ใต้เงาปีศาจ The Devil’s Shadow

ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบสามเซนติเมตรในวัยยี่สิบเก้าปี ยืนพิงรถหรูอยู่กลางลานจอดรถของคลับระดับไฮเอนด์ แอ็กซ์ตัน อัดสารนิโคตินเข้าปอดอย่างเชื่องช้า ก่อนจะพ่นควันสีหมอกจางๆ ออกมา

ชายหนุ่มหมุนกายเตรียมจะก้าวขึ้นรถ ทว่าสายตาคมกริบกลับปะทะเข้ากับร่างของชายหญิงคู่หนึ่ง ที่กำลังนัวเนียกันอย่างดูดดื่มไม่สนใจสายตาใคร อยู่ข้างรถของเขา

แอ็กซ์ตันหยุดนิ่ง จ้องมองภาพกามารมณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยจนน่าขนลุก หญิงสาวผละจูบออกทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคาม เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีหายไปในความมืด ส่วนฝ่ายชายยืนจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน

ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ สายตาที่เคยเย็นชากลับกระตุกสั่น เมื่อเห็นผู้ชายคนเดิมเดินเข้าไปหาผู้หญิงอีกคน คนที่แต่งกายสุภาพเรียบร้อยและมีบุคลิกต่างจากผู้หญิงคนเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว เธอคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูสะอาดตา ส่งให้ฝ่ายชายพร้อมกับขยับหนีทิ้งระยะห่างอย่างวางตัว

ในวินาทีนั้น ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกของทายาทปีศาจ แอ็กซ์ตันรู้สึกอยากทำลายความสะอาดบริสุทธิ์นั้น และอยากครอบครองรอยยิ้มผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นแต่เพียงผู้เดียว
เขาเฝ้ามองดูฝ่ายชายเปิดประตูรถให้ หญิงสาวมีท่าทีลังเลคล้ายจะปฏิเสธ ทว่าสุดท้ายเธอก็จำใจก้าวขึ้นรถไปหลังจากที่ชายคนนั้นโน้มตัวลงกระซิบอะไรบางอย่าง

แอ็กซ์ตันหมุนพวงมาลัยขับรถตามไป จนกระทั่งรถคันหน้าจอดที่หน้าหอพักของนักศึกษา หญิงสาวเปิดประตูลงไปเองก่อนที่ร่างบางจะหายลับเข้าไปในตึก

ทันทีที่ชายคนนั้นขับรถออกจากตึก แอ็กซ์ตันก็ขับตามไปห่างๆ จนกระทั่งได้เห็นภาพที่ทำให้เขาต้องกระตุกยิ้มเหี้ยม ผู้ชายคนนั้นเลี้ยวรถจอดรับผู้หญิงคนที่นัวเนียกันในลานจอดรถก่อนจะขับออกไปด้วยกัน

ดวงตาของแอ็กซ์ตันวาวโรจน์ด้วยความนึกสนุก

มหาวิทยาลัย เซลีนในวัยสิบเก้าปี เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องเรียนทันทีหลังเสร็จสิ้นคลาสเรียนที่แสนยาวนาน จุดหมายของเธอคือหอพักหญิงที่อยู่ไม่ไกล ในห้องมีรูมเมทอีกสามชีวิตที่เธอแทบจะไม่เคยสบตาหรือทักทายอย่างเป็นทางการเลยสักครั้ง ไม่ใช่เพราะเธอหยิ่งยโส แต่เพราะเธอไม่มีที่ว่างพอสำหรับการทำความรู้จักใคร

เธอเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบกับเพื่อนร่วมห้องที่เธอยังจำชื่อได้ไม่ครบ เซลีนตรงไปยังเตียงของตนเอง จัดการถอดชุดเก่าออกและเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ด้วยความรีบเร่ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปทำงานพิเศษที่รอเธออยู่

คนตัวเล็ก ยืนอยู่หน้าซิงค์ล้างจานภายในครัวหลังคลับหรู ดวงตาคู่สวยหม่นลงทุกครั้งยามจ้องมองกองจานพะเนิน เธอฝืนความเหนื่อยล้าเพื่อจัดการพวกมันให้เสร็จให้เร็วที่สุด แลกกับเงินค่าจ้างอันน้อยนิด

จนกระทั่งแอลลี่ ผู้จัดการสาวริมฝีปากแดงจัดเดินเข้ามาหา "เซลีน มีคนมารอพบเธอแน่ะ"

เซลีนคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาด้วยความดีใจ เพราะในใจคิดว่าเป็น เซอร์เกย์ ชายหนุ่มที่กำลังเดินหน้าขายขนมจีบเธออยู่ "ค่ะพี่แอลลี่ ขอบคุณนะคะ"

แต่ทว่า เมื่อมาถึงลานจอดรถ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ชายหนุ่มแสนดีของเธอ แต่เป็นชายหนุ่มร่างยักษ์ที่ยืนนิ่งราวกับภูตผีปีศาจ สายตาที่เขามองมานั้นดุดันและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยือก เซลีนสัมผัสได้ถึงอันตรายตามสัญชาตญาณ เธอรีบหันหลังเตรียมวิ่งหนีสุดชีวิต

แต่ร่างเล็กกลับถูกรวบไว้ได้อย่างรวดเร็วด้วยอ้อมแขนที่แข็งแกร่ง

"ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน! ช่วยด้วยค่ะ!"

เธอดีดดิ้นขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง ทว่าแอ็กซ์ตัน กลับกระชากเธอไปยัดไว้ที่เบาะหลังรถยนต์คันหรู ก่อนจะกระโดดตามขึ้นมาเบียดกระชั้นชิดจนลมหายใจเป่ารดผิว เซลีนถอยหนีจนแผ่นหลังชิดประตูรถด้วยความตกใจกลัว

"คุณเป็นใคร ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ" แววตาคู่สวยสั่นระริก

แอ็กซ์ตันกระตุกยิ้มเหี้ยม จ้องมองเหยื่อตัวน้อยด้วยความกระหาย เขาจินตนาการไปถึงเสียงหวานๆ ของเธอ ว่าหากมันเปลี่ยนจากเสียงสั่นเครือเป็นเสียงครางเรียกชื่อเขาด้วยความทรมานปนพึงพอใจ มันจะไพเราะขนาดไหน

"แอ็กซ์ตัน คือชื่อของฉัน" เขาแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ชื่อที่น้อยคนนักจะมีโอกาสได้ยินเขาเอ่ยมันออกมาจากปากตัวเอง

"ฉัน... ฉันไม่รู้จักคุณ!" เธอกรีดร้องพลางส่ายหน้ารัว

"ก็นี่ไง... ฉันกำลังทำความรู้จักกับเธออยู่" น้ำเสียงเย็นเยียบไปถึงสันหลัง

"ไม่ค่ะ! ฉันไม่อยากรู้จัก!"

แอ็กซ์ตันหมดความอดทน เขาเอื้อมมือไปกระชากร่างบางขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง

"อ๊ะ! ปล่อยนะ!"

เมื่อเห็นเธอยังพยายามจะหนี มือหนาจึงฟาดลงบนก้นงอนงามหนักๆ ไปหนึ่งทีเป็นการสั่งสอน "อยู่นิ่งๆ!"

สิ้นเสียงตวาด หยาดน้ำตาก็รินไหลอาบแก้มเนียน เซลีนก้มหน้าลงพลางลูบก้นที่เจ็บแสบด้วยความเจ็บใจและหวาดกลัว ดูเหมือนปีศาจที่ชื่อแอ็กซ์ตันคงไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ อย่างที่คิด