น้ำตาเมียน้อย

มนสิชา (มน) หญิงสาวกำพร้าผู้มีโลกทั้งใบคือ ธีรดนย์ ชายหนุ่มแสนดีที่ก้าวเข้ามาในชีวิตและมอบความอบอุ่นให้อย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
เธอจดทะเบียนสมรสและใช้ชีวิตร่วมกับเขาในบ้านหลังเล็กอย่างมีความสุขมาตลอด 3 ปี โดยไม่เคยรู้เลยว่า... บ้านหลังนั้นเป็นเพียง 'กรงทอง' ที่เขาซ่อนเธอไว้จากโลกภายนอกเท่านั้น
ความจริงอันโหดร้ายแตกสลายลงในวันที่ กรรณิการ์ ไฮโซสาวทายาทธุรกิจหมื่นล้าน ปรากฏตัวพร้อมทะเบียนสมรสอีกใบที่มีชื่อของธีรดนย์!
มนสิชาที่คิดว่าตัวเองเป็น 'เมียแต่ง' กลับกลายเป็น 'เมียน้อย' ในสายตาของสังคมเพียงข้ามคืน เธอถูกตราหน้า ถูกเหยียบย่ำ และถูกแย่งชิงทุกสิ่งไป แม้กระทั่งลูกในท้องที่เธอยังไม่ทันได้บอกเขา... ท่ามกลางความเกลียดชังและแผนการทำลายล้างของกรรณิการ์ มีเพียง ศรัณย์ นักธุรกิจหนุ่มหน้านิ่งผู้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของธีรดนย์ ที่ก้าวเข้ามาในฐานะ 'ผู้หยิบยื่นมือในความมืด'
เขาช่วยเธอเพื่อแก้แค้น หรือเพราะหัวใจที่หวั่นไหวกันแน่? และมนสิชาจะเลือกอะไร... ระหว่างการก้มหน้ารับชะตากรรม หรือลุกขึ้นมาทวงคืนความยุติธรรมด้วยน้ำตาที่เปลี่ยนเป็นความแค้น!
ติดตามได้ ในนิยายเล่มนี้ค่ะ


“แล้วมนล่ะคะ?” มนสิชาหันมาสบตาเขา ดวงตาของเธอว่างเปล่าจนธีรดนย์รู้สึกใจหาย “คุณทำเพื่อครอบครัวของคุณ แล้วคุณทำกับมนแบบนี้ทำไม? คุณหลอกให้มนจดทะเบียนสมรสปลอม คุณขังมนไว้ที่นี่สามปี คุณเห็นมนเป็นอะไรคะคุณธีร์... มนเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของคุณใช่ไหม?”
“ไม่ใช่นะมน! ผมรักคุณ!” ธีรดนย์สารภาพออกมาทั้งน้ำตา “ผมรักคุณที่สุด มนคือผู้หญิงคนเดียวที่ผมอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย ที่ผมต้องทำทะเบียนสมรสปลอมขึ้นมา ก็เพราะผมกลัวที่จะเสียคุณไป ผมรู้ว่าถ้าคุณรู้ความจริงว่าผมต้องแต่งงานกับกรรณิการ์ คุณจะทิ้งผมไป... ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณนะมน”
“ความรักของคุณ... มันช่างเห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจเหลือเกิน” มนสิชาเอ่ยคำพูดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของธีรดนย์ “คุณรักตัวเองมากกว่าใคร คุณกลัวจะเสียมนไป แต่คุณไม่เคยกลัวเลยว่ามนจะเจ็บปวดแค่ไหนถ้าความจริงเปิดเผยออกมา คุณปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นด่าทอและเหยียบย่ำมนต่อหน้าคนนับร้อย โดยที่คุณไม่แม้แต่จะอ้าปากปกป้องมนสักคำ!”
“ผมขอโทษ มน... ผมขอโทษ” ธีรดนย์ซบหน้าลงกับตักของเธอ ร้องไห้ออกมาอย่างหมดรูป “แต่ผมสัญญา... ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ผมจะหาทางหย่ากับกรรณิการ์ แล้วผมจะกลับมาหาคุณ มนรอผมหน่อยได้ไหม ขอเวลาให้ผมหน่อยนะ”
มนสิชามองชายหนุ่มที่นอนร้องไห้อยู่ที่ตักของเธอด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรักที่เคยมีบัดนี้กลายเป็นความสมเพชและว่างเปล่า เธอผลักหัวของเขาออกจากตักแล้วลุกขึ้นยืน
“ไม่ต้องรอแล้วค่ะคุณธีร์” มนสิชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต “เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป มนจะไม่มีวันอยู่รอความหวังลมๆ แล้งๆ จากคุณอีกแล้ว เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ”
“มน... ไม่นะ!” ธีรดนย์ลุกขึ้นคว้าตัวเธอไว้ “คุณจะไปไหน? คุณไม่มีใครที่ไหนแล้วนะมน คุณไม่มีพ่อแม่ ไม่มีญาติพี่น้อง ถ้าคุณไปจากผม คุณจะไปอยู่ที่ไหน!”
คำพูดของธีรดนย์เหมือนจะเตือนสติมนสิชาว่าเธอคือผู้หญิงกำพร้าที่ไม่มีใครในโลกนี้จริงๆ แต่มันกลับไม่สามารถเปลี่ยนใจเธอได้อีกต่อไป
“ถึงมนจะต้องไปนอนข้างถนน หรือต้องตายไป... มันก็ยังดีกว่าการต้องอยู่ที่นี่ในฐานะ ‘เมียน้อย’ ของคุณ!” มนสิชาสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของเขา เธอหันหลังเดินขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้า ทิ้งให้ธีรดนย์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกท่ามกลางเศษซากของทะเบียนสมรสปลอมที่กระจายอยู่บนพื้น