หยุดรักไว้ที่เธอ

"ทำไมมีจานเดียว"
"นิดจะไปกินในครัวค่ะ" เทียบจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ เธอว่าเธอไม่พยายามทำตัวเสมอเขาจะดีกว่า อีกอย่างหากต้องมานั่งกินข้าวเย็นกับเขาตามลำพัง เธอคงอึดอัดมากแน่ๆ
"โกรธจนไม่อยากกินข้าวด้วยกันแล้ว"
"นิไม่ได้โกรธค่ะ แค่คิดว่าคุณดลย์น่าจะอยากกินข้าวคนเดียวมากกว่า" เขาไม่ชอบเธอนี่ ถ้าต้องทนเห็นหน้าเธอไปตลอดการกินข้าว ก็เกรงว่าพ่อคุณจะไม่เจริญอาหารเอาง่ายๆ
"ตักข้าว แล้วนั่งลง!"
"นิดบอกแล้วไงคะ ว่านิดจะไปกินในครัว"
"จะนั่งลงดีๆ หรืออยากมีเรื่องกับฉันก่อน เอาแบบไหนดี!" ถามว่ากลัวคำขู่ของเขาไหมก็กลัวอยู่หรอก แต่ถ้าครั้งนี้เธอยอม ครั้งต่อไปก็ต้องยอมซึ่งหากเป็นแบบนั้นมันคงไม่ดีแน่
"ไม่ค่ะ!"
"เธอว่าไงนะ!"
"นิดบอกว่าไม่ค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ ถ้าอยากได้ข้าวเพิ่มก็ตะโกนเรียก… อุ้ย นี่! ทำบ้าอะไรของพี่!" ไม่ทันที่เธอจะได้เดินหนีไปไหน มันก็เป็นเขาเองที่รั้งแขนเธอให้ล้มลงบนตัก!
"ไม่เรียกคุณแล้วเหรอ"
"ปล่อย!"
"อย่าดื้อให้มันมาก ฉันไม่ชอบ" เธอก็ไม่ได้ขอร้องให้เขาต้องมาชอบกันสักหน่อยอีกอย่างเขาจะมายุ่งกับเธอทำไมกัน!
"ไม่ชอบก็ปล่อยสิคะ นิดจะได้ไปให้พ้นๆ หน้าคุณสักที"
"กินข้าวก่อนแล้วค่อยไป หรือถ้ายังดื้อไม่เลิกก็นั่งมันอยู่อย่างนี้ทั้งคืนนั่นแหละ!" สำหรับเขาแล้วไม่เป็นปัญหาเลยสักนิดหากต้องให้เด็กดื้อนั่งบนตักทั้งคืน เป็นเธอเองนั่นแหละที่กล้าพอจะทำให้เขาหงุดหงิด ไปมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้รึเปล่า



"พอหมดประโยชน์ ก็กอดไม่ได้แล้ว" นั่นควรเป็นคำถามที่เขาต้องมาถามกันด้วยรึไง แล้วอีกอย่างก็เป็นเขาเองไม่ใช่เหรอที่ย้ำมาตลอดคืนว่าเรื่องพวกนี้มันจะไม่เปลี่ยนอะไร
ระหว่างเรา...ยังคงเหมือนเดิมอย่างที่เป็นมาตั้งแต่แรก!
"ค่ะ พี่ดลย์พูดเองไม่ใช่เหรอคะ ว่าเช้าก็จบ ห้ามรื้อฟื้น ห้ามเรียกร้องอะไรทั้งนั้น" และเธอจะทำตามที่เขาว่ามาทั้งหมดนั่นแหละ จะไม่เรียกร้องให้เขาต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เพราะว่าทั้งหมดนี้ เธอเป็นคนเลือกให้มันเกิดขึ้นมาเอง
"แน่ใจเหรอ ว่าจะทำได้อย่างที่พูดจริงๆ"
"นิดทำได้ค่ะ พี่ดลย์ไม่ต้องห่วงนะคะ จากนี้ไปนิดจะเลิกรักพี่ และจะไม่สร้างปัญหาให้พี่อีก นิดสัญญาค่ะ" หนนี้เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพื่อหวังให้เขาเชื่อ ว่าเธอตั้งใจจะทำทุกอย่างที่พูดออกไปนั่นจริงๆ ทว่าแทนที่จะรู้สึกสบายใจ ดลย์กลับรู้สึกไม่ชอบสายตาเด็ดเดี่ยวของคนที่บอกว่าจากนี้จะเลิกรักเขาเลยสักนิด ไม่ชอบท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นก็ด้วย!
ไม่ชอบเลยจริงๆ