ใต้อาณัติหมาแก่

“มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเซบดังเข้าโสตประสาทที่มึนเบลอของฉัน ในขณะที่ฮาร์เปอร์เพียงแค่ปรายตาคมเข้ม มองฉันด้วยความสงสัย สองพี่น้องขยับตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นคลอรีนจากร่างกายที่แข็งแกร่ง ฉันก้มหน้ามองพวกเขาทั้งสองคนผ่านเลนส์แว่นที่เบลอจัด ในหัวนึกถึงแต่คำสั่งของขุนศึกที่ลอยวนเวียนอยู่
“คุณขุนศึก อยากพบพวกคุณค่ะ”
ฉันพูดออกมาพลางเซเข้าไปซบแผงอกเปียกชื้นของใครคนหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ อาจจะเพราะร่างกายมันรับน้ำหนักไม่ไหวแล้วจริง ๆ สัมผัสของผิวเนื้อแน่น ๆ ที่เย็นเฉียบตัดกับความร้อนรุ่มในกายฉัน มันทำให้ฉันเผลอครางออกมาเบา ๆ อย่างลืมตัว ฤทธิ์ของน้ำเมาที่ฉันดื่มเข้าไปเกือบครึ่งขวดกำลังทำหน้าที่ของมัน สมองตื้อไปหมด รู้ตัวอีกที แทบจะตกลงไปในสระ ดีที่อกเซบค้ำหัวไว้ ทว่าเสียงแหลมเล็กที่ดังแทรกขึ้นมา กลับทำให้อารมณ์ของฉันขาดสะบั้น
“แกรู้จักยัยเฉิ่มนี่ด้วยเหรอเซบ แต่งตัวป้าขนาดนี้หลุดเข้ามาในงานได้ยังไงเนี่ย!”
น้ำเสียงเหยียดหยามนั้นมาจากผู้หญิงชุดว่ายน้ำสีแดงสดที่ยืนอยู่ไม่ไกล หล่อนดูอายุน้อยกว่าฉันอย่างน้อยก็สี่ห้าปีได้ แต่กิริยามารยาทกลับดูไม่ได้รับการขัดเกลามาเท่าที่ควร ฉันขยับแว่นที่เลื่อนลงมา พลางหันไปมองหล่อนด้วยสายตาที่ถ้าเป็นเวลาปกติฉันคงก้มหน้าหนี แต่ตอนนี้พิมพิมลคนใหม่ที่ถูกแอลกอฮอล์สิงกำลังตื่นตัว
“เด็กสมัยนี้ พ่อแม่ไม่รัก หรือโรงเรียนไม่สอนเรื่องสัมมาคารวะกัน” ฉันพูดออกไป เห็นยัยเด็กชุดแดงนั่นหน้าเหวอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าโกรธจัด
“แกด่าใครยัยป้า! รู้ไหมว่าฉันเป็นลูกใคร!”
“จะเป็นลูกใครไม่สำคัญหรอก ถ้าเธอด่าฉันก่อน เธอก็เป็นแค่เด็กไม่มีมารยาทคนหนึ่งนั่นแหละ”
ฉันร่ายยาวด้วยสำนวนผู้ดีเก่าที่ตกทอดมาทางสายเลือด ยัยเด็กคนนั้นตัวสั่นด้วยความโกรธ หล่อนแผดเสียงกรีดร้องออกมาพลางทำท่าจะแหวกน้ำในสระตรงเข้ามาตบฉันให้รู้แล้วรู้รอด
“นังแก่! วันนี้ฉันจะตบปากของแกให้แตกเลยคอยดู”
“ก็เข้ามาสิ คิดว่ามีมือมีตีนคนเดียวหรือไง…ว้าย!”
ฉันอุทานออกมาเมื่อเห็นหล่อนพุ่งตัวเข้าหา ทว่าก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะถึงตัวฉัน มือหนาของเซบก็เอื้อมมาปิดปากฉันไว้เสียก่อน สัมผัสจากฝ่ามือที่อุ่นและสากนิด ๆ ทำให้เสียงด่าทอของฉันกลายเป็นเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ เขาโน้มตัวขึ้นมาใกล้จนฉันได้เห็นดวงตาขี้เล่นที่ตอนนี้ดูจะสนุกสนานกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่น้อย
“ชู่ว พอแล้วครับคนสวย เดี๋ยวปากสวย ๆ จะเจ็บเอานะ” เซบกระซิบที่ข้างหูฉัน เสียงทุ้มของเขาทำให้ใจสั่นจนลืมโกรธไปชั่วขณะ
เวลาเดียวกัน ยัยเด็กชุดแดงที่พุ่งเข้ามาก็ถูกฮาร์เปอร์เข้ามาขวางไว้เสียก่อน เขาดูน่าเกรงขามขึ้นมาถนัดตา ฮาร์เปอร์ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ปรายตาคมเข้มมองหล่อนด้วยความเย็นชา มือหนาคว้าข้อมือของยัยเด็กนั่นไว้กลางอากาศ
“อย่าเสียมารยาทกับผู้ใหญ่ เลล่า” น้ำเสียงของฮาร์เปอร์เย็นชาจนคนฟังถึงกับขนลุก
“แต่นังแก่นั่น มันว่าให้ฉันนะเปอร์!”
