มุกเปื้อนธุลีเดิมพันหัวใจอ๋องปีศาจ

ท่ามกลางฤดูเหมันต์ที่หนาวเหน็บที่สุดในรอบสิบปี หิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วเมืองหลวงของแคว้นฉินจนกลายเป็นสีขาวโพลน แต่ที่เรือนร้างท้ายจวนแม่ทัพหลินกลับมีเพียงความมืดมิดและกลิ่นอายของความตาย

ในคืนนั้นเอง พายุหิมะเริ่มตั้งเค้า ความหนาวเหน็บพุ่งทะลุรอยแตกของฝาผนังเรือนร้าง อวี้เฉินกอดร่างที่สั่นเทาของมารดาไว้จนถึงลมหายใจสุดท้าย ลมหายใจของอนุหลี่ขาดช่วงไปพร้อมกับคำขอโทษที่ไม่ได้มอบชีวิตที่ดีให้ลูกสาว อวี้เฉินไม่ได้กรีดร้อง นางเพียงแต่นั่งนิ่งอยู่ในความมืด ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่บวมช้ำ

นางไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อโลงศพ หรือผ้าขาวห่อร่างแม่

อวี้เฉินแบกความสิ้นหวังเดินไปที่เรือนใหญ่ นางคุกเข่าท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายหน้าเรือนพักของแม่ทัพหลิน บิดาผู้ไม่เคยอุ้มนางแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก

"ท่านพ่อ... ได้โปรด... ข้าขอเพียงโลงศพเล็ก ๆ ให้ท่านแม่... ข้าจะยอมทำงานเป็นทาสไปตลอดชีวิต..." นางตะโกนแข่งกับเสียงลมพายุอยู่อย่างนั้นเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน จนสุดท้ายนางก็หมดสติและสิ้นลมหายใจตามมารดาไป

เฮือก!

ประตูเรือนใหญ่เปิดออก แต่คนที่ก้าวออกมาไม่ใช่คนรับใช้ที่จะมาขับไล่ แต่คือ แม่ทัพหลินจื้อหยวน ผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการ เขาจ้องมองลูกสาวที่เขาทอดทิ้งมาสิบกว่าปีราวกับกำลังพิจารณาสินค้าชิ้นหนึ่ง

"เจ้าอยากได้โลงศพให้แม่เจ้า และอยากให้ข้าฝังนางในสุสานบรรพชนอย่างสมเกียรติงั้นหรือ?"

อวี้เฉินที่สลบเหมือดอยู่บนพื้นหิมะหนาวเย็นสะดุ้งขึ้นและมองชายตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากวันแรกที่คุกเข่า "ทะ ที่นี่ที่ไหน... ทำไมถึงหนาวเช่นนี้"

"อวี้เฉิน ข้าถามเจ้าอยู่... ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าขอ แม้แต่ชื่อของแม่เจ้าข้าก็จะสลักลงในแผ่นหินมรณะอย่างสง่างาม" น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่าขนลุก "แต่มีเงื่อนไขเดียว... เจ้าต้องสวมชุดเจ้าสาว และก้าวขึ้นเกี้ยวแทนอวี้หลันในวันพรุ่งนี้"

เฉินเฉินไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงมาโผล่ที่นี่ ทั้งๆที่เมื่อกี้เฉินเฉินเพิ่งประสบอุบัติเหตุหลับในขับรถตกลงมาจากทางด่วน กระทั่งความทรงจำของเจ้าของร่างไหลเข้ามาในหัว ทำให้เฉินเฉินนั้นเข้าใจทุกอย่างทันที "นี่ฉันทะลุมิติมางั้นหรือ แล้วผู้ชายแก่ๆที่อยู่ตรงหน้า... ก็คือบิดาผู้ใจดำของเจ้าของร่าง..."

"แคว้นเฮ่อเหลียนต้องการตัวประกันเพื่อสงบศึก ชินอ๋องของที่นั่นขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ลูกสาวข้าคนไหนไปก็ไม่ต่างจากการไปตาย" เขาเดินเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำ "อวี้หลันมีอนาคตที่รุ่งโรจน์รออยู่ในวังหลวง แต่นางกาลกิณีอย่างเจ้า... การตายของเจ้าจะมีประโยชน์ต่อตระกูลหลินที่สุดก็คราวนี้แหละ"

"ท่านจะส่งข้าไปเป็นเครื่องสังเวย..." อวี้เฉินพึมพำออกมาด้วยความสงสัย มีพ่อดีๆที่ไหนจะส่งลูกสาวของตัวเองไปตาย

"เลือกเอา... จะไปแคว้นแดนเหนือในฐานะหวางเฟยเพื่อแลกกับเกียรติยศสุดท้ายของแม่เจ้า หรือจะให้ข้าโยนศพนางลงในหลุมฝังศพนิรนามที่ไม่มีใครจดจำ!"

ความเงียบปกคลุมไปทั่วจวน มีเพียงเสียงลมหนาวที่กรีดร้องแทนความรู้สึกของนาง อวี้เฉินหลับตาลงช้าๆ นางเข้าใจความทุกข์ใจของเจ้าของร่างเป็นอย่างดี ถ้านางไม่ยอม ศพของมารดาที่สิ้นใจมาแล้วกว่า 3 วัน คงถูกโยนทิ้งจริงๆแน่

"ข้าจะไป... ข้าจะไปเป็นตัวตายตัวแทนให้คุณหนูใหญ่"

ในคืนนั้นเอง ชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่ปักด้วยดิ้นทองสวยงามถูกส่งมาที่เรือนร้าง มันช่างดูแปลกแยกกับสภาพฝาผนังที่ผุพัง อวี้เฉินนั่งมองชุดนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ความเสียใจถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่กัดลึกถึงกระดูก

นางยอมเสียสละชีวิตเพื่อแม่เพื่อเจ้าของร่าง แต่ในใจนางกลับสลักแค้นไว้หนาแน่น หากนางไม่ตายในเงื้อมมือของอ๋องปีศาจผู้นั้น นางจะกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่ตระกูลหลินติดค้างเจ้าของร่างไว้