ทะลุมิติ มาเป็นเมียโจร

"ภายใต้หน้ากากสีเงินที่เย็นชา... มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้สัมผัสความเร่าร้อนเบื้องล่างนั้น"
เขาคือ 'พยัคฆ์ทมิฬ' หัวหน้าโจรผู้โหดเหี้ยมที่ใครต่างก็หวาดกลัว นางคือ 'หมอหญิงเทวดา' สตรีที่เขาชิงตัวมาหวังจะใช้เป็นเครื่องมือ แต่ยิ่งชิดใกล้ พิษร้ายในกายเขากลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันอ่อนโยนของนาง
จากเชลยสาวสู่ฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวของหุบเขา ในคืนที่แสงจันทร์สาดส่อง บทรักที่ร้อนแรงกว่าเปลวไฟจึงเริ่มต้นขึ้น "เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นเมียโจร... เช่นนั้นก็ทำหน้าที่เมียให้สมบูรณ์เสียสิ ซีฮวา"

"เจียงซีฮวา" ฉู่เหยียนเยว่หยุดยืนตรงหน้านาง สายตาคมกริบกวาดมองมือที่เปื้อนดินของนางด้วยความฉงน "เจ้ากำลังทำอะไร ขุดดินเล่นแก้เซ็งงั้นหรือ?"
"ข้ากำลังเก็บชีวิตคนของท่านอยู่" ซีฮวาตอบกลับอย่างไม่ลดละ นางเดินตรงไปที่แคร่ไม้ทันที "คนผู้นี้เป็นอะไรมา?"
ฉู่เหยียนเยว่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "เขาคือ ‘อาเกิ้ง’ เมื่อสามวันก่อนเขาถูกลอบโจมตีด้วยลูกศรอาบยาพิษที่ไหล่ซ้าย ข้าให้คนถอนศพออกและพอกยาตามมีตามเกิด แต่แผลกลับเน่าลุกลาม เมื่อคืนเขามีไข้สูงจนเพ้อและบัดนี้ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย"
ซีฮวาก้มลงตรวจอาการทันที นางเปิดผ้าพันแผลที่โชกไปด้วยหนองและเลือดสีคล้ำออก กลิ่นเหม็นเน่าโชยเข้าจมูกจนเสี่ยวถงต้องเบือนหน้าหนีและยกมือปิดจมูก แต่ซีฮวากลับนิ่งเฉย นางใช้นิ้วกดลงไปรอบๆ ปากแผลเบาๆ เพื่อประเมินความเสียหาย
"พิษของศรชนิดนี้สกัดจากยางไม้ป่า มีฤทธิ์ทำให้เลือดแข็งตัวและทำลายเนื้อเยื่อ" ซีฮวาเอ่ยวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ "หากปล่อยไว้อีกเพียงครึ่งวัน พิษจะเข้าสู่กระแสเลือดลามไปถึงหัวใจ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ช่วยไม่ได้"
"แล้วเจ้าช่วยได้หรือไม่?" ฉู่เหยียนเยว่ถาม เสียงของเขามีความกดดันแฝงอยู่
"ได้ แต่ข้าต้องการอุปกรณ์" ซีฮวาหันไปสั่งการ "เสี่ยวถง ไปเตรียมน้ำสะอาดต้มให้เดือดจัด ข้าต้องการมีดสั้นที่คมที่สุด ปิ่นปักผมเงินของข้า และเหล้าแรงๆ หนึ่งโถ ที่สำคัญ... ข้าต้องการผ้าสะอาดจำนวนมาก"
พวกโจรที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างมองหน้ากันอย่างเลิกลั่ก หัวหน้าหน่วยโจรคนหนึ่งตะคอกขึ้น "จะบ้าหรือ! เจ้าจะเอาเหล้ากับมีดไปทำอะไร จะฆ่าคนเจ็บให้ตายคามือหรืออย่างไรลูกพี่! อย่าไปเชื่อนางนะขอรับ นางก็แค่หาทางหนีตาย!"
ฉู่เหยียนเยว่ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ เขาจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของซีฮวา ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะเอ่ย "ทำตามที่นางสั่ง ใครกล้าขัดขืน ข้าจะลงโทษด้วยกฎเหล็ก"
ในไม่ช้า อุปกรณ์ที่ต้องการก็ถูกจัดเตรียมมาไว้ที่หน้าเรือนไม้ ซีฮวาสั่งให้วางคนเจ็บลงบนโต๊ะไม้กลางแจ้งเพื่อให้แสงแดดส่องถึง นางหยิบเหล้าแรงๆ มาราดลงบนมีดสั้นและปิ่นปิ่นปักผมเงินเพื่อฆ่าเชื้อ ท่ามกลางสายตาหวาดๆ ของพวกโจร
"ท่านหัวหน้าโจร ท่านต้องช่วยข้า" ซีฮวาหันไปหาฉู่เหยียนเยว่ "ช่วยกดไหล่และแขนของเขาไว้ให้มั่น อย่าให้เขาขยับตัวได้เด็ดขาด เพราะหากข้าลงมีดพลาดแม้เพียงนิดเดียว เส้นเลือดใหญ่จะขาดและเขาจะตายทันที"
ฉู่เหยียนเยว่ก้าวเข้ามาประจำที่ มือแกร่งของเขาประทับลงบนบ่าของอาเกิ้งราวกับคีมเหล็ก "เริ่มเถอะ"
ซีฮวาสูดลมหายใจเข้าลึก นางใช้มีดสั้นกรีดลงไปบนเนื้อร้ายอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เสียงกรีดเนื้อดังแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบเชียบ เลือดสีดำคล้ำพุ่งกระฉูดออกมา ซีฮวาไม่มีท่าทีหวาดกลัว นางใช้ปิ่นปักผมเงินคว้านหาเศษหัวศรที่อาจจะยังหักคาอยู่ข้างใน พร้อมกับใช้สมุนไพรที่นางขุดมาเมื่อครู่ เคี้ยวจนละเอียดแล้วพอกลงไปบนแผลทันทีหลังจากล้างด้วยเหล้า
อาเกิ้งครางฮือในลำคอ ร่างกายสั่นกระตุกด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่แรงกดของฉู่เหยียนเยว่นั้นมหาศาลจนคนเจ็บไม่อาจขยับเขยื้อนได้
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม ซีฮวาใช้ผ้าสะอาดพันแผลไว้อย่างเรียบร้อย เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นบนใบหน้าของนางจนเสี่ยวถงต้องคอยซับให้
"เสร็จแล้ว" ซีฮวาเอ่ยพลางปาดเหงื่อ "อีกสักพักเขาจะฟื้น ไข้จะค่อยๆ ลดลง ข้าจะเขียนเทียบยาให้ท่านไปหามาต้มให้เขากินวันละสามเวลา ห้ามขาดแม้แต่มื้อเดียว"
พวกโจรป่าต่างยืนนิ่งอึ้ง พวกเขาไม่เคยเห็นสตรีคนไหนกล้าลงมีดสดๆ กับคนเจ็บโดยไม่กะพริบตาเช่นนี้ และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือสีหน้าของอาเกิ้งที่เคยเขียวคล้ำ บัดนี้เริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับเริ่มสม่ำเสมออีกครั้งหนึ่ง