สติสัมปชัญญะของกุลสตรีที่สั่งสมมาตลอด ขาดผึงลงทันทีที่คำว่านังแก่หลุดออกมาจากปากยัยเด็กเมื่อวานซืน ใครจะไปคิดว่าน้ำใส ๆ ในขวดนั้นจะเปลี่ยนผ้าพับไว้ ให้กลายเป็นผ้าห่อศพที่พร้อมจะจัดการศัตรูได้ขนาดนี้ ฉันไม่ได้ยืนรอให้ฮาร์เปอร์ปกป้องอย่างนางเอกผู้อ่อนแอ แต่กลับรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีกระโดดลงไปในสระ จนน้ำกระจายซัดหน้าพวกนางแบบแถวนั้น
“มานี่เลยมายัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!”
ฉันแผดเสียงก้องสระ ลืมสิ้นซึ่งกิริยามารยาทที่ท่านแม่เคยอบรมสั่งสอน ฉันแหวกน้ำเข้าไปหาแม่สาวชุดแดงที่กำลังเหวอ ทันทีที่เข้าถึงตัว มือของฉันก็จิกเข้าที่กลุ่มผมสีบลอนด์ทองของหล่อนเต็มแรงก่อนจะกระชากลงมาจนหน้าหงาย
“เมื่อกี้ด่าใครแก่! เมื่อกี้ด่าใครเฉิ่ม! เกิดช้ากว่าตั้งกี่ปี ถึงกล้ามาเทียบรุ่นฮะ!” ฉันจิกผมยัยนั่นพลางเขย่าจนน้ำในสระกระเพื่อมเป็นระลอก ความเมาทำให้ฉันไม่รู้สึกถึงความกลัว มีแต่ความสะใจที่ได้ระบายความอัดอั้นออกมา
“โอ๊ย! ปล่อยนะ! นังบ้า! ช่วยด้วย!” เลล่ากรีดร้องเสียงหลง พยายามจะสู้กลับแต่เล็บยาว ๆ ของหล่อนทำอะไรคนเลือดร้อนเมืองสุพรรณอย่างฉันไม่ได้เลยสักนิด
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ เฮ้!” เสียงของเซบดังลั่นอยู่ข้างหู ก่อนที่อ้อมแขนแกร่งจะรวบเอวฉันจากทางด้านหลังแล้วยกร่างฉันขึ้นเหนือผิวน้ำราวกับยกตุ๊กตา
“ปล่อยเอยนะคุณเซบ! เอยจะตบสั่งสอนเด็กไม่มีสัมมาคารวะ!” ฉันดิ้นพราด ๆ ขาถีบน้ำกระจาย ในขณะที่มือยังกำปอยผมสีทองติดมือมาสองสามเส้น
เซบหัวเราะร่าอย่างชอบใจ เขาไม่ได้โกรธเลยสักนิดที่ฉันอาละวาด แต่กลับดูจะถูกใจในความบ้าดีเดือดของฉันเสียมากกว่า เขาอุ้มฉันพาดบ่าแกร่งในท่าแบกกระสอบข้าวสาร ผิวเนื้อที่เปียกชื้นของเขาปะทะกับใบหน้าของฉัน กลิ่นกายชายหนุ่มที่หอมฟุ้งทำเอาฉันเคลิ้มไปวูบหนึ่ง แต่ศักดิ์ศรีมันยังค้ำคออยู่
“พอแล้ว แค่นี้เลล่าก็กลัวแล้ว” เซบตบสะโพกฉันเบา ๆ เป็นเชิงปราม ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ขึ้นจากสระน้ำโดยมีฮาร์เปอร์เดินตามมาติด ๆ พลางส่ายหัวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจ
ฉันที่ถูกอุ้มพาดบ่าอยู่นั้น ห้อยหัวตกลงไปทางด้านหลัง ก่อนสายตาจะปะทะเข้ากับระเบียงวิลล่าชั้นบน ที่ไอ้ขุนศึกกำลังยืนกอดอก มองดูความวุ่นวายด้านล่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความบันเทิง เขาหัวเราะจนตัวโยน เป็นเสียงหัวเราะที่ดูถูกและสะใจที่เห็นฉันตกอยู่ในสภาพหมดรูปกุลสตรี
มันน่าเจ็บใจนัก ด้วยความเมาที่ทำให้เลือดพระเจ้าตากในตัวมันฉีดพล่าน ฉันจึงรวบรวมแรงทั้งหมดชูนิ้วกลางขึ้นฟ้า ส่งตรงไปให้ไอ้เด็กเวรที่ยืนอยู่ข้างบนนั้นทันที
“ไอ้เด็กนรก! หัวเราะหาพระแสงอะไร!” ฉันตะโกนด่าทอขณะที่ร่างยังสั่นไปตามจังหวะก้าวเดินของเซบ ขุนศึกชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นนิ้วกลางและได้ยินเสียงด่าชัดถ้อยชัดคำของฉัน แทนที่จะโกรธ เขากลับแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิม พลางชูแก้วเหล้าในมือตอบรับคำด่าของฉันอย่างท้าทาย