SET วสันต์กาล (รวมเล่ม)

หนังสือเซตนี้มีทั้งหมด 2 เล่ม คือ

วสันต์กาล เล่ม 1
วสันต์กาล เล่ม 2 (จบ)

เมื่อกงล้อแห่งกาลเวลาหมุนทวนเข็ม
พัดพาพิณนภา แพทย์สาวจากยุคปัจจุบัน
พลัดหลงสู่วังวนแห่งอำนาจและไฟสงคราม ณ นครหงสาวดีในอดีตกาล
ท่ามกลางคมดาบและกลิ่นคาวเลือด
การเอาชีวิตรอดคือสิ่งเดียวที่เธอปรารถนา
ทว่าชะตากรรมกลับขีดเขียนให้เธอต้องมาเผชิญหน้า
กับเจ้าชายสีหตูยะจอมราชสีห์แห่งตองอูผู้แสนเย็นชาและดุดัน...
บุรุษผู้พร้อมจะสับร่างทุกคนที่ขวางหน้า
แต่กลับยอมกางปีกปกป้องเธอไว้ในกรงหงสาวดี
ม่านบังตาแห่งอดีตชาติกำลังจะเปิดออก
พร้อมกับตำนานรักบทใหม่ที่สลักลึกเหนือเงื่อนไขของกาลเวลา...
************************************
‘นี่มันนิยายทะลุมิติขุมนรกขุมไหนกันวะเนี่ย’
เสียงกรีดร้องในใจของแพทย์หญิงพิณนภาดังก้องกังวานประดุจลำโพงวัดที่เปิดเร่งเสียงจนสุด ท่ามกลางสถานการณ์ที่ถูกบุรุษร่างยักษ์ต้อนให้จนมุมอยู่กลางห้องบรรทม สมองเธอเริ่มประมวลผลเปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับพล็อตนิยายทะลุมิติที่เคยอ่านเจอตอนเข้าเวรดึก
คนอื่นทะลุมิติไปเป็นคุณหนู เป็นภรรยาของคุณพระคุณหลวง นั่งร้อยดอกไม้ มีสาวใช้คอยพัดวี หรืออย่างแย่ก็เป็นนางร้ายที่กลับตัวกลับใจ มีพระเอกแสนดีที่แสนจะอบอุ่น และเป็นสุภาพบุรุษรายล้อมคอยปกป้องทะนุถนอมประดุจไข่ในหิน
แล้วตัดภาพมาที่ชีวิตของเธอล่ะ ทะลุมิติมาเป็นนางทาสยังไม่พอ ต้องมาลุยโคลนตมเผชิญโรคฉี่หนู หนีการคลุมถุงชน และที่บัดซบที่สุด ทำไมรอบตัวเธอถึงมีแต่ ‘ตัวร้าย’ ที่คอยแต่จะหาเรื่องจับเธอกดลงบนเตียงตลอดเวลาเลยวะ
ชีวิตหมอพิณมันจะสู้ชีวิต แต่ชีวิตสู้กลับเกินไปแล้ว
“มึงจักหนีไปไหนพ้น อีชบา”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเจ้าชายสีหตูยะดึงสติของหญิงสาวให้กลับมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายอีกครั้ง ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม และรอยแผลเป็นจางๆ ก้าวเข้ามาประชิด ดันจนแผ่นหลังบางของพิณนภาแนบไปกับผนังไม้ขัดมัน กลิ่นเหล้าหมักผสมผสานกับกลิ่นกายบุรุษเพศที่แสนอันตรายลอยมาเตะจมูกจนเธอต้องเบือนหน้าหนี
“องค์ชาย พระทัยเย็นๆ ก่อนนะเพคะ พระองค์เพิ่งจักฟื้นจากไข้ห่าลง ร่างกายยังอ่อนเพลีย หากทรงทำกิจกรรมที่ เอิ่ม ใช้พละกำลังมากเกินไป ประเดี๋ยวเลือดลมจักสูบฉีดจนทรงหมดสติไปอีกรอบนะเพคะ” พิณนภาพยายามงัดเอาเหตุผลทางการแพทย์มาข่มขู่ หวังจะดับไฟราคะของจอมราชสีห์ด้วยหลักสรีรวิทยา
แต่คำเตือนนั้นกลับทำให้มุมปากของสีหตูยะกระตุกยิ้มหยัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ไปด้วยความท้าทาย
“มึงเป็นห่วงร่างกายกู หรือมึงกำลังหาทางเอาตัวรอดกันแน่”
แหม รู้ทันอีก
แต่เขาไม่พูดเปล่า มือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของพิณนภารวบไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดายราวกับจับลูกไก่ ออกแรงกระตุกเพียงนิด ร่างบอบบางของหมอสาวก็ปลิวหวือลอยละลิ่วไปตามแรงเหวี่ยง
ตุบ!!
พิณนภาหลับตาปี๋ ร่างของเธอร่วงหล่นลงบนเตียงทองคำที่ปูด้วยฟูกหนานุ่ม และผ้าไหมลื่นมือ ความจุกเสียดแล่นปราดขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวหนี เงาทะมึนของบุรุษผู้เป็นเจ้าของตำหนักก็ทาบทับลงมากักขังเธอไว้ใต้ร่าง
วงแขนแกร่งทั้งสองข้างยันฟูกนอนไว้ ขังร่างอรชรไว้ในอาณัติ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองลงมาด้วยความหิวกระหาย และปรารถนาที่จะครอบครอง เหยื่อตัวน้อยถูกตะปบคาเตียงดั่งที่เขาลั่นวาจาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน
หมอสาวเบิกตากว้าง สมองประมวลผลทางเลือกในการเอาชีวิตรอดอย่างรวดเร็ว
‘ถ้าดิ้นรนขัดขืน แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ สู้แรงทหารผ่านศึกไม่ได้แน่ๆ แถมมันยิ่งจะไปกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของไอ้เจ้าชายโรคจิตนี่ให้รุนแรงขึ้นไปอีก หากถูกล่วงละเมิด กฎข้อแรกคือ ห้ามทำให้คนร้ายโกรธ’
ตรรกะข้อแรกผุดขึ้นมาในหัว พิณนภากัดริมฝีปากแน่น
‘งั้นถ้าสมยอมล่ะ ถ้าตามน้ำโอนอ่อนผ่อนตามไปก่อน ทำให้เขาตายใจ แล้วค่อยหาจังหวะหนี แบบนี้อาจจะรอดก็ได้’
ทว่าในเสี้ยววินาทีที่แพทย์หญิงพิณนภากำลังจะตัดสินใจหลับตาปี๋ยอมรับชะตากรรมเพื่อแลกกับชีวิต ข้อมูลทางระบาดวิทยา และจรรยาบรรณแพทย์ที่ฝังรากลึกอยู่ในสมองก็กระแทกหน้าเธอเข้าอย่างจัง
‘เดี๋ยวนะ ผู้ชายคนนี้คือเจ้าชายที่มักมากที่สุดในหงสาวดี หมอนี่หลับนอนกับนางสนม นางรำ และหญิงงามเมืองมาแล้วเป็นร้อยเป็นพันคน เปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้า’
ดวงตาคู่โศกเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่อนึกถึงความจริงข้อนี้ ความหวาดกลัวต่อการสูญเสียพรหมจรรย์เริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวาดผวาทางการแพทย์
‘นี่มันยุคโบราณนะเว้ย ไม่มีถุงยางอนามัย ไม่มียาปฏิชีวนะ ไม่มีเพนิซิลลิน ไอ้เจ้าชายนี่มันต้องเป็นแหล่งเพาะพันธุ์เชื้อโรคเคลื่อนที่แน่ๆ ซิฟิลิส หนองใน เริม ไวรัสเอชพีวี (HPV) หูดหงอนไก่ โอ๊ยยย สารพัดกามโรค ใครจะรู้ว่าหมอนี่ติดเชื้ออะไรมาบ้าง’
แค่คิดว่าตัวเองจะต้องมาติดกามโรคตายในยุคที่ไม่มีแม้แต่คลินิกนิรนาม ขนแขนของหมอสาวก็ลุกซู่ด้วยความสยดสยองขั้นสุด เธออุตส่าห์รอดตายจากโรคฉี่หนูมาได้หวุดหวิด จะให้มาตกม้าตายเพราะติดเชื้อทางเพศสัมพันธ์จากบุรุษมักมากคนนี้เนี่ยนะ ไม่มีทาง ในฐานะหมอ เธอรับความเสี่ยงระดับนี้ไม่ได้เด็ดขาด
“หยุดนะ พระองค์อย่าเข้ามานะเพคะ”