เด็กเลี้ยงของคุณธีร์

เมธัสกัดกรามแน่น สายตาคมเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "เธอนี่มันยิ่งโตยิ่งดื้อนะ ยัยซื่อบื้อ" ใบหม่อนชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึออกมาเบา ๆ "แล้วมันหนักส่วนไหนของคุณไม่ทราบ" เธอเงยหน้ามอง
เขาไม่หลบ "ชีวิตฉันนะ ไม่ใช่ของคุณ" แววตาของเมธัสแข็งขึ้นอีก "แต่ตอนนี้เธออยู่กับฉัน" เขาสวนกลับทันที น้ำเสียงต่ำและกดลึก
ใบหม่อนเม้มปากแน่น "อยู่…..ไม่ได้แปลว่าต้องยอมทุกอย่าง" ทั้งคู่จ้องกันนิ่ง ไม่มีใครยอมลดสายตา เมธัส เสียงต่ำลงจนแทบเป็นกระซิบ "งั้นก็เลิกทำตัวแบบนี้สักทีสิ" ใบหม่อนสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ "หรือจริง ๆ แล้วคุณแค่ไม่อยากเสียการควบคุมมากกว่า"สิ่งที่เธอพูดเหมือนกระแทกเข้ากลางใจเต็ม ๆเมธัสชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคำของเธอจะโดนจุดที่เขาเลี่ยงมาตลอดเขาไม่เถียง เพราะลึก ๆ ก็รู้ว่าเธอพูดถูกอยู่บ้าง ความเงียบค่อย ๆ แผ่ลงมาอีกครั้ง เมธัสหายใจเข้าลึก พยายามกดอารมณ์ที่กำลังเดือด "แต่ฉันไม่ไว้ใจที่แบบนั้น" เสียงเขาลดความแข็งกร้าวลง แต่ยังมีทิฐิแทรกอยู่ "มันอันตราย"
ใบหม่อนหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความขำอยู่เลย
"อันตราย?" เธอทวนช้า ๆ สายตาแน่วแน่ ไม่ยอมลดราวาศอก
"แล้วอยู่กับคุณมันปลอดภัยนักหรือไง"
เมธัสขมวดคิ้ว ก่อนที่เธอจะเอ่ยเสียงเบา "มันยังอันตรายน้อยกว่าอยู่กับคุณซะอีก วันดีคืนดี ผู้หญิงของคุณจะเล่นงานฉันเมื่อไหร่ก็ไม่รู้"
เมธัสนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะกัดกรามแน่น
"ใครมันกล้าแตะเธออีก"
"ก็ ยัยมินตราของคุณไง!"
เธอขึ้นเสียงทันที ความอัดอั้นพุ่งออกมาแบบไม่คิดจะกลั้นเอาไว้อีกแล้ว
เมธัสหายใจเข้าลึก พยายามกดอารมณ์ที่กำลังเดือดอยู่ภายในอก
"ฉันจัดการให้แล้ว จะเอาอะไรอีก"
น้ำเสียงเขาแผ่วลงเล็กน้อย คล้ายจะติดขัดด้วยความรู้สึกผิด ใบหม่อนหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีแววขำเลยแม้แต่นิด
"แล้วพรุ่งนี้ล่ะ"
เธอจ้องเขานิ่ง ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย
"จะมีใครโผล่มาอีกมาพูดจาดูถูก มาหาเรื่องฉันอีกหรือเปล่า"
น้ำเสียงเธอเบาลง แต่กลับกดลึกกว่าเดิม ความเงียบก็แผ่ปกคลุมอยู่ในรถทันทีเมธัสไม่พูดอะไรอีก สายตาจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า มือยังคงกำพวงมาลัยแน่นเหมือนเดิม ส่วนใบหม่อนก็หันหน้าออกไปอีกทาง ไม่มองเขาเช่นกันมีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับแสงไฟจากถนนที่ไหลผ่านหน้าต่างรถไปเรื่อย ๆบรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้องไม่มีใครยอมพูด จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าเขตคอนโด