นางร้ายสายอ่อยที่ไม่ได้แปลว่ามีแค่ในนิยาย(ยุค80)

"พี่รังเกียจฉันมากเลยเหรอ? รังเกียจฉันจนใจเต้นแรงขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

ลี่อินโน้มตัวลงไปกระซิบชิดแผงอกกว้าง เธอสูดดมกลิ่นอายความเป็นชายที่เต็มไปด้วยอำนาจและความแข็งแกร่ง ก่อนจะลากไล้ปลายลิ้นผ่านยอดอกของเขาเบา ๆ เพียงแค่นั้น ความอดทนดั่งทำนองรบที่เฉิงอี้เทียนเคยฝึกฝนมาทั้งชีวิตก็ขาดผึง! ลงทันที

"นี่เธอหาเรื่องเองนะ จางลี่อิน!" อี้เทียนคำรามเหมือนสัตว์ป่าที่หลุดจากกรงขัง

เขาพลิกตัวกดร่างบางลงกับเตียงไม้เก่าจนเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด ความเย็นชาในดวงตาหายไปสิ้น เหลือเพียงเพลิงราคะที่ลุกโชน

เขาบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและดิบเถื่อน เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย ลี่อินครางในลำคอด้วยความพึงพอใจ เธอไม่ได้ขัดขืนแต่กลับตอบโต้ด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน

เสื้อผ้าชุดทหารที่เคยดูสง่างามถูกถอดออกอย่างรวดเร็วด้วยน้ำมือของคนทั้งคู่ ในห้องที่สว่างด้วยแสงตะเกียงรำไร ภาพของนายทหารหนุ่มผู้มีมัดกล้ามงดงามดั่งรูปสลักทับซ้อนอยู่บนร่างขาวนวลราวกับหยกสลัก สร้างภาพลักษณ์ที่ทั้งขัดแย้งและเย้ายวนใจ

เฉิงอี้เทียนไม่ได้ออมแรงเลยแม้แต่น้อย ทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่นตามแบบฉบับทหารที่คุ้นชินกับการจู่โจม เขาดูดเม้มสร้างรอยรักไว้ตามซอกคอและลาดไหล่ของเธอ ราวกับว่าจะตีตราจองว่านับจากวินาทีนี้ไป ผู้หญิงที่เขาเคยชิงชังคนนี้จะต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว