วิวาห์แก้เคล็ด...เสร็จคุณหมอ

เมื่อ "วิทยาศาสตร์" ต้องจำนนต่อ "ไสยศาสตร์"

และ "ศัลยแพทย์หน้านิ่ง" ต้องวิ่งหา "พยาบาลสาว" มาเป็นเมียแก้เคล็ด!

ติณณภพ ศัลยแพทย์ทรวงอกมือหนึ่ง ทายาทเจ้าของโรงพยาบาล ผู้เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะ กลับต้องเจอวิกฤตปีชงขั้นสุด! ผ่าตัดไฟดับ เดินสะดุดขาตัวเอง นกพิราบขี้ใส่หัว...จนซินแสประจำตระกูลฟันธงว่า หากไม่ได้แต่งงานกับหญิงสาวที่มีดวง ‘มังกรโอบจันทร์’ ภายในเดือนนี้ เขาอาจจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงสิ้นปี!

สวรรค์หรือนรกก็ไม่ทราบส่ง ข้าวหอม...พยาบาลสาวแผนก ER ผู้มีกลิ่นกายหอมละมุนสมชื่อ เข้ามาในวงโคจรพอดีเป๊ะ ด้วยเงื่อนไขหนี้สินก้อนโตของน้องชายตัวดี ทำให้เธอจำใจต้องเซ็นสัญญาเป็น ‘เจ้าสาวแก้เคล็ด’ ให้คุณหมอจอมเฮี้ยบ เป็นเวลา 1 ปี

แต่กฎของซินแสกลับพิสดารกว่าที่คิด...

"ต้องนอนเตียงเดียวกัน ห้ามแยกห้อง ห้ามมีหมอนข้างกั้น เพื่อให้พลังหยางของมังกรไหลเวียนไปผสานกับพลังหยินของดวงจันทร์"

งานนี้คนซวย (หรือโชคดี?) ตกอยู่ที่ข้าวหอม เพราะคุณหมอมาดนิ่งที่ปากบอกว่าไร้สาระ กลับขยันทำตามคำสั่งซินแสอย่างเคร่งครัด

ตกดึกกอดไม่ปล่อย อ้างว่า "หนาวสั่นเพราะธาตุไฟแตกซ่าน"

เผลอหน่อยก็ซุกไซ้ซอกคอ อ้างว่า "กลิ่นข้าวหอมช่วยบำบัดความเครียด"

"อย่าดิ้นสิครับคุณพยาบาล...ผมไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย ผมแค่กำลังดูดซับพลังงานบวกจากตัวคุณ ตามหลักฟิสิกส์ควอนตัมก็เท่านั้นเอง"

จากวิวาห์หลอกๆ เริ่มส่อแววจะกลายเป็นเรื่องจริง เมื่อหมอติณเปลี่ยนจาก ‘แก้เคล็ด’ มาเป็น ‘จ้องจะกิน’ เมียตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย

แล้วพยาบาลตัวเล็กๆ อย่างข้าวหอมจะรับมือกับวิกฤตปีชงรุกเงียบฉบับคุณหมอได้อย่างไร

++++

"เมื่อกี้ข้าวตกใจแทบแย่ เรื่องลูกน่ะ...หมอไม่น่าไปรับปากคุณแม่แบบนั้นเลยนะคะ" ข้าวหอมเงยหน้าสบตาเขา

"ทำไมล่ะ?" ติณณภพก้มหน้าลงมาจนหน้าผากแทบชิดกัน

"คุณไม่อยากมี ‘มังกรน้อย’ มาวิ่งเล่นเหรอ ผมว่าพันธุกรรมเราน่าจะเข้ากันได้ดีนะ ลูกออกมาต้องหน้าตาดีเหมือนพ่อ แล้วก็อดทนเก่งเหมือนแม่แน่เลย"

"หมอติณ!" ข้าวหอมหน้าร้อนวูบ "ลืมหรือเปล่าว่าเราแต่งงานกันหลอกๆ นะคะ ครบปีก็เลิก...จะมีลูกได้ไง"

ดวงตาคมกริบของหมอติณฉายแวววูบไหวบางอย่างที่อ่านยาก

"ในหนึ่งปี...อะไรก็เกิดขึ้นได้ครับ ทฤษฎีควอนตัมบอกว่าอนาคตมีความเป็นไปได้หลายทาง บางทีทางที่เราเลือกเดินตอนจบ อาจจะไม่ใช่ทางที่เราขีดไว้ตั้งแต่ต้นก็ได้"

"หมอติณหมายความว่าไงคะ"

"ผมหมายความว่า..." เขาหยุดเต้น รั้งเอวเธอให้แนบชิดจนไม่มีช่องว่าง แสงไฟสปอตไลท์จับจ้องมาที่ทั้งคู่

"ตอนนี้หัวใจผมเต้น 90 ครั้งต่อนาทีซึ่งเป็นเรทเดียวกับเวลาที่ผมตื่นเต้นตอนผ่าตัดเคสยากๆ หรือไม่ก็..." เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหู

"เวลาที่ผมตกหลุมรัก"