เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 13

เยว่จีที่เริ่มมีเรี่ยวแรงฟื้นคืนมองหน้าชายผู้มีพระคุณด้วยความซาบซึ้งใจยิ่งนัก แม้นางจะอับโชคที่ต้องเผชิญกับเงื้อมมือมัจจุราช ทว่าวาสนาที่ได้ชายผู้นี้ชุบชีวิตนับเป็นพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นางดื่มยาชามสุดท้ายจนหมดก่อนจะเอ่ยพึมพำเสียงพร่า

"นายท่านเจ้าคะ... ข้าน้อยรู้สึกดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ นายท่านได้โปรดให้ข้าน้อยกลับไปพักที่ห้องเดิมเถิดเจ้าค่ะ"

นายท่านกู้มิเพียงมิฟัง ทว่ากลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นหนาขึ้น เขาฝังจมูกโด่งคมลงที่ขมับนางหอมฟอดใหญ่ด้วยความสิเน่หา "เจ้าจะอยู่ห่างจากสายตาข้าไปที่ใดกันเล่า? ข้าสั่งให้บ่าวไพร่ขนย้ายข้าวของเจ้ามาไว้ในห้องข้า จนสิ้นแล้ว... บัดนี้เจ้าจะออกไปที่ใดมิได้อีก!"

เยว่จีตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจระคนเขินอาย "แต่... แต่ว่า..."

"ข้าดูแลเจ้าถึงขนาดนี้... เจ้ามิคิดจะอยู่ตอบแทนบุญคุณข้าเลยรึ?" นายท่านกู้ตัดบทพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสซื่อของนาง

"ข้าน้อย... หากหายดีแล้ว ย่อมจะต้องปรนนิบัตินายท่านด้วยแรงกายแรงใจทั้งหมดที่มีแน่นอนเจ้าค่ะ"

"มิจำเป็นต้องรอให้หายดี..." เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่า "เพลานี้... เจ้าก็ตอบแทนข้าได้!"

สิ้นคำประกาศิต นายท่านกู้พลันบดเบียดริมฝีปากหนาเข้ากับกลีบปากอวบอิ่มของเยว่จีอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนตวัดโลมเลียไปทั่วก่อนจะแทรกซึมเข้าสู่ภายในอย่างชำนาญการ บังคับรัดพันลิ้นนางอย่างเอาแต่ใจ "อื้ม... นายท่าน..." เยว่จีพยายามใช้มือที่ไร้เรี่ยวแรงผลักดัน ทว่ามิต่างจากมดปลวกสะกิดพยัคฆ์ นายท่านกู้ในยามนี้สติหลุดกระเจิดกระเจิงด้วยความถวิลหา เขาตระหนักดีว่าชีวิตนั้นแสนสั้น หากปล่อยมือครานี้อาจมิมีโอกาสได้กอดนางอีก

มือที่เคยจับแต่เข็มเงินและตัวยา บัดนี้กลับตะโบมโลมเลียเฟ้นคลึงทรวงอกนุ่มหยุ่นที่อัดแน่นจนล้นง่ามมือ อาภรณ์หลวมที่ปกคลุมกายถูกกระชากออกเผยให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องสะท้อนแสงเทียน ริมฝีปากหนาซุกไซร้ดูดดึงหน้าอกที่ใหญ่โตเกินตัวของนางอย่างหื่นกระหาย ทั้งขบเม้มและดูดเลียประดุจเป็นโอสถรสหวาน เยว่จีครางกระเส่าระคนเสียวซ่านจนกายร้อนรุ่ม มิต่างจากพิษไข้หวนกลับมา