ลู่เสี่ยวหมีข้ามภพมาเป็นนางร้ายในนิยายจนได้

"พวกเจ้า" ลู่เสี่ยวหมีเอื้อนเอ่ยออกไป เสียงใสสายธาร ของนางดังกังวานก้องในห้องที่เงียบสงัด มันเป็นน้ำเสียงที่ไพเราะน่าฟังยิ่งนัก ทว่าสำหรับเด็กทั้งสาม ถ้อยคำของมารดาเลี้ยงเปรียบเสมือนประกาศิตมัจจุราช
เซี่ยเหิงผู้เป็นพี่ใหญ่รีบขยับกายเข้ามาบังน้องชายทั้งสองไว้ด้านหลัง เขาก้มหน้าลงต่ำจนคางชิดอก ไม่กล้าสบตาผู้เป็นมารดาเลี้ยง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านแต่ก็ยังพยายามทำตัวเป็นโล่กำบังให้เซี่ยเวยและเซี่ยเปาอย่างองอาจ
"ท่านแม่ลูกขออภัยที่เข้ามาในห้องนี้ขอรับ ท่านป้าหลิวบอกว่าท่านป่วยหนัก พวกเราจึงเข้ามาดู ลูกจะพาน้องๆ ออกไปเดี๋ยวนี้ ท่านอย่าลงโทษพวกเราเลยนะขอรับ" น้ำเสียงสั่นเครือของเซี่ยเหิงเต็มไปด้วยความหวาดผวา
วาจาของเด็กชายวัยห้าหนาวเสียดแทงจิตใจของลู่เสี่ยวหมีอย่างรุนแรง เด็กตัวแค่นี้กลับต้องมาหวาดกลัวคนในเรือนเดียวกันถึงเพียงนี้ นางลอบกำมือแน่น ระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งสูงขึ้น