ปลายฟ้า...เคียงดาว

“ยิ่งเคี“บางความสัมพันธ์…เริ่มต้นผิดตั้งแต่คำว่า ‘ครู’ ”

เธอ…ผู้ยืนอยู่หน้ากระจกชีวิตอย่างมั่นคง
ในบทบาทที่ใคร ๆ ต่างให้เกียรติและเรียกขานว่า ครู

และอีกคน…เด็กดื้อที่ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่าย ๆ
ยกเว้นหัวใจตัวเอง…เวลามองเธอ

มันควรจะเป็นแค่การสอน
ควรจะเป็นแค่ความห่วงใย
ควรจะจบอยู่ตรงคำว่า “ศิษย์กับครู”

แต่ยิ่งห้าม…ยิ่งใกล้
ยิ่งถอย…ยิ่งรู้สึก

จนวันที่ความรู้สึกมันดังเกินกว่าจะเก็บไว้
คำถามเดียวที่เหลืออยู่คือ

ระหว่าง “ความถูกต้อง” กับ “ความรัก”
ใครกัน…ที่จะต้องเป็นคนยอมแพ้ยงดาวพยายามเป็น ครูที่ถูกต้องมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งโกหกตัวเองเก่งขึ้น…ว่าทุกอย่างยังไม่เกินเลย”