไปเตรียมตัวช่วยแม่เขาหลังครัว แขกจะเริ่มเข้าร้านแล้วนะ"

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าโอนเอนที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางบันได ซ่งจื่อเฉิน เดินหาววอดลงมาในชุดที่หลุดลุ่ย ใบหน้าของเขายังคงมีความหล่อเหลาแต่กลับดูอิดโรยและมีกลิ่นแป้งร่ำราคาถูกติดตัวมาอย่างที่เยี่ยนหลันจำได้แม่นยำ

"เฮอะ... ประจบประแจงแต่เช้าเลยนะยายเด็กเก็บมาเลี้ยง กะจะอ้อนเอาสมบัติท่านพ่อไปหมดคนเดียวเลยหรืออย่างไร?" จื่อเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงยี่เกวนเหมือนเดิม

ในชาติก่อน เยี่ยนหลันคงจะเมินเฉยหรือเพียงแค่ทำหน้าบูดบึ้งใส่เขา แต่ในชาตินี้นางกลับเดินตรงเข้าไปหาเขาแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพี่ชายบุญธรรมที่ครั้งก่อนนางเกือบไม่ได้เอ่ยลา

"พี่ใหญ่..." นางเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังจนจื่อเฉินถึงกับชะงัก

"อะ... อะไรของเจ้า? มองข้าด้วยสายตาแบบนั้นทำไม?" เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างงงงวย

เยี่ยนหลันพิจารณาใบหน้าของเขา ชาติที่แล้วเขาเกลียดนางจริงหรือเป็นเพียงความอิจฉาในใจวัยเยาว์กันแน่? แต่นางตัดสินใจแล้วว่า ชาตินี้นางจะไม่ยอมปล่อยให้เขาจมปลักอยู่กับหอนางโลมจนกลายเป็นคนไร้ค่า