ลุงหมอคนนี้เป็นป่าป๊าผมเองครับ

คำโปรย
โชคชะตาเหวี่ยงให้หมอสูติผู้หวงชีวิตโสดต้องมาตรวจภายในให้แม่ลูกอ่อนสาวที่เขาจำได้ว่าเธอคือ "ยัยตาแป๋ว" ที่เคยมาเสนอขายเวอร์จิ้นให้ แต่ว่าวันนั้นเขาไม่ได้รับซื้อเธอไว้นี่ แล้วเด็กคนนี้เป็นลูกของใครกันนะ

ตัวอย่างบางตอน
"อ๊ะ..." อยู่ ๆ ลลินก็ร้องขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อถูกทารกน้อยกัดนมจนเจ็บ ทำให้ธีร์เผลอลืมตัวรีบหันมาทันทีด้วยความเป็นห่วง
"ลินเป็นอะไร!"
แม้ปิดไฟมืดแต่ยังพอมีแสงสว่างจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาพอให้เห็นภาพใบหน้าเหยเกของแม่ลูกอ่อนสาว และภาพเจ้าตัวน้อยที่งับปลายถันของมารดาอยู่ในปากน้อย ๆ
"มะ ไม่เป็นไรค่ะ ลินแค่ตกใจที่ลูกกัดนม" ลลินตกใจเมื่อหมอหนุ่มหันมามอง รู้ว่าเขาเป็นห่วง แต่เธอก็อายเป็นนะ จึงรีบดึงเสื้อลงมาปกปิดเนินเต้าขาวผ่องเอาไว้ให้ได้มากที่สุด
แต่ธีร์กลับถือวิสาสะใช้นิ้วก้อยเขี่ยที่แก้มยุ้ย ๆ ของอคิน
"แม่เจ็บนะครับคินคิน กัดนมแม่ไม่ได้นะ" เสียงทุ้มนุ่มบอกกล่าวเจ้าตัวน้อยอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันมาบอกคนเป็นแม่ต่อ
"เวลาแกกัด คุณต้องเอานมออกจากปากแกนะ แกจะได้รู้ว่าถ้ากัด แกจะไม่ได้กิน คราวหน้าจะได้ไม่กัดอีก" ไม่พูดเปล่าแต่ขยับนิ้วก้อยค่อย ๆ สอดเข้าไปในปากน้อยเพื่อให้คายหัวนมแม่ออกมา
ลลินอ้าปากค้าง ใบหน้าแดงซ่าน ขนอ่อนบนร่างกายลุกชัน เมื่อปลายนิ้วธีร์พลอยสัมผัสโดนบริเวณปลายถันของเธอไปด้วย
ใจนึงหญิงสาวก็อยากต่อว่าเขาที่ฉวยโอกาส แต่การกระทำอันแสนอ่อนโยนและมีหลักการสอนของเขา ทำให้เธอน้ำท่วมปากไม่กล้าพูดออกไป ได้แต่บอกตัวเองให้มองโลกในแง่ดีว่าธีร์อาจสวมวิญญาณความเป็นหมอมองเธอเป็นคนไข้คนหนึ่งอยู่ก็ได้
หารู้ไม่ว่าตอนนี้ชายหนุ่มผู้ดูมีหลักการคนนี้มันกำลังคิดไม่ซื่อกับเธออยู่
"ไหนดูสิเป็นแผลไหม"
"อ๊ะ...คุณหมอ..."
..................................................
นิยายเรื่องนี้อยู่ในเซตเดียวกับเรื่อง พี่เลี้ยงคนนี้เป็นหม่ามี้หนูเองค่ะ
ปล.พระเอกเป็นเพื่อนรักกัน จะอ่านรวมทั้งหมด หรืออ่านแยกก็สามารถเข้าใจเรื่องราวได้ค่ะ