เชิญท่านแย่งพระเอกไปเถอะ ชาตินี้ข้าจะนั่งจิบชา

ชาติแรก... เป็นสตรีแสนดี กลับอายุสั้นตายในชุดแต่งงาน
ชาติที่สอง... พลิกบทเป็นนางร้ายหวังเอาตัวรอด กลับถูกสวามีที่บอกว่ารักหนักหนาแทงตายกับมือ!
ชาติที่สาม... จ้าวหลินซีขอพอกันทีกับการเป็นตัวเอก ชาตินี้นางขอเป็นเพียงตัวประกอบผู้รักความสงบ เป้าหมายเดียวคือการมีชีวิตที่ยืนยาว นั่งจิบชาดูแม่ดอกบัวขาวทะลุมิติมาแย่งชิงความเด่นไปก็พอ
แต่สวรรค์คงคิดว่าชีวิตนางยังวุ่นวายไม่พอ... เพราะ ‘เซี่ยหยวนฉี’ ชินอ๋องหน้าตายผู้พรากชีวิตนางในสองชาติ ดันเกิดใหม่พร้อมความทรงจำเช่นกัน จากบุรุษผู้เย็นชาดุจน้ำแข็ง กลับกลายเป็นคนคลั่งรักที่คอยตามติดนางประดุจเงา
"ท่านอ๋อง ปล่อยข้าไปเถิด ข้าอยากเป็นแค่นางประกอบหน้าโง่ที่ไม่มีบทบาทใดๆ"
"หลินซี... ชาติก่อนข้าติดค้างเจ้า ชาตินี้ข้ายินดีชดใช้ให้ทุกอย่าง"
"เช่นนั้นท่านก็ไปไกลๆ สิ มาแย่งขนมข้ากินทำไมเล่า!"
*******************************
ซูเยว่ซิน
จ้าวหลินซีหรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างพิจารณา ใบหน้างดงามของแม่ดอกบัวขาวซีดเผือด ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใส ท่าทางหวาดกลัวแต่ยังพยายามยืนหยัดอย่างทระนงนั้น ช่างเป็นภาพที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณการปกป้องของบุรุษเพศได้ดียิ่งนัก ส่วนชายฉกรรจ์ทั้งสามแม้จะทำหน้าตาโหดเหี้ยม แต่แววตาของพวกเขากลับไม่มีรังสีอำมหิตที่แท้จริงเลยสักนิด
งิ้วโรงใหญ่อีกแล้วหรือนี่ นางคิดในใจอย่างเหนื่อยหน่ายระคนขบขัน
ทันใดนั้น สายตาของซูเยว่ซินก็เหลือบขึ้นมองไปยังชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นหวาดกลัวดังเดิม
เป็นการส่งสัญญาณสินะ
จ้าวหลินซีละความสนใจจากฉากละครตรงหน้า หันกลับมารับถังหูลูจากคนขาย นางยื่นไม้หนึ่งให้ชิงผิง ก่อนจะเริ่มลิ้มรสผลซานจาเคลือบน้ำตาลของตนเอง ความหวานกรอบของน้ำตาลที่แตกกระจายในปาก ผสานกับรสเปรี้ยวอมหวานของผลไม้ด้านใน ช่างเป็นความสุขเรียบง่ายที่นางโหยหา
เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเหล่านักแสดงประกอบจะเริ่มลงมือแล้ว มีดสั้นเล่มหนึ่งถูกชักออกมาจากเอวของอันธพาลคนหนึ่ง มันวาววับยามต้องแสงแดด แม้จะดูจากระยะไกล นางก็พอจะเดาได้ว่ามันคงเป็นมีดที่ไม่มีความคมเลยแม้แต่น้อย
ทว่าในวินาทีนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้านาง บดบังแสงสว่างจนหมดสิ้น
เงาร่างนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วจนน่าตกใจ จ้าวหลินซีเห็นเพียงชายผ้าสีน้ำเงินเข้มสะบัดผ่านหน้าไป วินาทีต่อมา ร่างของเซี่ยหยวนฉีก็มายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ปกป้องนางไว้ด้านหลังอย่างสมบูรณ์
นางกะพริบตาปริบๆ ถังหูลูยังคาอยู่ในปาก
อะไรกัน?
อันธพาลคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะพลาดท่าจากการต่อสู้กับองครักษ์เงาของซูเยว่ซิน ซึ่งแน่นอนว่าต้องปรากฏตัวออกมาอย่างบังเอิญได้เซถลามาทางนีพอดี ท่าทางเหมือนจะพุ่งเข้ามาชนนางเพื่อสร้างความวุ่นวาย
แต่ก่อนที่ร่างนั้นจะเข้าใกล้ได้ถึงหนึ่งวา อาอิ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากที่ใดไม่ทราบ สันมือฟาดลงไปบนต้นคอของชายผู้นั้นอย่างแม่นยำจนเขาล้มฟุบลงไปกองกับพื้นทันที

เสียงการต่อสู้ฝั่งซูเยว่ซินยุติลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน องครักษ์เงาเพียงคนเดียวก็สามารถจัดการอันธพาลอีกสองคนที่เหลือได้อย่างง่ายดาย
ความโกลาหลทั้งหมดเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ (15 นาที)
ตลาดที่เคยเงียบงันไปชั่วขณะ บัดนี้กลับมาเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบของผู้คน ทุกสายตาไม่ได้จับจ้องไปยังเหยื่อ อย่างซูเยว่ซินที่ควรจะเป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง แต่กลับมองมายังบุรุษสูงศักดิ์ที่ยืนปกป้องหญิงสาวนางหนึ่งซึ่งกำลังถือขนมกินอย่างสบายอารมณ์
จ้าวหลินซียกถังหูลูออกจากปาก กัดกินผลซานจาเข้าไปอีกหนึ่งลูก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน
นางแค่ออกมาเดินตลาดเพื่อหาของกินอร่อยๆ เท่านั้นเอง เหตุใดจึงต้องถูกดึงเข้าไปร่วมแสดงในบทละครน้ำเน่าเช่นนี้ด้วย
ซูเยว่ซินยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าที่เคยซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวจอมปลอม บัดนี้กลับซีดขาวด้วยความตกตะลึงและอัปยศอดสูอย่างแท้จริง แผนการทั้งหมดของนางพังทลายลงในพริบตา ท่านอ๋องควรจะปรากฏกายขึ้นราวกับวีรบุรุษเพื่อช่วยเหลือนาง ไม่ใช่ไปปกป้องสตรีไร้ยางอายที่เอาแต่กินไม่หยุดปากคนนั้น
เซี่ยหยวนฉีหันกลับมาเผชิญหน้ากับจ้าวหลินซี นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อเห็นว่านางไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ทั้งยังดูไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย
“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ” เขาถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความห่วงใยที่เขาเองก็อาจไม่รู้ตัว
จ้าวหลินซีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “ข้าควรจะเป็นอะไรหรือ” นางตอบกลับไปพลางชี้ไม้ถังหูลูไปทางซูเยว่ซิน “คนที่เกือบจะเป็นอะไรน่าจะอยู่ทางโน้นมากกว่านะเพคะ”
สายตาคมกริบของเซี่ยหยวนฉีตวัดมองไปยังซูเยว่ซิน แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้านางดังเดิม แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่จ้าวหลินซีอ่านไม่ออก มันซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นแค่ความห่วงใย
“สถานการณ์เมื่อครู่นี้อันตราย” เขากล่าวเสียงเข้ม
“งั้นหรือเพคะ” นางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ข้าเห็นเพียงคนกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นละครตบตากันเท่านั้นเอง”
คำพูดของนางทำให้บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบลงถนัดตา เซี่ยหยวนฉีจ้องลึกลงไปในดวงตาของนาง ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีไม่แยแสของนาง
เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว กลิ่นหอมสะอาดของไม้จันทน์จางๆ ลอยมาปะทะจมูก “ต่อให้เป็นละคร ก็เป็นละครที่อาจทำให้เจ้าบาดเจ็บได้”
จ้าวหลินซีกำลังจะอ้าปากเถียงว่านางยืนอยู่ห่างตั้งไกล ไม่มีทางเป็นอะไรไปได้อย่างแน่นอน แต่เขากลับพูดแทรกขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง
“ต่อไปนี้ ห้ามเจ้าออกมาข้างนอกโดยไม่มีข้าอยู่ด้วย”